ใกล้เที่ยง มีคนโทรหาอู๋เจิ้งกัง บอกว่าจะมาขนข้าวโพดเดี๋ยวนี้
เจียงหนานอยู่แถวนั้นพอดี เลยยืนรอข้างถนนเป็นเพื่อนอู๋เจิ้งกัง
ไม่นานรถสองคันก็แล่นมาถึง คันหน้าเป็นรถเก๋ง ส่วนคันหลังเป็นรถบรรทุกขนาดใหญ่
คนในรถเก๋งลงมาก่อน
ชายหนุ่มสวมกางเกงทรงตรงกับเสื้อแจ็กเกต หวีผมเสยขึ้นไปด้านบน
ดูเป็นคนที่ทั้งที่ยังหนุ่ม แต่กลับตั้งใจทำตัวให้ดูเป็นผู้ใหญ่
พอลงจากรถ เขาก็เห็นเจียงหนานที่ยืนอยู่ข้างถนนทันที
สีหน้าของเขาดูประหลาดใจเล็กน้อย
เจียงหนานไม่รู้จักเขาชัด ๆ แต่แววตาของเขากลับทำให้เธอรู้สึกว่าเขาสนิทกับเธอมาก
เจียงหนานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดปากเรียก “จ้าวคุน?”
จ้าวคุนดูไลฟ์ของเจียงหนานทุกวัน แน่นอนว่าเขาย่อมรู้จักเธอ แต่เจียงหนานไม่รู้จักเขา
เขากำลังคิดว่าจะเริ่มแนะนำตัวอย่างไร และจะหาเหตุผลอะไรมาอธิบายให้สมเหตุสมผลว่าทำไมวันนี้ถึงต้องมารับซื้อข้าวโพดด้วยตัวเอง
ที่จริงแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่มีเหตุผลชัดเจน
แค่อยากมาเท่านั้น
บางทีเขาอาจจะได้เจอเจียงหนานก็ได้
เขาอยากรู้ว่าสตรีถ่ายทอดสดที่ดูบริสุทธิ์สดใสและสวยมากในกล้อง พออยู่นอกกล้องแล้วจะเป็นอย่างไร
จะกลายเป็นคนละคนจนทำให้เขาไม่อยากเข้าห้องถ่ายทอดสดอีกเลยหรือเปล่า
แต่ไม่คิดว่าพอเห็นเธอแวบแรก เขากลับรู้สึกเหมือนตกลงไปในดวงตาคู่นั้น จนแทบถอนตัวไม่ขึ้น
เจียงหนานเห็นจ้าวคุนมองเธอด้วยความตกใจ ราวกับไม่รู้ว่าเธอจำเขาได้อย่างไร เธอจึงรู้ว่าตัวเองเดาถูก
เจียงหนานยิ้มจนหางตาโค้ง “รหัสลับไม่เข้ากันเหรอ? ต้องเรียกว่านักเรียนเสี่ยวผีหรือเปล่า?”
คำพูดประโยคเดียวของเจียงหนานทำให้จ้าวคุนหัวเราะออกมา