ช่วงมื้อเย็น บ้านคึกคักเป็นพิเศษ โต๊ะเดียวคงนั่งไม่พอ เลยจัดที่นั่งแยกเป็นสองโต๊ะแทน
เดิมทีหวงซิ่วหลานตั้งใจว่าจะกลับบ้านหลังจัดการงานตรงหน้าเสร็จ เพราะที่บ้านยังมีงานต้องทำอีกไม่น้อย
แต่เจียงหนานอยากคุยกับเธอเรื่องโรงเรือนปลูกสตรอว์เบอร์รี อีกทั้งเธอเองก็มีเรื่องต้องปรึกษาเจียงหนาน พอทุกคนช่วยกันรั้งไว้ เธอจึงอยู่กินข้าวด้วย
ซ่งอันฉินถามหวงซิ่วหลานว่า 「เสี่ยวชุนกับพ่อเขาล่ะ รีบเรียกมากินข้าวสิ」
หวงซิ่วหลานยิ้มพลางโบกมือ 「พวกเรากินกันไปเถอะ ไม่ต้องไปสนใจพวกเขาหรอก สองพ่อลูกมีอะไรกินที่บ้านอยู่แล้ว」
ซ่งอันฉินยิ้มพลางแซวเธอ 「เธอนี่ก็เกรงใจพวกเราจังนะ ทำตัวห่างเหินไปได้」
ซ่งอันฉินหันไปเรียกเจียงลี่ลี่ 「ลี่ลี่ ไปเรียกคุณลุงจางกับเสี่ยวชุนมากินข้าวทีสิ」
「ได้เลย」เจียงลี่ลี่รับคำแล้วลุกขึ้น
ซ่งอันฉินกำชับเพิ่มอีกประโยค 「เรียกอามู่เกินกับจ่านเผิงมาด้วยนะ」
หลินซิ่วหยาที่อยู่ข้าง ๆ กำลังถอดผ้ากันเปื้อน พอได้ยินก็รีบห้าม 「อย่าเลย ๆ อันฉิน พวกเขามีข้าวกินที่บ้าน ไม่ต้องไปเรียกหรอก」
ซ่งอันฉินยิ้มกว้าง 「เก็บข้าวที่บ้านไว้กินพรุ่งนี้ก็ได้ ไม่เสียสักหน่อย เป็นครอบครัวเดียวกัน จะกินแยกกันหลายรอบทำไม มากันให้หมดเลย」
หยางหยางเห็นเจียงลี่ลี่กำลังจะออกไป ก็รีบยื่นมือไปจับมือเธอ อยากไปด้วยกัน
เจียงลี่ลี่ลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน ดึงน่องไก่มาวางใส่มือแล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า 「จะไปด้วยเหรอ ไหนบอกว่าหิวไง งั้นกินไปเดินไปแล้วกัน」
หยางหยางดีใจจนเอ่ยขอบคุณ ประคองน่องไก่ไว้อย่างทะนุถนอมแล้วกัดคำเล็ก ๆ ก่อนเผยรอยยิ้มอิ่มเอม ร่างเล็กใหญ่สองร่างเดินออกไปอย่างกระฉับกระเฉง
อาหารวางเต็มโต๊ะแล้ว ทุกคนรอให้คนที่เหลือมาถึงแล้วค่อยเริ่มกิน เจียงหยวนหยวนช่วยเปิดเครื่องดื่ม ซ่งเฟยเฟยช่วยรินเหล้า ป้าอูกับน้าสะใภ้จัดชามและเติมตะเกียบกันไม่หยุด บรรยากาศครึกครื้นไปหมด