กลุ่มคนที่ยืนเบียดเสียดกันอยู่ฝั่งหวังฟู่กุ้ยเห็นสตรีมเมอร์ชื่อดังมาถึง ก็พากันเปิดทางให้โดยอัตโนมัติ
ทุกคนต่างมองตัวละครเก่งกาจในตำนานคนนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ถึงหน้าตาของสาวคนนี้จะไม่ได้สวยอย่างที่จินตนาการไว้ แต่รูปลักษณ์กับความสามารถก็ไม่เกี่ยวข้องกันอยู่แล้ว
อายุน้อยแค่นี้ก็เป็นสตรีมเมอร์ชื่อดังได้ ใครจะไม่นับถือ
แววตาของทุกคนเต็มไปด้วยความคาดหวัง ต่างอยากเห็นว่าสตรีมเมอร์ชื่อดังจะลงมือยังไง
โจวเจียฉินเดินเข้าไปหาอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง ใบหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจ พลางคล้องแขนหลานสาวเหมือนกำลังอวดอะไรบางอย่าง
โจวเจียฉินทักอย่างสนิทสนมว่า “เจวียนจื่อ มาแล้วเหรอ ขับรถมาใช่ไหม ทางมาลำบากหรือเปล่า เหนื่อยไหม?”
คนในหมู่บ้านมองโจวเจียฉินด้วยความอิจฉา มีญาติเก่งขนาดนี้อยู่ในบ้านก็ย่อมเชิดหน้าชูตาได้
หลานสาวของเธอดึงแขนกลับ ใบหน้าที่แต่งหน้าจัดเผยแววรำคาญขึ้นมานิด ๆ “น้าคะ บอกไปกี่ครั้งแล้วว่าหนูไม่ชื่อเจวียนจื่อแล้ว ชื่อบ้าน ๆ แบบนั้นใครเขาเรียกกัน ตอนนี้หนูชื่อหลัวเข่อ อย่าเรียกมั่วสิ”
โจวเจียฉินหน้าเจื่อน แอบเหลือบมองคนรอบข้าง ก่อนยิ้มประจบ “ใช่ ๆ น้าแก่แล้ว ความจำไม่ดี ชื่อหลัว...หลัวเข่อ รีบมานั่งสิ เตรียมโต๊ะไว้ให้แล้ว เริ่มไลฟ์ได้เลยใช่ไหม”
เจวียนจื่อเดินตามโจวเจียฉินเข้าไป พอเห็นโต๊ะกับเก้าอี้ที่เตรียมไว้ให้ก็ขมวดคิ้วนั่งลง สถานที่บ้าอะไรกัน ลมพัดทีเดียวทรายปลิวเข้าปากแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะน้าเอาเงินหลายหมื่นหยวนมาให้แล้วขอให้เธอไลฟ์สักรอบ เธอไม่มีทางอยากมาถ่ายทอดสดในที่จน ๆ แบบนี้หรอก
แค่เห็นท่าทางจนกรอบของคนรอบข้างที่จ้องเธออยู่ เธอก็หงุดหงิดแล้ว
หวังฟู่กุ้ยนั่งอยู่ข้าง ๆ มองตาละห้อย คิดว่าหลานสาวจะทักทายลุงเขยอย่างเขาสักคำ ให้เขาได้เชิดหน้าชูตาบ้าง
แต่ผลคืออีกฝ่ายไม่แม้แต่จะมองเขาสักแวบ ทำเหมือนเขาเป็นอากาศ
ความไม่พอใจวาบผ่านดวงตาของหวังฟู่กุ้ย ก่อนที่เขาจะรีบยิ้มกว้างเดินเข้าไปหา “เจวียนจื่อ ลุงเขยมียาดี ๆ อยู่ เดี๋ยวชงให้สักกาไหม?”