เซี่ยฮวนฟังแล้วชะงักไปทันที ยกมือชี้ตัวเอง แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ฉันเหรอ? ให้ฉันมาช่วยเธอทำงาน?”
เจียงหนานพยักหน้าเบา ๆ รอยยิ้มอ่อนโยน “เรื่องนี้แล้วแต่เธอเลยนะ ถ้าสนใจ ฉันยินดีต้อนรับให้มาร่วมทีมกับเรา”
เซี่ยฮวนยิ้มแก้มแทบปริ พยักหน้ารัวไม่หยุด
“ฉันเอาสิ! แน่นอนว่าฉันเอาด้วย! อยู่บ้านทุกวันจนจะเบื่อแย่แล้ว กำลังกลุ้มใจว่าไม่มีอะไรทำอยู่พอดี”
“ได้ทำงานกับเธอ ฉันดีใจจนแทบอดใจรอไม่ไหว แล้วฉันเริ่มงานได้เมื่อไหร่ล่ะ?”
“ไม่ต้องรีบขนาดนั้นหรอก” เจียงหนานยิ้มพลางบอก “รอทางนี้เตรียมการทุกอย่างเรียบร้อยก่อน ค่อยเริ่มงานอย่างเป็นทางการหลังปีใหม่ รอบนี้เธอมาเที่ยวให้สบายใจเถอะ”
เซี่ยฮวนดีใจจนพยักหน้าหงึก ๆ “ดีจัง ดีจังเลย! กลับไปฉันจะบอกแม่ว่าหางานได้แล้ว!”
เจียงหนานยังคงยุ่งหัวหมุนเหมือนเดิม กลางวันวิ่งวุ่นจัดการเอกสารจดทะเบียนบริษัทสารพัดอย่าง ส่วนกลางคืนก็ไลฟ์ขายของตรงเวลา
วันที่ใบอนุญาตประกอบกิจการของบริษัทได้รับการอนุมัติ เงินรางวัลหนึ่งล้านหยวนที่ระบบรับปากไว้ก็โอนเข้าบัญชี
เมื่อรวมกับค่าคอมมิชชันจากการไลฟ์สองครั้งหลังการแข่งขันดาวรุ่ง เงินรางวัลชนะเลิศ และเงินรางวัลจากระบบ ยอดเงินในบัญชีธนาคารของเจียงหนานก็พุ่งไปถึงสี่ล้านหยวนเต็ม ๆ
เธอจ้องตัวเลขบนหน้าจอ ความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูกค่อย ๆ เอ่อขึ้นในใจ
จากวันที่กลับบ้านเกิดด้วยความผิดหวังจากเมืองซ่างจิงจนถึงตอนนี้ เวลายังไม่ถึงหนึ่งปีด้วยซ้ำ จำนวนเงินที่เมื่อก่อนแค่คิดก็ไม่กล้าคิด บัดนี้กลับปรากฏชัดอยู่ในบัญชีของตัวเอง ทำเอาเธอรู้สึกเหมือนฝันจนแทบไม่อยากเชื่อ
ตอนนี้ทุกอย่างกำลังเป็นไปในทิศทางที่ดี
โรงเรือนปลูกสตรอว์เบอร์รีในหมู่บ้านสร้างเสร็จแล้ว ความคืบหน้าในการก่อสร้างทำให้แม้แต่เจียงหนานยังประหลาดใจ
ใกล้จะถึงช่วงสิ้นปีแล้ว คนงานจากทีมก่อสร้างที่มาจากข้างนอกทยอยกลับบ้านกันหมด ตามปกติแล้ว งานสร้างโรงเรือนคงต้องพักไปจนหลังวันที่ 15 เดือนหนึ่งตามปฏิทินจันทรคติ รอคนงานเดินทางกลับมาถึงจะเริ่มงานต่อได้