เจียงหยวนหยวนเล่าว่า ตอนเพิ่งเข้าทำงานในโรงงาน มีเจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่ทำธุรกิจกับโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ของเธอได้ติดต่อเรื่องงานกับเธอ ทั้งคู่เลยแลกวีแชตกันไว้
ช่วงแรกพวกเขาติดต่อกันค่อนข้างบ่อย ต่อมาคนที่ประสานงานกับเขาเปลี่ยนไป ทั้งคู่ก็แทบไม่ได้ติดต่อกันอีก
นอกจากช่วงเทศกาลปีใหม่ที่อีกฝ่ายส่งข้อความอวยพรมาให้ แล้วเธอตอบกลับไปหนึ่งข้อความ พวกเขาก็ไม่เคยคุยเรื่องอื่นกันเลย
แต่ช่วงนี้มีเรื่องแปลก ๆ อยู่บ้าง ไม่รู้ทำไมจู่ ๆ อีกฝ่ายถึงส่งข้อความมาหาเธออีก
ก็ไม่ได้พูดอะไรเป็นพิเศษ แค่คุยเรื่องงานกันบ้าง
เจียงหยวนหยวนรู้จักเขาตั้งแต่เพิ่งเข้าทำงานในโรงงาน จึงค่อนข้างคุ้นเคยกัน อีกฝ่ายส่งข้อความมา เธอก็ตอบกลับไปตามมารยาท
แต่เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะชวนเธอไปทำงานที่บริษัทของเขา
เป็นงานเขียนข้อความประชาสัมพันธ์ เงินเดือนสูงกว่าโรงงาน แถมยังหยุดเสาร์อาทิตย์
พอได้ยินถึงตรงนี้ เจียงหนานก็อดเอ่ยปากไม่ได้ “พี่ งานดีขนาดนี้ ทำไมไม่ไปล่ะ หรือพี่คิดว่าคนนั้นไม่น่าไว้ใจ?”
เจียงลี่ลี่ก็พูดขึ้นว่า “ใช่เลย พี่ไม่เห็นเคยเล่าให้ฟัง ถ้าเป็นฉันนะ งานดีขนาดนี้ต้องไปแน่ ถ้ามีทางเลือก ใครจะอยากอยู่โรงงานลำบากแบบนี้ พี่หมายถึงใครเหรอ ฉันรู้จักไหม?”
เจียงหยวนหยวนตอบว่า “ลี่ลี่น่าจะรู้จักนะ ก็ลู่ซือหยวนนั่นแหละ คนที่ทำงานร่วมกับโรงงานเราไง”
เจียงลี่ลี่อุทานขึ้นมา
“ผู้จัดการลู่ซือหยวนเหรอ เขาเป็นคนดีมากเลย ตอนนี้เป็นผู้จัดการบริษัทแล้วใช่ไหม ถึงช่วงนี้จะมาที่โรงงานไม่บ่อย แต่ทุกครั้งที่มาเห็นคนงานก็พูดจาสุภาพ ไม่ถือตัว นิสัยดีสุด ๆ สาว ๆ ในแผนกเราหลายคนชอบเขาด้วย”