หลังแฟชั่นโชว์จบลง เจียงลี่ลี่กับเซี่ยฮวนก็กลับมาที่ห้องพักหลังเวทีด้วยกัน
เซี่ยฮวนกวาดตามองรอบห้อง เมื่อเห็นว่าทีมงานของซูเฟยอวี่หายไปหมดแล้ว จึงหันไปถามเจียงหนานว่า “อาจารย์ซูพวกเขากลับไปก่อนแล้วเหรอ?”
เจียงหนานเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วกดโทรศัพท์อย่างรวดเร็วเพื่อจัดการงาน พอได้ยินคำถามก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มบาง ๆ
“ยังหรอก ทุกคนไปจัดการเรื่องนัดคุยธุรกิจกันน่ะ โชว์จบแล้วยังมีเรื่องเจรจาธุรกิจอีกตั้งเยอะที่ต้องเตรียม พวกเธอดูโชว์จนจบเลยไหม? รู้สึกยังไงบ้าง?”
เซี่ยฮวนกับเจียงลี่ลี่นั่งประกบเธอคนละข้าง
เจียงลี่ลี่เป็นคนตรงไปตรงมา จึงยิ้มแล้วพูดตามจริงว่า
“โธ่ ฉันจะไปรู้เรื่องแฟชั่นได้ยังไง เสื้อผ้าก็ซื้อแต่ร้านข้างทาง ห้างยังแทบไม่เคยเข้าเลย ดูเอาสนุกล้วน ๆ”
“ฉันว่าพวกนางแบบใส่อะไรก็ดูสวยไปหมด”
ความตรงไปตรงมาของเจียงลี่ลี่ทำให้เซี่ยฮวนหัวเราะ เธอจับมือเจียงลี่ลี่ไว้แล้วพูดว่า
“พี่ลี่ลี่ รอเจียงหนานทำงานเสร็จในอีกสองวันนี้ก่อนนะ เดี๋ยวฉันพาพวกพี่ไปเดินช้อปปิ้งซื้อเสื้อผ้ากัน ฉันเคยมาที่นี่ ถึงจะไม่ค่อยคุ้น แต่ก็รู้ว่าควรไปเดินที่ไหน”
พูดจบเซี่ยฮวนก็หันไปยิ้มให้เจียงหนาน
“ภาษาอังกฤษฉันงู ๆ ปลา ๆ ถ้าไปเดินคนเดียวก็ยังไม่ค่อยมั่นใจ แต่ตอนนี้มีเจียงหนานอยู่ด้วยก็ไม่กลัวแล้ว ภาษาอังกฤษเธอเก่งจนน่ากลัวเลย”
เจียงหนานรัวนิ้วพิมพ์ไปพลาง ยิ้มรับคำว่า
“ได้สิ พอทำงานเสร็จเราหาเวลาสักสองวันไปเดินเล่นกัน ซื้อของติดไม้ติดมือกลับไปฝากทุกคนด้วย”
คุยเรื่องนี้จบ เซี่ยฮวนก็พูดต่อว่า
“เจียงหนาน เมื่อกี้ฉันได้ยินคนข้างนอกคุยกันถึงผลงานของอาจารย์ซูด้วย ฉันว่าผลงานของอาจารย์ซูวันนี้ต้องขายดีแน่ ๆ”