วันนี้หวงเหวินฮั่นอารมณ์เสียสุด ๆ อยู่ ๆ ก็โดนผู้จัดการสาขาด่าเสียยกใหญ่
“หวงเหวินฮั่น แกทำงานอะไรของแก!”
“สู้บริษัทขนส่งซู่ต๋าไม่ได้ แล้วยังสู้บริษัทส่งพัสดุเฟยฉือไม่ได้อีกหรือไง!”
“กล้าดียังไงถึงปล่อยออเดอร์ใหญ่ขนาดนี้ให้คนอื่นไป!”
“แกยังอยากเป็นผู้ดูแลจุดรับส่งพัสดุอยู่ไหม!”
ที่หวงเหวินฮั่นรู้สึกงงเป็นไก่ตาแตก เพราะหลายวันมานี้แทบไม่เห็นหานเจิ้งกังเลย
ยิ่งไม่เห็นเขาขนพัสดุกองโตกลับมาด้วย
“ผู้จัดการจ้าว หมายความว่ายังไงครับ ผมทำอะไรเหรอ ช่วงนี้บริษัทส่งพัสดุเฟยฉือก็ไม่ได้มีพัสดุเยอะกว่าที่ผมรับสักหน่อย”
“ก่อนหน้านี้บริษัทส่งพัสดุเฟยฉือรับพัสดุได้มากกว่านิดหน่อยก็จริง แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว”
เสียงจากปลายสายเดือดดาลสุดขีด
“ไม่เหมือนเดิม?”
“ขนส่งทางอากาศของสดหลายพันชั่ง แกเรียกว่าไม่เหมือนเดิมงั้นเหรอ?!”
“ในพื้นที่เล็ก ๆ ของพวกแก นี่ไม่เรียกว่าออเดอร์ใหญ่หรือไง?”
หวงเหวินฮั่นงงหนักกว่าเดิม ทวนคำถาม “ขนส่งของสดหลายพันชั่งทางอากาศ? ของสดอะไรครับ?”
เขาไม่รู้เรื่องนี้เลยสักนิด
ก่อนหน้านี้ตอนส่งข้าวโพด รถก็จอดรอรับของแล้วขนออกไปจากหน้างานทันที หวงเหวินฮั่นไม่ได้เห็นกับตา จะไม่รู้ก็ไม่แปลก
ผู้จัดการจ้าวโมโหจนด่ากราด
“ทุกวันแกทำอะไรอยู่! นอนกินบ้านกินเมืองหรือไง!”
“ข้าวโพดของหมู่บ้านซิ่วสุ่ยเปลี่ยนมาขายทางออนไลน์แล้ว!”
“นอกจากออเดอร์นี้ ต่อไปต้องมีอีกแน่ ไปถามมาเดี๋ยวนี้!”
“ไม่ว่าแกจะใช้วิธีไหน ไปเอาออเดอร์มาให้ได้! ถ้าเอามาไม่ได้ ก็ไม่ต้องทำงานแล้ว!”
พอวางสาย หวงเหวินฮั่นก็ยังยืนงงอยู่
หมู่บ้านซิ่วสุ่ย ทำไมต้องเป็นหมู่บ้านซิ่วสุ่ยอีกแล้ว!
แต่ก่อนแทบไม่เคยได้ยินชื่อหมู่บ้านนี้ ทำไมตอนนี้ถึงผุดขึ้นมาในหัวเหมือนคำสาป เดี๋ยวก็โผล่มาให้ได้ยิน แถมไม่เคยมีเรื่องดี ๆ เลยสักครั้ง
“พี่หวง พี่หวง” เฝิงเปียวจากจุดรับส่งพัสดุข้าง ๆ ยืนเรียกเขาอยู่หน้าประตู
หวงเหวินฮั่นเดินออกไป เฝิงเปียวโยนบุหรี่ให้มวนหนึ่ง