เช้าวันนั้น เจียงหนานลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ มองแสงอรุณที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง แล้วยืดแขนบิดขี้เกียจอย่างสบายใจ
“วันนี้ก็เป็นอีกวันที่สดใส... อ๊า!”
พอเห็นซ่งอันฉินยืนอยู่ข้างเตียง มือถือรองเท้าแตะ เจียงหนานก็ตกใจจนกรีดร้องออกมา
เจียงฉางจิ้นได้ยินเสียงดัง จึงขึ้นมาชั้นบน แต่ไม่ได้เข้าไปในห้อง ได้แต่ร้อนใจร้องเรียกอยู่หน้าประตู
“พอได้แล้ว อันฉิน ลูกโตขนาดนี้แล้ว อยากดื่มเหล้าก็ดื่มไปสิ เธอจะโมโหอะไรนักหนา”
ซ่งอันฉินจ้องเจียงหนานอย่างขุ่นเคือง เธอไม่เคยลำเอียงกับลูกทั้งสามคน ใครทำผิดก็จัดการคนนั้น
ถึงในบรรดาลูกสาวทั้งสามคน เธอจะชอบเจียงหนานที่สุด เพราะเจียงหนานฉลาดหัวไวตั้งแต่เด็ก ทำให้เธอได้หน้า แต่เวลาเด็ก ๆ ทำผิด เธอก็ไม่เคยเข้าข้างใคร
รองเท้าแตะในมือซ่งอันฉินเหมือนพร้อมจะพุ่งเข้าใส่ เธอแกว่งมันไปมาตรงหน้าเจียงหนานสองสามที ก่อนดุว่า
“ยัยเด็กคนนี้ ดื่มคนเดียวก็ว่าไปอย่าง ทำไมถึงชวนพี่สาวดื่มด้วย”
“พี่ใหญ่ของลูกคออ่อน ตื่นเช้ามาก็เวียนหัวมึนตึ้บแล้ว ถ้าเธอนั่งทำงานในออฟฟิศ แม่ก็คงไม่ว่าอะไร แต่นี่ทำงานอยู่ในสายการผลิต ถ้าทำงานแบบไม่ระวังแล้วเกิดบาดเจ็บขึ้นมา ลูกจะไม่เสียใจหรือไง”
ตอนเช้าซ่งอันฉินก็เห็นแล้วว่าเจียงหยวนหยวนดูไม่ค่อยดี พอเห็นแก้วเหล้าสามใบในครัวก็เข้าใจทันที ไม่มีใครบอกเธอว่าใครเป็นคนชวนดื่ม แต่เธอก็ไม่จำเป็นต้องถามใคร เพราะคนที่ทำได้มีแค่เจียงหนาน
เจียงหนานหดคอ ยื่นมือไปดันรองเท้าแตะตรงหน้าออกเล็กน้อย พลางยิ้มประจบ “เมื่อวานดีใจไปหน่อยก็เลยดื่มนิดเดียวเอง ไม่ได้ดื่มเยอะ แค่แก้วเดียว แม่ หนูมีข่าวจะบอก แม่ต้องดีใจแน่”
ซ่งอันฉินเหลือบมองเธอ “ข่าวอะไร ลูกมีแฟนแล้วเหรอ”
ดูเหมือนซ่งอันฉินจะนึกไม่ออกว่ามีเรื่องอะไรอีกที่จะทำให้เธอดีใจได้ นอกจากเจียงหนานมีแฟน