โรงงานอิเล็กทรอนิกส์ที่เจียงหยวนหยวนทำงานอยู่ไม่ได้เข้มงวดมาก แค่ลงทะเบียนที่ประตูก็เข้าไปได้แล้ว
พื้นที่โรงงานกว้างใหญ่มาก เจียงหนานเดินอยู่นานกว่าจะมาถึงหน้าแผนกของเจียงหยวนหยวน
ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน เจียงหนานก็นั่งรออยู่บนขอบทางตรงหน้าประตู
มีคนเดินผ่านไปมาเป็นระยะ พอเดินผ่านก็อดเหลือบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ริมทางไม่ได้
ใบหน้าอ่อนเยาว์เปี่ยมด้วยพลังชีวิต แตกต่างจากผู้คนที่นี่
พอถึงเวลา เสียงกริ่งเลิกงานก็ดังขึ้น เจียงหนานลุกขึ้นปัดฝุ่นบนตัว ก่อนยืนรออยู่ริมทางอย่างใจจดใจจ่อ
ไม่นาน คนงานในชุดทำงานก็ทยอยออกมาจากประตูโรงงาน
ทั้งที่แต่ละคนต่างกัน แต่กลับดูเหมือนกันไปหมด
แววตาไร้ประกาย ก้าวเดินหนักอึ้ง เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
เจียงหยวนหยวนเดินคุยกับเพื่อนร่วมงานไปด้วย พอเพิ่งก้าวออกจากประตูก็ได้ยินคนเรียกเธอว่า “พี่!”
จากนั้นร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาคล้องแขนเธออย่างสนิทสนม
พอเห็นเจียงหนาน ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเจียงหยวนหยวนก็จางหายไปกว่าครึ่ง เธอยิ้มถาม “มาที่นี่ได้ยังไง?”
เจียงหนานยิ้มตอบ “มาลองชิมอาหารโรงอาหารของพี่ไง”
เพื่อนร่วมงานที่ยืนข้างเจียงหยวนหยวนรีบพูดขึ้น “น้องสาว ให้พี่พาออกไปกินของอร่อยเถอะ อาหารโรงอาหารเราไม่อร่อยเลย จืดชืดจะตาย เทียบกับอาหารที่พี่เธอทำไม่ได้สักหนึ่งในสิบ”
เวลาว่างเจียงหยวนหยวนมักทำอาหารง่าย ๆ ให้เจียงลี่ลี่กิน ในหอพักมีเตาแม่เหล็กไฟฟ้า บางครั้งทำเยอะหน่อยก็ชวนเพื่อนร่วมงานสนิท ๆ มากินด้วยกัน
ใครได้ลองฝีมือเธอก็ชมกันทุกคน
เจียงหนานยิ้มจนตาหยี “ในเมื่ออาหารโรงอาหารไม่อร่อย งั้นเราออกไปกินข้างนอกกันเถอะ พี่”
ตอนเจียงหนานยังเรียนอยู่ โรงอาหารของพวกเธออร่อยมาก
เจียงหยวนหยวนรู้ว่าเจียงหนานมาหาไม่ใช่เพราะอยากกินข้าว จึงยิ้มพลางพยักหน้า “ได้สิ เราออกไปกินกัน เธอกลับหอไปกับพี่ก่อนนะ พี่จะเปลี่ยนชุดทำงาน”
เจียงหยวนหยวนเป็นคนรักความสะอาด ไม่ว่าเมื่อไรก็ดูแลตัวเองให้สะอาดเรียบร้อยเสมอ เธอผิวขาวอยู่แล้ว พออยู่ท่ามกลางคนอื่นจึงดูขาวสะอาดสดใสเป็นพิเศษ