เซี่ยฮวนได้ยินคำพูดของเจียงหนานก็ส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว ก่อนพึมพำว่า “ไม่เอาหรอก พัดแพงขนาดนี้ เก็บไว้ก็ดีอยู่แล้ว เฮ้อ น่าเสียดายจัง”
เซี่ยชิงที่อยู่ข้าง ๆ เห็นท่าทางของเธอก็หัวเราะคิกคักอย่างอดไม่อยู่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหยอกเย้า “พี่ เมื่อก่อนทำไมฉันไม่รู้ว่าพี่งกขนาดนี้ เห็นของดีแล้วตัดใจไม่ลงเลยหรือไง?”
เซี่ยฮวนตอบอย่างมีเหตุผล “ใครบ้างไม่รู้ว่าเงินดี?”
เซี่ยชิงเงยหน้าขึ้น แล้วบุ้ยปากไปทางเจียงหนานกับเฉินไป๋ “นั่นไง คนที่ไม่รู้จักอยู่ตรงหน้าแล้ว ของล้ำค่าหายากอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ ยังจะยืนกรานคืนให้เขาอีก”
เซี่ยฮวนได้ยินดังนั้นก็เอ่ยด้วยความชื่นชม “เจียงหนานจะเหมือนกันได้ยังไง? นั่นเรียกว่ามีวิสัยทัศน์ ฉันเทียบไม่ติดหรอก”
คำพูดของเจียงหนานและวิสัยทัศน์ที่ไม่หลงใหลในความหรูหราฟุ้งเฟ้อ ราวกับสายลมเย็นพัดผ่าน สร้างความสะเทือนใจให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นอย่างเงียบงัน
เฉินไป๋ล่วงเข้าสู่วัยเจ็ดสิบแล้ว ครึ่งชีวิตพบเจอผู้คนมานับไม่ถ้วน ทั้งคนประจบสอพลอ คนไล่ตามชื่อเสียงผลประโยชน์ และคนเสแสร้งเอาใจ เขาเห็นมามากมายเหลือเกิน แต่ไม่เคยพบใครเหมือนเจียงหนาน
พัดวังเล่มนี้เป็นสมบัติล้ำค่าในใจเขาอย่างแท้จริง
ตอนหนุ่ม ๆ มีคนทุ่มเงินก้อนโตเพื่อขอซื้อ บางคนพยายามเกลี้ยกล่อมสารพัด บางคนทุ่มเทเอาใจ แต่เขาไม่เคยคิดจะยกให้หรือขายมันเลย
ทว่าตอนนี้ เขาตั้งใจจริงที่จะมอบของรักให้หญิงสาวผู้ยินดีวิ่งเต้นสนับสนุนงานจักสานไม้ไผ่ชิงเสินและลงแรงอยู่เบื้องหลังอย่างเงียบ ๆ กลับนึกไม่ถึงเลยว่าเธอจะปฏิเสธอย่างหนักแน่นถึงเพียงนี้
เฉินไป๋มองดวงตากระจ่างใสของเจียงหนาน ก็เข้าใจในใจแล้วว่าต่อให้เกลี้ยกล่อมมากกว่านี้ ก็คงเปลี่ยนใจเธอไม่ได้ หญิงสาวคนนี้ดูอ่อนโยน แต่ภายในกลับมีความยึดมั่นที่ไม่มีสิ่งใดสั่นคลอนได้
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เฉินไป๋ก็ยื่นมือไปรับกล่องผ้าไหมในที่สุด