ด้านนอกมีลมเย็นพัดมาเป็นระลอก ความหนาวเหน็บแผ่ซ่าน ทั้งสองเดินเคียงกันออกมาได้ไม่กี่ก้าว ราชาแอบอู้ก็หยุดลง
เขามองเจียงหนานที่ยืนอยู่ข้างกายพลางกระชับเสื้อผ้าให้แน่นขึ้น ใบหน้างดงามเกินบรรยายภายใต้แสงไฟ
เขาเอ่ยเกลี้ยกล่อมว่า “เจียงหนาน หนาวขนาดนี้ไม่ต้องมาส่งหรอก ฉันเดินไปเองได้”
เจียงหนานยิ้มบาง ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนเป็นธรรมชาติ “ใครเขาส่งคนกันแค่ครึ่งทางล่ะ ไปเถอะ เดินเล่นไปตามทางพอดี จะได้ย่อยอาหารด้วย”
ในเมื่อเจียงหนานพูดถึงขนาดนี้ ราชาแอบอู้จึงไม่ปฏิเสธอีก แล้วเดินต่อไปกับเธอ
ราชาแอบอู้เดินไปบ่นไป
“ฉันมาที่นี่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเธอเลย แต่เธอกลับต้อนรับฉันดีขนาดนี้ เจียงหนาน เธอนี่เป็นคนดีจริง ๆ ไม่เหมือนจ้าวคุน เอาแต่กีดกันฉันอยู่เรื่อย”
ราชาแอบอู้มีความจริงใจน่ารักแบบเด็กหนุ่ม ต่อให้เผลอบ่นคนอื่นออกมาสองสามคำ ก็ไม่ทำให้ใครรู้สึกรำคาญสักนิด อย่างไรเสียเขาก็บ่นเรื่องนี้ต่อหน้าจ้าวคุนเป็นประจำอยู่แล้ว
เจียงหนานอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ “นายเนี่ยนะ กำลังจะกลับแล้วยังไม่ลืมหาโอกาสพูดถึงคนอื่นอีก พวกนายก็เล่นด้วยกันดีไม่ใช่เหรอ?”
ราชาแอบอู้หัวเราะแหะ ๆ เรื่องนี้ก็เป็นอันผ่านไป เพราะเขาแค่พูดเล่น แถมบ่นพอหอมปากหอมคอเท่านั้น
เดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าว เจียงหนานก็ชวนคุยขึ้นว่า “รีบกลับขนาดนี้ ต้องกลับบ้านเหรอ?”
แค่คุยกันตามปกติ ราชาแอบอู้จึงไม่ได้คิดอะไร ตอบว่า “ไม่กลับบ้าน พรุ่งนี้มีธุระต้องจัดการนิดหน่อย”
เจียงหนานพยักหน้าเบา ๆ แล้วหยอกเขาอย่างกึ่งล้อเล่น “ก็จริงนะ กลับบ้านไปคงต้องรับมรดกเป็นหมื่นล้านเลยสินะ”
ราชาแอบอู้ชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง แต่เพียงวินาทีเดียวก็กลับมาเดินเป็นปกติ