วันนี้เจียงหนานยังคงวางจอแสดงผลไว้ข้างตัวเหมือนเดิม หน้าจอใหญ่ขึ้นหน่อย จะได้สะดวกตอนอ่านข้อความของทุกคน
เจียงหนานเท้าแขนข้างหนึ่งกับโต๊ะ อ่านคอมเมนต์ไปพลาง มืออีกข้างถือไมโครโฟน น้ำเสียงใสกังวานและนุ่มนวล
“วันนี้มีเพื่อนใหม่เข้ามาเยอะมาก คอมเมนต์ก็ไหลเร็วสุด ๆ ฉันอ่านไม่ทันเลย”
“ถ้ามีคำถามไหนที่ฉันยังไม่ได้ตอบ เพื่อน ๆ ส่งมาอีกครั้งได้นะ”
ยอดขายบนหน้าจอเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เจียงหนานเหลือบมองแล้วก็พอใจกับยอดขายนี้มาก
“ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนกันนะคะ ขอรายงานให้ทุกคนทราบ ตอนนี้ไลฟ์รอบนี้เราขายข้าวโพดได้สะสม 9,000 ชั่งแล้วค่ะ”
“วันนี้มีเพื่อนใหม่เข้ามาในห้องไลฟ์เยอะมาก ยินดีต้อนรับทุกคนนะคะ”
“ไลฟ์ของเราวันนี้คือ...”
พูดยังไม่ทันจบ จู่ ๆ เจียงหนานก็ได้ยินเสียงอึกทึกจากข้าง ๆ
เธอหันไปมองโดยไม่รู้ตัว ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งล้อมอยู่รอบเพิงของบ้านหวังฟู่กุ้ย
เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย คล้ายจะเห็นสตรีมเมอร์ของบ้านหวังฟู่กุ้ยลุกขึ้นท่ามกลางฝูงชน
มีคนล้อมเธออยู่ ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรกัน แต่ดูตื่นเต้นกันมาก
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในใจเจียงหนาน หรือว่าขายหมดแล้ว เลยกำลังฉลองกันอยู่?
แต่เจียงหนานก็ไม่ได้ยินหวังฟู่กุ้ยประกาศข่าวดีผ่านโทรโข่ง เพราะงั้นคงไม่ใช่
เจียงหนานไม่ได้อยากรู้อยากเห็นขนาดนั้น มองอยู่ไม่กี่ทีก็หันกลับมา
ในช่องคอมเมนต์เริ่มซุบซิบกันแล้ว
โมโมสองหนึ่งสี่: [สตรีมเมอร์กำลังมองอะไรอยู่เหรอ รู้สึกเหมือนมีเรื่องเด็ดเลย]
เสี่ยวหลิงจือเอ็มเอ็ม: [เรื่องเด็ดอะไร ไหน ๆ ก็ไหน ๆ พาฉันไปดูหน่อยสิ แฮะ ๆ...]
คุณชายจอมเกเร: [เป็นอะไรไปเหรอ?]
พุดดิ้งโยเกิร์ตจือจือ: [แม่ค้าคนสวย ฉันก็อยากเผือกด้วย]
ผักหวานน้อยจัง: [สตรีมเมอร์พาพวกเราไปดูเรื่องเด็ดหน่อยได้ไหม... ฮิ ๆ]