เจียงหนานขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่ยอมลงไปกินข้าวแม้แต่ตอนเย็น
เหมือนตอนเด็ก ๆ ที่ทุกครั้งหลังโดนตี เธอก็จะถือทิฐิไม่ยอมกินข้าว
เจียงฉางจิ้นกับเจียงหยวนหยวนผลัดกันมาง้อให้เธอกินข้าว แต่เธอก็ไม่ยอมกิน
ใครเป็นคนตี ก็ต้องคนนั้นมาง้อ นี่คือข้อเรียกร้องขั้นต่ำของเธอ เพราะเธอเป็นคนมีศักดิ์ศรี
พอถึงเวลาไลฟ์ตอนสองทุ่ม เจียงหนานก็หิวจนไส้กิ่วแล้ว
ปูจักรพรรดิตอนเที่ยงแพงก็จริง แต่ไม่อยู่ท้อง
ดังนั้นพอเริ่มไลฟ์ เธอก็เอาแต่เคี้ยวแอปเปิลอบกรอบดังกรุบ ๆ เพื่อประทังความหิว ไม่สนใจอย่างอื่นเลย
คนดูในห้องไลฟ์จึงทำได้แค่มองเธอกินตาปริบ ๆ
โมโมสองหนึ่งสี่: [สตรีมเมอร์เธอมีแอปเปิลอบกรอบกี่ถุงกัน ถึงได้กินเพลินขนาดนั้น]
ผักหวานน้อยจัง: [อย่ากินหมดสิสตรีมเมอร์ ฮือ ๆ เหลือให้ฉันสักถุงได้ไหม]
เถาเถาอูหลง: [ดูน่าอร่อยจังสตรีมเมอร์ขายยังไงเหรอ]
สายฟ้ารับออร์เดอร์: [พี่หนาน สวัสดีตอนเย็น กินข้าวหรือยัง]
คิดถึงเฟยเฟย: [จับได้แล้ว ไม่รับออร์เดอร์ตอนสองทุ่ม แล้วยังหาข้ออ้างตั้งเยอะ มองออกหมดแล้วนะ @สายฟ้ารับออร์เดอร์]
ราชาแอบอู้: [แอปเปิลอบกรอบอร่อยไหม]
ปิ่งปิ่งเปิ่นปิ่ง: [สตรีมเมอร์เปลี่ยนมาไลฟ์กินแล้วเหรอ กินเอา ๆ แถมดูอร่อยมาก ฉันก็อยากกินบ้าง ยืนเท้าเอว]
หลังจากเจียงหนานกินแอปเปิลไปถุงหนึ่งตามใจอยาก ก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย แล้วเริ่มอ่านคอมเมนต์
วันนี้เพิ่งเปิดไลฟ์ก็มีคนดูมากกว่าร้อยคนแล้ว คาดว่าหลายคนคงตั้งใจมาดูแอปเปิลอบกรอบของเธอ
เจียงหนานทักทายทุกคนอย่างเป็นกันเอง ยังคงสบาย ๆ เหมือนทุกวัน “สวัสดีตอนเย็นทุกคนน้า วันนี้มากันเร็วดีจัง”
“สตรีมเมอร์ขอเช็กชื่อหน่อย โมโมมาแล้ว ทุกวันมาก่อนใครเลย เป็นหัวหน้าห้องที่ดีมาก ตอบคำถามหน่อย วันนี้มี 100 ออร์เดอร์นะ”
“ผักหวานน้อย สอบวัดระดับเสร็จแล้วใช่ไหม รู้สึกยังไงบ้าง”
“เถาเถา เดี๋ยวฉันบอกทุกคนว่าแอปเปิลอบกรอบขายยังไง รอแป๊บนะ”