“วันเดียวเหรอ?” เจียงหยวนหยวนมองเจียงหนานอย่างตกใจ “ของตั้งเยอะขนาดนี้จะขายหมดในวันเดียวได้ยังไง?”
ตั้งหลายกล่องใหญ่แน่ะ
เจียงหนานฉีกถุงแอปเปิลอบกรอบ แล้วยื่นให้เจียงหยวนหยวน “พี่ ลองชิมดูสิว่าอร่อยไหม”
เจียงหยวนหยวนหยิบออกมาหนึ่งชิ้นแล้วกัดคำหนึ่ง เสียงกรอบดังกร๊อบขึ้นมา ดวงตาของเธอพลันเป็นประกาย
พอเคี้ยวอีกสองสามที เธอก็พยักหน้ารัว “ว้าว อร่อยมาก กลิ่นแอปเปิลหอมเข้มข้น กรอบทั้งเบาทั้งกรุบ อร่อยจริง ๆ”
ซ่งอันฉินไม่เคยกินขนมเล่น พอได้ยินลูกสาวคนโตพูดแบบนั้น เธอก็หยิบมาชิมหนึ่งชิ้น
“นี่แอปเปิลเหรอ?” ซ่งอันฉินพลิกดูไปมาอย่างแปลกใจ แอปเปิลที่ไหนจะมีสัมผัสกรอบแบบนี้
เจียงหนานชี้ฉลากส่วนผสมให้ซ่งอันฉินดู “แม่ นี่แอปเปิลจริง ๆ ดูสิ วัตถุดิบเป็นแอปเปิลฟูจิแดง เทคโนโลยีสมัยนี้ทันสมัยแล้ว ใช้วิธีทำแห้งแบบแช่เยือกแข็ง เก็บสารอาหารไว้ได้ แถมรสสัมผัสดีด้วย ทั้งอร่อยทั้งดีต่อสุขภาพ”
ซ่งอันฉินไม่รู้หรอกว่าการทำแห้งแบบแช่เยือกแข็งคืออะไร แต่รู้สึกว่าอร่อยมากจนอดหยิบมาอีกชิ้นไม่ได้
เจียงหนานเองก็หยิบมากินหนึ่งชิ้น รสสัมผัสดีอย่างที่คิดไว้เลย
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอกินแอปเปิลอบแห้ง
ถึงจะไม่เคยกินมาก่อน แต่เธอก็รู้ว่าของที่ระบบให้เธอเอามาขายต้องมีคุณภาพดี
ซ่งอันฉินกินไปถามไป
“หนานหนาน แอปเปิลแผ่นถุงนี้ราคาเท่าไหร่? ตอนคุณยายยังสาวชอบกินแอปเปิลมาก แต่พอแก่แล้วกระเพาะก็รับของเย็นจากผลไม้ไม่ไหว คราวหน้าฉันไปหาแกจะเอาไปให้สักถุง แกต้องชอบแน่ ๆ”
เจียงหนานหยิบมาให้ซ่งอันฉินสองชุด “แม่เอาไปเลย ไม่เห็นต้องจ่ายเงินให้หนูสักหน่อย แต่บอกคุณยายด้วยนะว่าอย่ากินทีละเยอะ ๆ ระวังน้ำตาลในเลือด”