สายตาร้อนแรงนับหมื่นคู่ที่เต็มไปด้วยโทสะ ราวกับคมกระบี่ ตรึงแน่นอยู่บนร่างจางเสี่ยวฝาน
ฉู่หลิงเอ๋อร์เห็นสีหน้าเกียจคร้านไร้สำนึกผิดของจางเสี่ยวฝาน จึงแค่นเสียงเย็นในลำคอ สะบัดแขนเสื้อแล้วนั่งขัดสมาธิกลางอากาศ
พิณหงส์ขับขานยามอาทิตย์อัสดงซึ่งเปล่งประกายดุจหยกงาม ร่อนลงบนตักของนางอย่างมั่นคง
บนตัวพิณ สายพิณทั้งเจ็ดเส้นที่หลอมขึ้นจากไหมหนอนไหมน้ำแข็งใต้ทะเลลึกผสมกับขนหงส์เพลิง สั่นไหวแผ่วเบา เปล่งประกายแสงวิญญาณอันชื่นใจ
“เคร้ง—”
ฉู่หลิงเอ๋อร์งอนิ้วหยก แล้วเกี่ยวสายพิณเบา ๆ!
เสียงพิณใสกระจ่างประหนึ่งน้ำพุภูเขากระทบหยก พลันกรีดผ่านฟ้าดิน!
ชั่วพริบตา เมฆเหนือท่าต้อนรับเซียนพลุ่งพล่านเป็นระลอก คลื่นเสียงสีชมพูที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าแผ่กระจายออกดุจแพรสีรุ้ง ดึงดูดให้ปลาวิญญาณหลากสีนับพันตัวกระโดดขึ้นจากผิวน้ำทะเลเทพเทียนอิน พ่นและกลืนแสงมงคล
จากนั้นนิ้วทั้งสิบของฉู่หลิงเอ๋อร์ก็เคลื่อนไหวพลิ้วไหวดุจเมฆาและสายน้ำ สายพิณพลิกพลิ้ว เสียงพิณซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ ประหนึ่งภาพวาดอันยิ่งใหญ่และเงียบสงบของเจียงหนานในฤดูสารท ค่อย ๆ คลี่ออกในทะเลจิตของทุกคน
ผิวน้ำกระเพื่อมแผ่วเบา แสงอัสดงทอดเหนือเป็ดป่าเดียวดาย
เมื่อท่วงทำนองดำเนินถึงช่วงที่สอง พลังวิญญาณก็รวมตัวเป็นหงส์วิญญาณขนขาวมายาหลายสิบตัว บินวนร่ายรำรอบฉู่หลิงเอ๋อร์ กลิ่นอายแห่งมรรคาอันเข้มข้นหอมฟุ้ง!
“ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมยิ่ง!”
“สมกับเป็นผู้บัญชาการฝ่ายวินัยแห่งสำนักพิณ! เพลงธารสารทบรรเลงแสงนี้มีท่วงทำนองแห่งขั้นบรรลุมรรคาอยู่ถึงสามส่วน ทั้งยังสามารถใช้พลังบำเพ็ญขั้นรวมสัจจะกระตุ้นปรากฏการณ์ ‘หงส์วิญญาณประสานเสียง’ ได้!”
“บทเพลงเซียนเช่นนี้ มีเพียงบนสวรรค์เท่านั้น มนุษย์จะได้สดับกี่ครากัน? วันนี้ได้ฟังเซียนหญิงฉู่บรรเลงพิณ นับว่ามาไม่เสียเที่ยวแล้ว!”