ฟิล์มหลายสิบม้วนเรียงเป็นระเบียบบนชั้นวาง กู้หวยไม่ได้ตรวจทีละม้วน
เธอเดินกวาดสายตาไปตามชั้น แล้วก็ดึงฟิล์มม้วนหนึ่งออกมาอย่างแม่นยำ
บนฉลากของฟิล์มม้วนนั้นมีตัวอักษรเขียนไว้สองคำว่า ซิ่วหลาน
[เธอกำลังหาอะไรนะ? ซิ่วหลาน?]
[เมียของพนักงานฉายหนังชื่อซิ่วหลาน! หนังสือพิมพ์เคยเขียนไว้! เดี๋ยวนะ เธอไปอ่านหนังสือพิมพ์ตอนไหน???]
[ฉันย้อนกลับไปดูแล้ว เธอเปิดดูหนังสือพิมพ์เก่าอยู่ที่โถงทางเข้า แค่สิบกว่าวินาทีเอง]
[จำข้อมูลสำคัญได้ในสิบกว่าวินาที แล้วก็ล็อกเป้าหมายฟิล์มได้แม่นแบบนี้ นี่คุณจะเรียกว่ามือใหม่เหรอ?]
[ฉันไม่เชื่อ ฉันไม่เชื่อ! ฉันต้องอยู่ในความฝันแน่ๆ!]
[ฉันเหมือนลิงที่ยังไม่รู้จักใช้ปัญญา เอาแต่จับเถาวัลย์แกว่งไปมา]
กู้หวยถอดฟิล์มที่กำลังหมุนอยู่ในเครื่องฉายออก แล้วเปลี่ยนเป็นม้วนของซิ่วหลาน
เมื่อเธอกดปุ่มเล่น ภาพบนจอเงินก็เปลี่ยนไป
ภาพยนตร์สีเทาหายไป ถูกแทนที่ด้วยวิดีโอครอบครัวที่คุณภาพหยาบแต่สีสันอบอุ่น
กล้องสั่นนิดหน่อย โฟกัสไม่ค่อยนิ่ง เหมือนถ่ายด้วยกล้องมือถือ
ในภาพเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง อายุสามสิบต้นๆ รวบผมหางม้า ใส่ชุดเดรสลายดอกไม้
เธอยืนอยู่หน้าโต๊ะเล็กตัวหนึ่ง บนโต๊ะมีเค้กก้อนหนึ่ง บนเค้กมีตัวหนังสือคดเคี้ยวเขียนว่า สุขสันต์วันครบรอบแต่งงาน
ผู้หญิงยิ้มให้กล้อง รอยยิ้มดูเกร็งเล็กน้อย เหมือนครั้งแรกที่อยู่หน้ากล้องแล้วไม่ค่อยชิน
“อวี้เหลียง สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานนะ”
ในเสียงของเธอมีสำเนียงท้องถิ่นติดอยู่เล็กน้อย แผ่วเบา ถูกเสียงรบกวนของวิดีโอทำให้กลบจนฟังไม่ค่อยชัด
“เสี่ยวอวี่บอกว่าจะร้องเพลงให้ฟัง เธอรอแป๊บนะ”
กล้องส่ายไปทีหนึ่ง มีเด็กหญิงอายุห้าหกขวบวิ่งเข้ามาจากขอบภาพ ในมือถือกระดาษยับยู่ยี่แผ่นหนึ่ง
“พ่อจ๋า! หนูขอให้พ่อกับแม่มีความสุขในวันครบรอบแต่งงานนะ!”
เด็กหญิงตะโกนประโยคหนึ่ง แล้วก็ก้มดูเนื้อเพลงบนกระดาษ ร้องเพลงออกมาด้วยเสียงเด็กใส
เธอร้องเพี้ยน แต่ตั้งใจมาก
ความมืดในโรงฉายภาพยนตร์จางหายไป แสงจากจอเงินเปลี่ยนเป็นอบอุ่น
ผู้ชมประหลาดเหล่านั้นหายไปทีละคน ราวกับไม่เคยมีตัวตนมาก่อน
เบื้องหน้าจอเงิน ร่างของคนคนหนึ่งค่อยๆปรากฏขึ้น
เขาใส่ชุดทำงานสีเทา หลังงุ้มเล็กน้อย
เขายืนอยู่หน้าจอ เงยหน้าดูรอยยิ้มของภรรยาและท่าทางร้องเพลงของลูกสาวในภาพ มุมปากค่อยๆยกขึ้นอย่างช้าๆ
วิดีโอบนจอยังฉายอยู่ เด็กหญิงร้องเพลงจบ ผู้หญิงที่อยู่หลังกล้องหัวเราะและปรบมือ ภาพสั่นไหวสองสามทีก็ดับไป
ร่างของจางอวี้เหลียงค่อยๆจางลง
ในโรงฉายภาพยนตร์ แสงสีขาวอบอุ่นสะอาดพุ่งออกมาจากจอเงิน ปกคลุมกู้หวย
ผ่านสำเนาแล้ว
[!!!!!!!!!!!!!!!!]
[ผ่านแล้วเหรอ??? เธอผ่านแล้วเหรอ??????]
[บ้าเอ๊ย นี่มันสำเนาโรงภาพยนตร์ที่มือใหม่ต้องตายไม่ใช่เหรอ? มีคนผ่านได้ด้วยเหรอ?]
[สำเนามือใหม่อันสุดท้ายถูกพิชิตแล้ว พวกเรารอดแล้ว! ตอนนี้สำเนามือใหม่ทั้งหมดมีไกด์แล้ว!]
[ดีใจสุดๆ! ต่อไปแค่ท่องไกด์ให้แม่น อัตรารอดในสำเนาแรกของมือใหม่จะถึง 100%!]
[มีใครสังเกตไหมว่าเธอเข้าสำเนามากี่โมงแล้ว?]
[3 นาที 02 วินาที]
[เตือนเธอนะ อย่าพล่ามตอนกลางวันแสกๆ!]
[3 นาที 02 วินาที! ฉันอัดหน้าจอไว้แล้ว ดูเอง! เธอใช้เวลา 3 นาที 02 วินาทีผ่านสำเนามือใหม่ที่ไม่มีใครรอดมาได้!!!!]
แชทระเบิดเลย
[เป็นไปไม่ได้ มือใหม่จะสปีดรันได้ไง?]
[เหอะๆ ความแตกต่างระหว่างคนกับคนน่ะ ยิ่งกว่าคนกับหมา]
[ฉันดูตั้งแต่เธอเข้าสำเนา ไม่ลังเลเลยสักนิด ทุกก้าวเหมือนซ้อมมาแล้ว ไม่เหมือนมือใหม่จริงๆ]
[ผัวฉันให้ฉันตบหน้าสามที เขาบอกว่าสงสัยตัวเองเห็นภาพหลอน]
[ภาพหลอนอะไร? หลังจากเธอผ่าน ในโลกจริงมลพิษถูกกำจัดไปจุดนึง!]
หลังจากแสงสีขาวหายไป กู้หวยพบว่าตัวเองยืนอยู่ในพื้นที่สีขาวทรงกลม ข้อมูลบางอย่างผุดขึ้นในสมอง
นี่คือพื้นที่ผู้เล่นของโลกแห่งความตาย ตราบใดที่ผู้เล่นยังมีลมหายใจตอนผ่านสำเนา กลับมาที่นี่ ร่างกายจะฟื้นคืนสู่สภาพเดิม
หลังจากผ่านสำเนาแล้ว จะพักในพื้นที่สีขาวได้ 10 วัน
ระหว่างพัก ความต้องการทางกายภาพทั้งหมดจะหายไป ทำให้คงสภาพที่ดีที่สุดเพื่อเตรียมรับสำเนาต่อไป
กู้หวยมองไปรอบๆ พบว่านอกพื้นที่สีขาวเป็นความมืด แต่ในความมืดนั้นมีประภาคารหลังหนึ่งตั้งตระหง่าน โครงร่างเลือนราง ยากจะคาดเดาความสูงได้
พื้นที่สีขาวใต้เท้าของเธอยื่นออกไปทางประภาคาร เป็นทางเดินคล้ายแผ่นหินเขียวสามแผ่น
เส้นทางจากโลกแห่งความตายไปประภาคารมีทั้งหมด 108 ก้าว หลังจากผ่านสำเนา พื้นที่ผู้เล่นจะเข้าใกล้ประภาคารอีกไม่กี่ก้าว ความยากของสำเนาเป็นตัวกำหนดระยะทางที่ลดลง
เมื่อถึงประภาคารสำเร็จแล้ว ผู้เล่นไม่เพียงแต่จะหลุดพ้นจากโลกแห่งความตาย โลกแห่งความตายยังจะตอบสนองคำขอหนึ่งข้อด้วย
108 ก้าว หลังจากเธอผ่านสำเนาแรก เธอก้าวไปข้างหน้า 3 ก้าว
กู้หวยนอนลง ร่างกายเธอไม่มีอะไรผิดปกติ แม้แต่ความเหนื่อยล้าก็ถูกลบออกไป แต่ความทรงจำเรื่องความตายในสำเนาหมุนวนในหัวซ้ำไปมา
เธอตายไปสี่ครั้ง แต่ละครั้งเจ็บปวดเหมือนจริง หลังจากเวลาย้อนกลับ ร่างกายฟื้นคืน ความทรงจำยังคงอยู่ ในนิยายมักเรียกความสามารถนี้ว่า ย้อนสถานะหลังความตาย
จุดเวลาย้อนกลับไม่ได้ขึ้นอยู่กับเธอ ทุกครั้งจะกลับไปจุดเริ่มต้น
เธอยังไม่รู้ว่าจะย้อนกลับได้กี่ครั้ง บางทีครั้งต่อไปอาจเป็นครั้งสุดท้าย
ช่างเถอะ ไม่คิดมากแล้ว พักผ่อนก่อนดีกว่า เหลืออีก 10 วันก่อนสำเนาต่อไป
ในเวลาเดียวกัน โลกแห่งความจริง
โจวเยี่ยนเป็นคอนเทนต์ครีเอเตอร์ของโลกแห่งความตาย
พูดให้ถูก เขาเป็นบล็อกเกอร์วิดีโอที่ตัดต่อเฉพาะไฮไลท์จากการถ่ายทอดสดของโลกแห่งความตาย
กิจวัตรประจำวันของเขาคือเข้ากลับไปดูวิดีโอย้อนหลังของนักเล่นตั้งแต่ระดับ C ลงไป
งานของเขาคือหาท่อนหนึ่งที่น่าสนใจ เติมคำบรรยายแล้วตัดต่อส่ง
แต่ละวันมีคนเข้าสำเนาเป็นพัน การถ่ายทอดสดส่วนใหญ่น่าเบื่อจะตาย
โชคดีหน่อยก็ตะกุกตะกักผ่านไปได้ โชคร้ายก็ตายอยู่ในนั้น แม้แต่กระเพื่อมก็ไม่เกิด
วันนี้ตอนที่เขาดูรายการย้อนหลังของมือใหม่ เขาสังเกตเห็นกู้หวย
เวลา: 3 นาที 02 วินาที
สถานะ: ผ่าน
เขาคิดว่าข้อมูลผิดพลาด พอคลิกเข้าไปดู ทั้งคนลุกพรวดจากเก้าอี้
ใช้เวลา 3 นาที 02 วินาทีผ่านสำเนามือใหม่ที่ยากที่สุดได้!
ไม่มีความลังเล ไม่มีความผิดพลาด
หลังจากที่เธอเข้าไปในโรงฉายภาพยนตร์ เหมือนถือแผนที่ที่มีเครื่องหมายทุกก้าวไว้ หลบหลีกอันตรายทั้งหมดได้อย่างแม่นยำ มุ่งไปที่เป้าหมายโดยตรง
เก็บกุญแจ ขึ้นชั้นบน เปลี่ยนฟิล์ม ผ่าน
โจวเยี่ยนดูคลิปย้อนหลังนี้สามรอบ
รอบแรกดูจบก็ตะลึง รอบที่สองจับภาพหน้าจอสิบกว่าใบ รอบที่สามเขาเริ่มตัดต่อวิดีโอ
เขาใช้เวลาสี่สิบนาทีตัดวิดีโอหนึ่งอัน แก้ชื่อเรื่องอยู่ห้ารอบ สุดท้ายตั้งว่า:
[น่ากลัวยิ่งนัก! มือใหม่สปีดรัน 3 นาที 02 วินาทีผ่านสำเนาโรงภาพยนตร์ที่ต้องตายแน่แบบไร้ไกด์!]
หลังจากโพสต์ออกไป เขาไปรินน้ำดื่มแก้วนึง พอเดินกลับมาพร้อมแก้วน้ำ ส่วนคอมเมนต์ก็ระเบิดแล้ว