กู้หวยแน่ใจว่าตัวเองตายแล้ว ตีสองครึ่ง ณ โต๊ะทำงานที่อยู่ติดต่อกันมาเจ็ดวัน จากการทำงานจนหัวใจวาย
แต่ตอนนี้เธอตื่นขึ้นมา พร้อมกับสติที่กลับคืนมา ความทรงจำที่ไม่ใช่ของตนได้ถาโถมเข้ามา
ที่นี่คือโลกสีน้ำเงิน โลกคู่ขนานที่แทบจะเหมือนกับโลกทุกประการ
เมื่อหนึ่งปีก่อน แอปไลฟ์สดที่ชื่อว่าโลกแห่งความตาย ได้ถูกฝังลงในอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทุกรูปแบบอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
โลกแห่งความตายจะสุ่มเลือกคนอายุ 18-35 ปีในเดือนมกราคมของทุกปี โยนเข้าสู่สำเนาประหลาด และถ่ายทอดสดตลอดเวลา
ผ่านหนึ่งสำเนา ก็จะกำจัดมลพิษในโลกจริงได้หนึ่งส่วน ตายในสำเนา เมืองที่คนนั้นอาศัยอยู่ก็จะเพิ่มมลพิษหนึ่งส่วน
เจ้าของร่างคนก่อนก็ตายจากหัวใจวายเช่นกัน แต่เธอรู้ว่าตัวเองถูกเลือกเข้าสู่สำเนานี้ ตกใจจนหัวใจวาย
กู้หวยค่อย ๆ ย่อยความทรงจำเหล่านี้ หลังจากอ่านนิยายมามากมาย เธอก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าต่อสถานการณ์เช่นนี้
เธอลองเรียกหาระบบในใจ แต่น่าเสียดายที่ไม่มีการตอบสนองใด ๆ
ดูท่าจะไม่มีนิ้วทองแล้ว
กู้หวยพบว่าตัวเองนั่งอยู่บนเบาะหนังเก่า ๆ
เบื้องหน้าคือจอเงินขนาดยักษ์ กำลังฉายภาพยนตร์ขาวดำที่ภาพหยาบ ๆ
ที่นี่คือห้องฉายภาพยนตร์
จอเงินเป็นแหล่งกำเนิดแสงเดียวของพื้นที่นี้ แสงสีขาวเทาส่องสว่างเพียงแค่เก้าอี้ไม่กี่แถวด้านหน้าเท่านั้น
ภายในห้องฉายภาพยนตร์มีคนน้อยมาก มีเพียงเงาคนเจ็ดแปดคนเท่านั้นที่ไม่ไหวติง กระจัดกระจายนั่งอยู่ตามจุดต่าง ๆ
กู้หวยมองพวกเขาหลายวินาที แต่ไม่เห็นใครกระพริบตาเลย
ภาพยนตร์บนจอยังคงดำเนินต่อไป ฉายภาพชีวิตประจำวันของเมืองเล็ก ๆ
ชายวัยกลางคนสวมชุดทำงานสีเทาคนหนึ่งเดินไปมาบนทางเดินของอาคารเก่า ๆ
ดูไม่ออกว่ามันคืออะไร
กู้หวยกลืนน้ำลาย จากความทรงจำของเจ้าของร่างเธอรู้กฎของสำเนา: ไม่มีคำอธิบายกฎ ไม่มีการบอกใบ้ภารกิจ ทุกอย่างต้องค้นหาด้วยตัวเอง
หาทางผ่านให้พบ ก็รอด หาไม่พบ ก็ตาย
แต่โลกแห่งความตายใส่ใจผู้เล่นใหม่ สำเนาแรกของผู้เล่นใหม่จะถูกสุ่มจากสำเนาตายตัวสิบแห่ง ซึ่งมีเก้าแห่งที่มีคู่มือ
สิ่งที่โคตรจะซวยก็คือ เจ้าของร่างคนเก่าความจำแย่มาก จำอะไรไม่ได้เลย
กู้หวยสูดหายใจเข้าลึก แล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง
จะนั่งอยู่เฉย ๆ ตลอดไปก็ไม่ใช่เรื่อง
เธอเดินเข้าไปในทางเดินระหว่างเก้าอี้ แล้วเคลื่อนตัวไปทางด้านหลังของห้องฉายอย่างระมัดระวัง
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอสังเกตว่ามีผู้ชมคนหนึ่งนั่งอยู่ใกล้มาก
ผู้ชมคนนั้นนั่งในท่าเดิมตั้งแต่หัวจรดเท้า หัวโน้มมาข้างหน้าเล็กน้อย มือทั้งสองวางบนเข่า ไม่ขยับเลย
กู้หวยชะลอฝีเท้า และเหลือบมองไปทางนั้นอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
ใบหน้าของคนนั้น บิดเบี้ยว ปากแหว่งขึ้นไปถึงหน้าผาก ลูกตาฝังอยู่ใต้โหนกแก้ม
รับรู้ถึงสายตาของเธอ ใบหน้าที่บิดเบี้ยวนั้นก็ค่อย ๆ หันมา
วินาทีต่อมา มือหนึ่งบีบคอเธอ
หลอดลมของกู้หวยถูกบีบรัดจนหายใจไม่ออก และเธอก็หมดสติไป
……
กู้หวยลืมตาขึ้นโพลง
เธอเอื้อมมือไปคลำคอตัวเองโดยไม่รู้ตัว แต่ไม่พบร่องรอยบาดแผลใด ๆ
จอเงินฉายภาพเปิดเรื่องของภาพยนตร์
เธอยังนั่งอยู่บนเบาะหนังตัวนั้น ท่าทางเหมือนเดิมทุกประการ
กู้หวยยังจำใบหน้าที่บิดเบี้ยวนั้น จำแรงบีบที่มือนั้นกระทำต่อคอ จำเสียงหลอดลมถูกบีบรัดได้
แต่ตอนนี้เธอยังมีชีวิตอยู่ ทุกอย่างกลับคืนสู่จุดเริ่มต้น
เวลา... ย้อนกลับงั้นหรือ?
เธอไม่รู้ว่านี่หมายถึงอะไร แต่เธอแน่ใจว่าผู้ชมที่ไม่เคลื่อนไหวเหล่านั้นไม่ใช่มนุษย์ เข้าใกล้ก็ต้องตาย
ณ จุดที่เธอมองไม่เห็น มีข้อความผุดขึ้นมาเป็นระยะ
[มือใหม่คนนี้ไม่ยอมขยับเลย สำเนามือใหม่ของโลกแห่งความตายไม่ใช่ของซ้ำ ๆ กันหมดหรอกเหรอ ทำตามคู่มือสิ!]
[จบเห่แล้ว เป็นสำเนาโรงหนังที่เดียวในสำเนามือใหม่ที่ไม่มีคู่มือ!]
[คงกลัวจนช็อกไปแล้ว ยินดีกับมือใหม่ที่ได้รับความสำเร็จ "ที่มีทางออกของ่าย ๆ แต่ดันมาจนได้"]
[เข้าใจนะว่าไม่มีคู่มือก็ไม่กล้าขยับตัว แต่ถ้าไม่ขยับเลย พอหนังจบห้องฉายก็จะลุกไหม้]
[แต่ถึงขยับก็หนีตายยากนะ ยังไม่มีผู้เล่นคนไหนผ่านสำเนานี้ได้เลย]
[สำหรับมือใหม่ สำเนานี้เกินหลักสูตรไปหน่อย แต่สำเนามือใหม่ก็ไม่อนุญาตให้ผู้เล่นเก่าเข้า]
[มือใหม่คนนี้หน้าตาใช้ได้นะ ถ้าตายก็น่าเสียดายแย่]
[เปิดเดิมพันแล้ว เปิดเดิมพันแล้ว ทายซิมือใหม่คนนี้จะอยู่ได้กี่นาทีก่อนตาย?]
[หวังว่าเธอจะไม่ตายแบบซ้ำกับผู้เล่นคนก่อน ๆ และสามารถสำรวจหาเบาะแสเพิ่มเติมในสำเนานี้ก่อนตาย เพื่อปูทางให้คนรุ่นหลัง]
มีผู้ชมไม่กี่คนที่ว่างจนเบื่อ คลิกเข้ามาในห้องถ่ายทอดสดของมือใหม่คนนี้ เหลือบมองสองสามตาแล้วก็จากไป
เพราะในภาพ กู้หวยนั่งอยู่ในห้องฉายอันมืดมิด ใบหน้าฝืด เกร็ง มือทั้งสองกำที่เท้าแขนแน่น
ดูแล้วคุณภาพจิตใจไม่ผ่านแน่ เหมือนถูกตกใจจนโง่ไปแล้ว ไม่มีอะไรน่าดู
สิ่งที่พวกเขาไม่รู้คือ เหตุผลที่กู้หวยดูเหมือนถูกตกใจจนโง่ เพราะเธอได้ตายไปแล้วหนึ่งครั้งจริง ๆ
ในขณะนี้ ภาพยนตร์บนจอฉายไปถึงฉากต่อไป
ชายชุดทำงานสีเทาเดินเข้าไปในห้องทำงานแห่งหนึ่ง เขาปลดเสื้อโค้ทเก่าตัวหนึ่งจากตะขอหลังประตู แล้วคลุมไว้บนตัว
จากกระเป๋าเสื้อโค้ท เผยให้เห็นมุมโลหะเล็ก ๆ
สายตาของกู้หวยจับจ้องอยู่ที่กระเป๋าเสื้อโค้ทชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นเธอสูดหายใจเข้าลึก แล้วลุกขึ้นอีกครั้ง
ครั้งนี้เธอระมัดระวังเป็นพิเศษ ไม่เดินเข้าใกล้ผู้ชมคนใดเลย เดินชิดกำแพงด้านซ้ายสุด
แสงจากจอเงินส่องสว่างได้เพียงเก้าอี้ไม่กี่แถวตรงกลาง ยิ่งชิดกำแพงก็ยิ่งมืด แต่อย่างน้อยเธอก็แน่ใจแล้วว่าด้านนี้ไม่มีผู้ชมคนไหนนั่งอยู่
เธอพยายามเดินเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ละก้าวจะใช้ปลายเท้าแตะพื้นก่อน เพื่อให้แน่ใจว่าจุดที่เหยียบลงไปเป็นพื้นไม้จริง ๆ
สิบก้าว ยี่สิบก้าว เธอเดินผ่านความยาวของเก้าอี้สี่แถว
ตอนนี้ ด้านหน้ามีทางเดินตามขวางเส้นหนึ่ง เชื่อมต่อทางเดินด้านซ้ายและขวา
กู้หวยต้องเดินผ่านจากตรงนี้ไป เพื่อไปยังทางออกที่อยู่ด้านหลังห้องฉาย
เธอก้มตัวลง อาศัยแสงสลัวจากจอเงิน สังเกตสภาพของทางเดิน
ทั้งสองข้างของทางเดินคือด้านข้างของเก้าอี้ ความกว้างตรงกลางประมาณหนึ่งเมตรสอง บนพื้นปูพรมเก่าสีแดงเข้ม
ดูแล้วไม่มีอะไรผิดปกติ
กู้หวยก้าวเข้าไปในทางเดิน ก้าวแรกไม่มีอะไร ก้าวที่สองก็ไม่มีอะไร
ก้าวที่สาม เท้าขวาของเธอเหยียบลงในเงาที่เกิดจากที่ท้าวแขนของเก้าอี้
มือหนึ่งยื่นออกมาจากซอกด้านล่างของเก้าอี้
ไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าใด ๆ ห้านิ้วจับข้อเท้าของเธอไว้ แล้วทั้งร่างของกู้หวยก็ถูกดึงกระชากล้มลงกับพื้นอย่างแรง
ยังไม่ทันได้ร้อง เธอก็ถูกลากเข้าไปใต้เก้าอี้ ในพื้นที่ที่ไม่สามารถบรรจุร่างผู้ใหญ่ได้แม้แต่คนเดียว
……
จอเงินฉายภาพเปิดเรื่องของภาพยนตร์
กู้หวยนั่งอยู่บนเบาะหนังตัวนั้น นิ้วมือกำที่เท้าแขนแน่น เล็บจมลงในรอยแตกของหนัง
ตายมาสองครั้งแล้ว
ในสติยังคงหลงเหลือความเจ็บปวดแสนสาหัสจากตอนตายครั้งก่อน เธอใช้เวลาเกือบหนึ่งนาทีถึงจะตั้งสติได้ แล้วค่อย ๆ คลายนิ้วออก
ข่าวดีก็คือ เวลาย้อนกลับมาอีกครั้ง เธอไม่ได้ตายจริง ๆ และยังได้รู้กฎอีกข้อหนึ่ง
นอกจากจะเข้าใกล้ผู้ชมไม่ได้แล้ว ยังเหยียบเงาไม่ได้ด้วย
กู้หวยไม่ได้ลุกขึ้นทันที เธอนั่งอยู่ที่เดิม ใช้แสงจากจอเงินตรวจสอบระยะที่มองเห็นอย่างถี่ถ้วน
ตำแหน่งของผู้ชมยังเหมือนเดิม กระจัดกระจายอยู่แถวหน้าและกลาง
ทางเดินระหว่างเก้าอี้มีทั้งส่วนที่แสงส่องถึงและส่องไม่ถึง เงาจากที่ท้าวแขนและพนักเก้าอี้ทอดซ้อนกันเป็นหย่อม ๆ บนพรม ทำให้เกิดพื้นที่มืดที่ลึกตื้นไม่เท่ากัน
เหยียบเงาไม่ได้ งั้นเธอก็จะเดินในที่ที่มีแสง
ครั้งที่สามที่ลุกขึ้น ขาของกู้หวยยังคงสั่นเล็กน้อย
ครั้งนี้ เธอเลือกเส้นทางที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง