กู้หวยไม่รู้ความคิดในใจของผู้เล่นคนอื่น นางก้มมองกู้เหยาที่กำลังกินข้าว แล้วพบว่าเขากินอย่างมีความสุขเต็มเปี่ยม
กู้เหยากินข้าวจนหมด ดื่มซุปจนหมด ไม่เหลือทิ้งแม้แต่น้อย กล่องข้าวยังถูกเขาเลียจนเป็นเงาวับ
เขาเก็บกล่องข้าวส่งคืนให้เจ้าหน้าที่ แล้วกล่าวขอบคุณกู้หวยอีกครั้ง “ขอบคุณครับแม่ นี่เป็นครั้งแรกที่หนูได้กินจนอิ่ม”
กู้หวยถามตามคำพูดของเขา “ก่อนหน้านี้เจ้าไม่เคยกินจนอิ่มหรือ?”
กู้เหยาตอบว่า “ข้าวมีไว้ให้ลูกป้อนแม่กิน มีเพียงข้าวที่แม่กินไม่หมดเท่านั้น ถึงจะเป็นของลูก”
กู้หวยเงียบไป
ระหว่างที่กู้หวยเงียบอยู่นั้น ผู้เล่นอีกห้าคนที่สังเกตนางจนเข้าใจแล้ว ต่างก็เริ่มรับมือกับสถานการณ์ของตน
โอลิเวียหยิบตุ๊กตาผ้าออกมายื่นให้ลูกชาย แล้วให้เขาป้อนตุ๊กตาผ้าตัวนั้น “ถ้าป้อนไม่เข้าแล้ว ก็แปลว่าแม่กินไม่ไหวแล้ว รบกวนลูกกินข้าวที่เหลือให้หมดด้วยนะ”
ตุ๊กตาผ้าตัวนี้น่าจะเป็นไอเทม หลังจากลูกชายรับไป เขาก็มองตุ๊กตาผ้าเป็นโอลิเวียทันที
ลูกชายใช้ตะเกียบคีบปีกไก่จากกล่องข้าว แต่ยังไม่ทันส่งถึงปากตุ๊กตาผ้า ปีกไก่ก็กลายเป็นมือมนุษย์เสียแล้ว
ตุ๊กตาผ้าย่อมกินอะไรไม่ได้อยู่แล้ว ลูกชายของนางจึงป้อนอาหารไม่เข้า
เมื่อเห็นว่าป้อนไม่เข้า ลูกชายก็คิดว่าโอลิเวียกินอิ่มแล้ว จึงวางมือมนุษย์กลับลงในกล่องข้าว
มือมนุษย์ที่วางกลับลงในกล่องข้าวเปลี่ยนเป็นปีกไก่อีกครั้ง ส่วนตุ๊กตาผ้าที่ถูกมือมนุษย์สัมผัสก็สลายหายไปในอากาศราวกับแสง
อาหารมื้อนี้กินไม่ได้จริง ๆ!
ดูเหมือนสิ่งเดียวที่กินได้คือจานผลไม้ตอนแรก แต่กู้หวยกินจนหมดคนเดียวแล้ว