หวังอีเว่ยหยิบเอกสารร้องเรียนแบบไม่ระบุชื่อฉบับหนึ่งขึ้นมาจากโต๊ะทำงาน บนปกมีข้อความว่า “การเสนอขายหุ้นต่อสาธารณะครั้งแรกของการแพทย์อันเหรินเข้าข่ายถ่ายโอนผลประโยชน์และทำให้ทรัพย์สินของรัฐสูญหาย” ตัวอักษรเหล่านั้นดูแสบตาเป็นพิเศษใต้แสงโคมไฟ
เขาเงียบไปหลายวินาที ก่อนเงยหน้ามองหม่า จื่อเซวียน น้ำเสียงไม่เย็นชาเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว แต่กลับหนักแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“จื่อเซวียน เรื่องที่พี่จะพูดต่อจากนี้ ห้ามแพร่งพรายออกไปแม้แต่คำเดียว”
“ไม่นานมานี้ หน่วยงานที่เกี่ยวข้องได้รับเรื่องร้องเรียนแบบไม่ระบุชื่อ ในนั้นระบุข้อกล่าวหาไว้อย่างชัดเจนสามข้อ แค่ข้อใดข้อหนึ่งก็เพียงพอให้การเสนอขายหุ้นต่อสาธารณะครั้งแรกของการแพทย์อันเหรินต้องหยุดชะงักได้แล้ว”
“บริษัทถูกร้องเรียน? แถมร้องเรียนมาถึงคณะกรรมการตรวจสอบวินัยของพวกพี่ด้วยเหรอ? เรื่องแบบนี้ควรเป็นหน้าที่ของหน่วยสืบสวนคดีเศรษฐกิจไม่ใช่เหรอ?”
หม่า จื่อเซวียนผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ แล้วถามอย่างสงสัย
“นั่งก่อน ฟังพี่พูดให้จบ ข้อกล่าวหาแรกคือ เอกสารทางการเงินที่พวกนายยื่นขอเสนอขายหุ้นต่อสาธารณะครั้งแรกเป็นเท็จ ทั้งเพิ่มรายได้เกินจริง ทำสัญญาซื้อขายลม ๆ แล้ง ๆ และออกใบกำกับภาษีปลอม ทุกขั้นตอนทำได้แนบเนียนไร้ที่ติ”
“ข้อสอง ตอนปรับโครงสร้างผู้ถือหุ้นครั้งแรก พวกผู้บริหารหลายคนอาศัยช่วงที่โครงสร้างบริษัทกำลังสับสน ข้ามหัวคณะกรรมการบริษัทแล้วย้ายสิทธิบัตรหลักไปเป็นชื่อของตัวเองโดยตรง”
“นอกจากนี้ยังแอบปกปิดอุปกรณ์ใหม่ทั้งชุดที่เพิ่งผลิตเสร็จแต่ยังไม่ได้ลงทะเบียนเข้าคลัง ต่อมาอุปกรณ์ชุดนี้ถูกขายต่อ แต่เงินกลับไม่เข้าบัญชีบริษัท มีคนแบ่งกันไปหมด แบบนี้เห็นชัดว่าเป็นการยักยอกทรัพย์สินของบริษัท และเข้าข่ายทำให้ทรัพย์สินของรัฐสูญหาย”
“ข้อสาม ระหว่างการยื่นขอเสนอขายหุ้นต่อสาธารณะครั้งนี้ มีข้อสงสัยว่าพวกนายถ่ายโอนผลประโยชน์ให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ซึ่งเกี่ยวข้องกับการกระทำความผิดต่อตำแหน่งหน้าที่”
“นี่คือเหตุผลที่เอกสารร้องเรียนฉบับนี้กลับมาอยู่ในมือพี่ พี่อยากถามว่า นายคิดยังไงกับข้อกล่าวหาทั้งสามข้อ รู้เรื่องมากแค่ไหน แล้วความจริงเป็นยังไง?”
“นายเป็นผู้อำนวยการฝ่ายบริหารความเสี่ยง เป็นผู้บริหารของบริษัท แถมทำงานที่นี่มาหกปีกว่า ไม่มีทางไม่รู้อะไรเลยใช่ไหม?”
หวังอีเว่ยพูดจบก็มองหม่า จื่อเซวียนนิ่ง ๆ แววตาคมกริบราวกับแสงสองสาย คล้ายต้องการมองทะลุทุกอย่างที่อีกฝ่ายซ่อนไว้ในใจ
“พี่ครับ ผมขอถามพี่เรื่องหนึ่งก่อนได้ไหม?”
หม่า จื่อเซวียนจ้องจดหมายร้องเรียนบาง ๆ บนโต๊ะ เหงื่อเย็นที่ท้ายทอยไหลซึมผ่านปกเสื้อไปตามแผ่นหลัง เขาเงียบไปหลายวินาทีก่อนเงยหน้าถาม
“ได้ อยากถามอะไรก็ถามมา พี่เรียกนายมาที่นี่ ก็เพราะเชื่อใจนาย”
หวังอีเว่ยตอบทันทีโดยไม่ลังเล
“ตอนนี้บริษัทของเราเข้าสู่ช่วงสุดท้ายของการเสนอขายหุ้นต่อสาธารณะครั้งแรกแล้ว ถ้าทุกอย่างราบรื่น อีกสิบกว่าวันก็จะได้รับอนุมัติให้เข้าจดทะเบียนซื้อขายอย่างเป็นทางการ พนักงานทั้งบริษัทกว่าพันคนต่างรอวันตีระฆังเพื่อขายหุ้นทำกำไรกันอยู่แท้ ๆ แต่กลับมีเรื่องร้องเรียนแบบไม่ระบุชื่อโผล่มาตอนนี้พอดี”
“เป็นไปได้ไหมว่าคู่แข่งจงใจปล่อยข่าวเล่นงานเรา หวังจะปิดทางเข้าตลาดหุ้นของเราให้สนิท นี่เป็นการโจมตีทางธุรกิจหรือเปล่า?”
หม่า จื่อเซวียนถามด้วยสีหน้าไม่ยอมรับชะตา
เขาถือหุ้นอยู่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ ถึงจะเทียบผู้ถือหุ้นรายใหญ่ไม่ได้ แต่ถ้าบริษัทเข้าตลาดหุ้นสำเร็จ อย่างน้อยก็ช่วยให้เขามีอิสรภาพทางการเงินได้ระดับหนึ่ง มาถูกเล่นงานเอาตอนใกล้ถึงเส้นชัยแบบนี้ ใครจะทำใจรับไหว
“พวกเราก็คิดถึงเรื่องนี้แล้วเหมือนกัน ความเป็นไปได้สูงมาก แต่เอกสารที่อีกฝ่ายยื่นมามีสำเนาหลักฐานแนบมาด้วย ถึงจะไม่ใช่หลักฐานตรง ๆ ที่ชี้ชัดได้ แต่ก็แสดงว่าไม่ได้กล่าวหากันลอย ๆ”
“พวกเราไม่สนใจว่าอีกฝ่ายทำไปด้วยจุดประสงค์อะไร สิ่งที่สนใจคือเรื่องนี้เกิดขึ้นจริงหรือเปล่า มีคนในบริษัทของพวกนายยักยอกทรัพย์สินของรัฐหรือไม่ และมีการถ่ายโอนผลประโยชน์ให้เจ้าหน้าที่รัฐหรือเปล่า”
หวังอีเว่ยตอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ขณะนี้บารมีของรองเลขาธิการคณะกรรมการตรวจสอบวินัยทำให้หม่า จื่อเซวียนแทบหายใจไม่ออก
“ก็ได้ครับ พี่เป็นพี่ชายผม ผมไม่ปิดบังพี่อยู่แล้ว”
หม่า จื่อเซวียนคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว ด้านหนึ่งคือบริษัทที่ใกล้จะเข้าตลาดหุ้นและอาจทำให้ทรัพย์สินของเขาพุ่งสูงขึ้น อีกด้านคือหวังอีเว่ย ผู้เป็นหลักพึ่งพิงให้เขาตั้งหลักในเผิงเฉิง ตาชั่งแทบไม่ต้องใช้เวลาคิดก็เอียงไปทางฝ่ายหลังอย่างเต็มที่
เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ เอ่ยขึ้นในที่สุด
“เรื่องข้อแรก บริษัททำบัญชีปลอมหรือมีการเพิ่มรายได้เกินจริงไหม คำตอบของผมคือมีจริงครับ”
“การจัดฉากทั้งหมดเป็นฝีมือของคุณหลิว ผู้อำนวยการฝ่ายการเงิน พวกเขาทำสัญญาซื้อขายปลอมกับตัวแทนจำหน่ายที่คุ้นเคย แล้วย้ายอุปกรณ์ไปซ่อนไว้ในโกดังส่วนตัวที่เช่าไว้ข้างนอก พอผ่านขั้นตอนตรวจสอบรายงานประจำปีและตอบข้อซักถามของคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์ไปหมดแล้ว ก็อ้างว่าสินค้าไม่ได้คุณภาพเพื่อทำเรื่องคืนสินค้าและปรับบัญชี การตรวจนับสินค้าทำร่วมกันโดยฝ่ายบริหารความเสี่ยงกับฝ่ายการเงิน คนนอกไม่มีทางรู้ข้อเท็จจริงได้เลย”
“ตอนแรกผมไม่รู้เรื่องนี้ครับ ครั้งก่อนดื่มเหล้ากับผู้จัดการฝ่ายขาย เขาบ่นว่าปีนี้ทำตัวชี้วัดผลงานได้ก็เพราะหมุนสัญญาปลอมไปมา พอดื่มหนักเข้าเลยเผลอเล่าให้ผมฟัง”
“ถ้าพี่ต้องการสัญญาปลอมกับใบรับเข้าออกคลังสินค้าปลอมทั้งหมด ผมใช้สิทธิ์ของศูนย์บริหารความเสี่ยงรวบรวมต้นฉบับทุกฉบับมาให้พี่ได้ภายในหนึ่งสัปดาห์ครับ”
“ส่วนเรื่องข้อสองเกี่ยวกับการโอนสิทธิบัตร ผมเพิ่งเล่าให้พี่ฟังไปแล้ว สำหรับเรื่องที่พี่บอกว่าตอนนั้นมีการซ่อนอุปกรณ์บางส่วน ผมไม่รู้จริง ๆ ครับ แต่ถ้าจำเป็น ผมช่วยไปตรวจสอบได้ ผู้จัดการฝ่ายคลังสินค้ากับผมสนิทกันพอสมควร น่าจะสืบหาความจริงได้”
“ส่วนเรื่องถ่ายโอนผลประโยชน์ ผมไม่รู้เรื่องครับ ช่วยอะไรไม่ได้”
สุดท้ายหม่า จื่อเซวียนก็เลือกเข้าข้างหวังอีเว่ย เพราะคนคนนี้ต่างหากที่เป็นหลักให้เขายืนหยัดอยู่ได้
“ดี ดูท่าคืนนี้พี่ไม่ได้เรียกคนผิด ถึงนายจะไม่ใช่คนระดับตัดสินใจหลักของบริษัท แต่ตำแหน่งผู้อำนวยการก็มีอำนาจมากพอ แถมสืบข้อมูลได้สะดวก”
“ช่วยพี่รวบรวมเอกสารที่พูดถึงเมื่อกี้ให้เรียบร้อย ถ้าเก็บต้นฉบับมาได้จะดีที่สุด แล้วก็ขอช่องทางติดต่อพยานด้วย พยายามส่งให้พี่ภายในสัปดาห์นี้ เรื่องที่เหลือให้คณะกรรมการตรวจสอบวินัยของพวกเราจัดการเอง”
“แล้วก็ไม่ต้องห่วง นายเป็นน้องชายพี่ พี่ไม่ปล่อยให้นายเสียเปรียบหรอก พอจัดการเรื่องนี้สำเร็จ พี่จะวางแผนให้ใหม่ รับรองว่าไม่แย่ไปกว่าตอนนี้”
หวังอีเว่ยมองหม่า จื่อเซวียนที่ทำหน้าเศร้าหมอง แล้วหัวเราะเบา ๆ พลางพูดหยอก
“อีกอย่าง บริษัทใกล้เข้าตลาดหุ้นแล้ว ผมยังหวังให้หุ้นพวกนี้ขึ้นราคา จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินอย่างที่ลุงซานพูดไว้นี่ครับ!”
“พี่ครับ ผมขอถามหน่อย ถ้าการร้องเรียนครั้งนี้พิสูจน์ได้ว่าเป็นเรื่องจริง บริษัทเราจะล้มละลายไหมครับ? หุ้นของผมคงไม่กลายเป็นเศษกระดาษไปเลยใช่ไหม นั่นมันเงินลงทุนจริง ๆ ตั้งสองแสนกว่าหยวนเลยนะครับ”
หม่า จื่อเซวียนฝืนยิ้มเจื่อน ๆ แล้วพึมพำเหมือนพูดเล่นครึ่งหนึ่ง
“ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน นายจัดการเรื่องที่พี่มอบหมายให้ดีก่อน เรื่องที่เหลือพี่จะคิดหาทางให้เอง”
หวังอีเว่ยไม่ได้ตอบตรง ๆ แววตาซ่อนความหมายลึกซึ้งที่หม่า จื่อเซวียนอ่านไม่ออก เขาเพียงวาดผลประโยชน์ลาง ๆ ให้เห็นราวกับอยู่ใกล้แต่ก็เอื้อมไม่ถึง
ค่ำคืนด้านนอกหน้าต่างมืดลงเรื่อย ๆ ตอนหม่า จื่อเซวียนเดินออกจากหมู่บ้านจัดสรร ลมหนาวพัดปะทะใบหน้า แต่เขากลับไม่รู้สึกตัว
ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักขึ้นมา—นับจากวินาทีที่พยักหน้ารับว่าจะรวบรวมหลักฐาน เขาก็ไม่ใช่ผู้บริหารที่รอให้บริษัทเข้าตลาดหุ้นเพื่อขายหุ้นทำกำไรอีกต่อไปแล้ว เขาก้าวเท้าเข้าไปอยู่กลางพายุที่อาจพลิกคว่ำการแพทย์อันเหรินทั้งบริษัทเรียบร้อยแล้ว
.......
“เลขากง เขารู้เรื่องข้างในอยู่จริง ๆ ครับ แล้วก็รับปากว่าจะส่งเอกสารให้ผมภายในสัปดาห์นี้”
“ดีเลย นี่ก็เรียกว่าตั้งใจปลูกดอกไม้แต่ไม่บาน ไม่ตั้งใจปักหลิวกลับได้ร่มเงาแล้วสินะ ไม่แปลกที่นายจะรับคดีนี้มาเอง แต่ก็อย่าฝากความหวังไว้กับคนบ้านเดียวกันคนนี้ทั้งหมดล่ะ โอกาสครั้งนี้หาได้ยาก ถ้าทำสำเร็จ ฉันก็จะช่วยพูดให้นายได้ แล้วหนทางข้างหน้าจะเปิดกว้างขึ้นอีก”
“ขอบคุณครับ เลขากง ผมจะตรวจสอบเรื่องนี้ให้ชัดเจนก่อนตรุษจีนแน่นอน”