ช่วงปลายปี 2017 ในวงการบันเทิงจีน ชื่อของหลิวอี้เฟย เจ้าของฉายาเทพธิดาพี่สาว มักจะติดอันดับค้นหายอดนิยมอยู่บ่อย ๆ
ผลงานสามเรื่องของเทพธิดาพี่สาวทยอยออกฉายในปีเดียวกัน เรียกได้ว่ามีผลงานออกมาเยอะ แต่พอเข้าฉายกลับแทบไม่เป็นกระแส กระแสตอบรับและรายได้จากบ็อกซ์ออฟฟิศต่างต่ำกว่าที่คาดไว้ อาชีพการงานจึงชะงักงัน
ขณะที่ข่าวประชาสัมพันธ์เรื่องข้อถกเถียงด้านฝีมือการแสดงยังแพร่กระจายไปทั่วอินเทอร์เน็ต ข่าวลือเรื่อง “หญิงงามผอมบางแห่งหยางโจว” ที่เกิดจากการคาดเดาไปต่าง ๆ นานาก็ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง กระแสข่าวซุบซิบที่โหมกระหน่ำผลักเธอไปยืนอยู่กลางพายุ ถึงขนาดคนทั่วไปที่เลื่อนผ่านหัวข้อข่าวที่เกี่ยวข้องยังต้องหยุดอ่านและพูดคุยกันสักสองสามคำ
แต่ข่าวบันเทิงที่อื้อฉาวเหล่านี้ไม่มีความหมายอะไรสำหรับหม่า จื่อเซวียนเลยสักนิด
เวลาเลื่อนดูโทรศัพท์แล้วเจอข่าวพวกนั้น อย่างมากเขาก็หยุดดูรูปความละเอียดสูงของเทพธิดาพี่สาวเพิ่มอีกสองวินาที ก่อนจะปัดผ่านไป ไม่เก็บมาใส่ใจแม้แต่น้อย
เพียงแต่ตอนนั้นเขายังนึกไม่ถึงว่า อีกไม่นานทั้งคู่จะมีโอกาสเกี่ยวข้องกัน
เวลานี้เขากำลังนอนหลับอุตุอยู่ในห้องชุดสองห้องนอนเล็ก ๆ ของตัวเอง จู่ ๆ โทรศัพท์ที่หัวเตียงก็ดังลั่น เสียงเรียกเข้าบาดหูดังขึ้นอย่างโดดเด่นในห้องมืด
เขาควานหาโทรศัพท์อย่างงัวเงียแล้วกดรับ เสียงผู้ชายเย็นชาและเปี่ยมอำนาจซึ่งฟังดูไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธก็ดังมาจากปลายสายทันที
“เสี่ยวหม่า หลับหรือยัง? ถ้ายัง รีบมาบ้านฉันเดี๋ยวนี้”
หม่า จื่อเซวียนสะดุ้งจนลุกนั่งตัวตรงจากอาการกึ่งหลับกึ่งตื่น ความง่วงหายไปเกินครึ่ง เขารีบตอบอย่างนอบน้อม
“พี่ ผมยังไม่นอนครับ กำลังออกไปเดี๋ยวนี้ ประมาณครึ่งชั่วโมงก็น่าจะถึงใต้ตึกพี่แล้ว”
คนปลายสายตอบรับเบา ๆ เพียงคำเดียว ไม่มีคำพูดเยิ่นเย้อ แล้วก็ตัดสายไปทันที
เมื่อได้ยินเสียงสายไม่ว่าง หม่า จื่อเซวียนก็นั่งถือโทรศัพท์นิ่งอยู่ตรงหัวเตียง อาการงุนงงในหัวสลายไปจนหมด เหลือเพียงความสงสัยเต็มอก
คนที่โทรมาชื่อหวังอีเว่ย เป็นคนบ้านเดียวกับเขา ทั้งยังเป็นญาติห่าง ๆ กันอยู่บ้าง ปกติเขาเรียกอีกฝ่ายว่าพี่ตามลำดับอาวุโส ถือเป็นการตีสนิทอย่างหนึ่ง
ตอนนี้อีกฝ่ายเป็นรองเลขาธิการพรรคประจำคณะกรรมการตรวจสอบวินัยเขตหนึ่งในเผิงเฉิง มีตำแหน่งสูงและมีอำนาจ ปกติหม่า จื่อเซวียนต่างหากที่ถือของขวัญไปเยี่ยมในช่วงเทศกาลต่าง ๆ หวังอีเว่ยไม่เคยโทรหาเขาก่อนเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเรียกเขาไปหาตอนดึกดื่นแบบนี้
เมื่อหกปีก่อน เขาหอบใบปริญญาจากมหาวิทยาลัยทั่วไปแห่งหนึ่งในแผ่นดินใหญ่ มุ่งหน้าเข้าสู่เผิงเฉิง เมืองแรกของการปฏิรูปและเปิดประเทศ อาศัยพ่อของเขาฝากฝังผ่านคนรู้จักหลายทอด
หวังอีเว่ยซึ่งเดิมทีก็ไม่ได้สนิทกับเขามากนักยื่นมือช่วย จัดให้เขาเข้าทำงานในบริษัทเครื่องมือแพทย์ชื่ออันเหริน ซึ่งมีทั้งทุนต่างชาติ ทุนรัฐวิสาหกิจ และทุนเอกชนร่วมถือหุ้น
ตอนนี้บริษัทกำลังอยู่ในช่วงสำคัญของการเสนอขายหุ้นต่อสาธารณะเป็นครั้งแรก พนักงานทั้งบริษัทต่างเฝ้ารอวันที่หุ้นเข้าตลาด
ตลอดหกปีที่ฝ่าฟันมา เขาได้รับการสนับสนุนจากผู้มีพระคุณอยู่เบื้องหลัง อีกทั้งยังได้จังหวะที่บริษัทกำลังเร่งเข้าตลาดหุ้น หม่า จื่อเซวียนจึงเลื่อนตำแหน่งจากพนักงานระดับล่างขึ้นมาเป็นผู้อำนวยการศูนย์บริหารความเสี่ยง กลายเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทอย่างเต็มตัว
เมื่อรวมเงินเดือนประจำปีกับสวัสดิการต่าง ๆ แล้ว รายได้ของเขาถือว่าดีมากเมื่อเทียบกับคนวัยเดียวกันในเผิงเฉิง อีกทั้งยังซื้อห้องชุดสองห้องนอนในย่านปู๋จี๋ซึ่งราคาบ้านยังไม่สูงนักด้วยเงินกู้ โดยได้รับการสนับสนุนจากพ่อแม่
เขารีบสวมเสื้อคลุมพลางเดินออกไปนอกประตู แต่ความคิดในใจก็ยิ่งหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ
พี่หวังไม่เคยเป็นฝ่ายติดต่อเขาก่อนเลย จู่ ๆ คืนนี้กลับเรียกให้ไปหา หรือทางนั้นจะเกิดเรื่องขึ้น? หรือเขาทำผิดจนกำลังจะถูกจับ เลยเรียกตัวเองไปสั่งเสีย? ถ้าอีกฝ่ายเกิดเรื่องขึ้นจริง ตำแหน่งผู้อำนวยการศูนย์บริหารความเสี่ยงที่เขาได้มาเพราะอีกฝ่ายช่วยเหลือ ก็คงรักษาไว้ไม่ได้ตั้งแต่แรกแน่
เดือนธันวาคมในเผิงเฉิงไม่ได้หนาวเท่าทางเหนือ แต่อุณหภูมิก็มีแค่สิบกว่าองศา ทว่าตอนนี้หม่า จื่อเซวียนกลับรู้สึกเหมือนมีเหงื่อเย็น ๆ ผุดขึ้นกลางหลังอย่างไร้สาเหตุ
........
“ตอนนี้นายก็เป็นผู้บริหารของอันเหรินแล้ว เล่าให้ฉันฟังหน่อยว่าบริษัทเป็นยังไงบ้าง?”
เมื่อหม่า จื่อเซวียนมาถึงบ้านของหวังอีเว่ย ประตูหน้าบ้านแง้มอยู่ ห้องรับแขกมืดสนิท ไม่มีแม้แต่ไฟกลางคืนเปิดไว้ มีเพียงแสงสีอบอุ่นเส้นหนึ่งลอดออกมาจากช่องประตูห้องหนังสือ เขาเดินตรงเข้าไป
หวังอีเว่ยนั่งหลังตรงอยู่หลังโต๊ะไม้เนื้อแข็งตัวใหญ่ สีหน้าเคร่งขรึมก่อนจะเอ่ยถามเขา
“อันเหริน? เรื่องบริษัทผมเหรอครับ?”
หม่า จื่อเซวียนชะงักค้างอยู่กับที่ สมองวนคิดไปหลายตลบ
ระหว่างทางเขาเอาแต่คิดว่าหวังอีเว่ยกำลังถูกตรวจสอบและจะเรียกเขาไปสั่งเสีย ถึงขั้นคิดแผนสำรองไว้หลายแบบว่าจะรักษาตำแหน่งผู้อำนวยการศูนย์บริหารความเสี่ยงของตัวเองได้อย่างไร ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะถามถึงบริษัทอันเหรินเมดิคอลที่เขาทำงานมาหกปี ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง
“ใช่ เรื่องบริษัทของพวกนาย ตอนนี้การเสนอขายหุ้นต่อสาธารณะครั้งแรกไปถึงขั้นตอนไหนแล้ว?”
สีหน้าของหวังอีเว่ยเคร่งขรึมขึ้นอีกเล็กน้อย ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ สองครั้ง น้ำเสียงยิ่งเปี่ยมอำนาจขึ้น
หม่า จื่อเซวียนรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกไปได้กว่าครึ่ง ขอแค่หวังอีเว่ยไม่ได้มีปัญหา ที่พึ่งของเขาก็ยังมั่นคง ตำแหน่งของเขาย่อมมั่นคงตามไปด้วย
เขารีบนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะหนังสือ แล้วเล่าทุกอย่างที่รู้ให้ฟังตามตรง ไม่กล้าปิดบังแม้แต่น้อย
ถึงอย่างไรคนตรงหน้าก็คือรากฐานที่ทำให้เขาปักหลักอยู่ในเผิงเฉิงได้ ตั้งแต่วันที่เขาเพิ่งเรียนจบและเข้าทำงานที่อันเหริน ชื่อของหวังอีเว่ยก็เป็นเครื่องคุ้มกันที่แข็งแกร่งที่สุดในบริษัทของเขาแล้ว
ขอแค่อีกฝ่ายไม่เกิดเรื่อง ตำแหน่งของเขาก็น่าจะรักษาไว้ได้ ช่วงเศรษฐกิจซบเซาแบบนี้ จะหาเนื้อร้อน ๆ กินสักคำยังไม่ง่ายเลย
“เรื่องเสนอขายหุ้นต่อสาธารณะเป็นครั้งแรก คุณจู ประธานบริษัท กับคุณหลิว ผู้อำนวยการฝ่ายการเงิน เป็นคนดูแลหลัก ส่วนผมพาศูนย์บริหารความเสี่ยงประสานงานกับคุณอู๋จากแผนกหลักทรัพย์โดยตรง แล้วก็ดูแลเรื่องการปฏิบัติตามกฎระเบียบทั้งหมดร่วมกับบริษัทหลักทรัพย์ สำนักงานกฎหมาย และบริษัทตรวจสอบบัญชีครับ”
“เดือนกุมภาพันธ์ปีนี้พวกเรายื่นเอกสารขอเข้าตลาดหลักทรัพย์อย่างเป็นทางการแล้ว หลังจากนั้นก็ส่งรายงานตรวจสอบบัญชีครึ่งปีแรกกับสามไตรมาสแรกเพิ่มเติมตามข้อกำหนดของคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์ฯ ตอนนี้ตอบข้อซักถามทั้งสองรอบเรียบร้อยแล้วครับ”
“การพิจารณาในที่ประชุมใหญ่รอบแรกของคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์ฯ ผ่านแล้ว ตามที่ได้รับแจ้ง สัปดาห์หน้าวันอังคารจะเข้ารับการพิจารณาในที่ประชุมย่อย ถ้าผ่านก็มีโอกาสได้รับหนังสืออนุมัติอย่างเป็นทางการภายในเดือนนี้ครับ”
“ตอนนี้ทุกคนยังมั่นใจกับเรื่องเข้าตลาดหุ้นมากครับ เหลืออีกแค่ก้าวสุดท้ายแล้ว รอให้หุ้นขึ้นก็พอ”
แม้หม่า จื่อเซวียนจะไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงถามเรื่องบริษัท แต่เขาก็ตอบไปตามตรง
“นายถือหุ้นในบริษัทอยู่เท่าไร? กำลังรอให้บริษัทเข้าตลาดแล้วมีอิสรภาพทางการเงินเหมือนกันสินะ”
หวังอีเว่ยถามต่อ คราวนี้น้ำเสียงมีแววขบขันอยู่เล็กน้อย
หม่า จื่อเซวียนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนพลางเกาหัวแล้วตอบว่า
“หุ้นที่ผมมีนิดหน่อยนั่นจะกล้าหวังถึงอิสรภาพทางการเงินได้ยังไงครับ รวมแล้วก็แค่ 1% เอง เป็นหุ้นที่จัดสรรให้พนักงานภายในสองครั้งถึงได้ครบจำนวน ถ้าจะอาศัย 1% นี้พลิกฐานะจริง ๆ มูลค่าบริษัทต้องทะลุหมื่นล้านหยวนขึ้นไปเลยครับ”
“บริษัทอื่นในอุตสาหกรรมเดียวกัน ต่อให้เข้าตลาดแล้วมีมูลค่าถึงห้าพันล้านหยวนได้ก็ถือว่าไม่เลวแล้วครับ”
“เล่าโครงสร้างผู้ถือหุ้นของบริษัทนายให้ฉันฟังหน่อย โดยเฉพาะการจัดสรรหุ้นภายในสองครั้งนั้น”
สีหน้าของหวังอีเว่ยไม่ได้เปลี่ยนไป เขาถามต่อ