วันนี้เขาสวมชุดลำลอง สวมแจ็กเก็ตผ้าทำงานสีเทาเข้ม ก้าวย่างด้วยรองเท้าผ้าใบรุ่นลิมิเต็ด
ทั้งตัวดูเกียจคร้าน แต่พอเงยหน้าขึ้นมานั้น แววตาอันดื้อรั้นก็แผ่ออกมาทันที
บรรยากาศในห้องส่วนตัวครึกครื้นขึ้นเพราะการมาของเขา
เขามองไปทางฮั่วสวินโจว พยักหน้าเล็กน้อยถือเป็นการทักทาย
“อี้เฉิน ไม่เจอกันนานเลยนะ แล้วนี่ไม่เล่นรถแข่งแล้วเหรอ? เมื่อก่อนนายไม่เว้นวันต้องไปซ้อม一圈หรือไง?”
เจียงอี้เฉินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ไขว่ห้าง มุมปากโค้งขึ้น
เขาทำหน้าทั้งจนใจทั้งภูมิใจเล็กน้อย: “หลินฉีเซี่ยไม่ให้เล่น”
ทั้งโต๊ะหัวเราะกันยกใหญ่
“โอ้ ยังไม่ทันแต่งงานก็โดนบังคับแล้วเหรอ?”
“กลัวเมียขนาดนั้นเลยเหรออี้เฉิน?”
“ก่อนหน้านี้ไม่ใช่บอกว่าไม่ยอมแต่งงานนักหนาเหรอ ไหงคราวนี้ยอมง่าย ๆ?”
เจียงอี้เฉินยิ้ม: “คิดได้แล้วไงล่ะ ฉีเซี่ยเป็นผู้หญิงที่ดีขนาดนั้น พลาดเธอไปทั้งชีวิตฉันต้องเสียใจแน่”
มีคนแซว: “แล้วกิจกรรมผาดโผนเก่า ๆ ของนายล่ะ? กระโดดร่ม ปีนเขา อะไรพวกนั้น ไม่เล่นอีกแล้ว?”
“ไม่เอาแล้ว” เจียงอี้เฉินวางกระป๋องเบียร์ลง น้ำเสียงยังคงเป็นเชิงเล่น ๆ “ห้ามเล่นหมดทุกอย่าง ตอนนี้กิจกรรมเดียวที่ฉันได้รับอนุญาตคือไปเดินห้างกับเธอ”
ลี่สื่ออวี่นั่งอยู่มุมห้อง ฟังคำพูดพวกนั้น มือที่กำแก้วน้ำผลไม้แน่นขึ้น
หลินฉีเซี่ย
ชื่อนี้เธอคุ้นเคยเกินไป
ตอนที่เธอคบกับเจียงอี้เฉิน หลินฉีเซี่ยไม่เคยหยุดก่อกวนเลยสักครั้ง
หลินฉีเซี่ยเป็นเพื่อนซี้ที่โตมาด้วยกัน ตั้งแต่วัยเด็กสองคนสนิทกันมาก
ตอนนั้น หลินฉีเซี่ยทำหลายอย่างที่เกินขอบเขตความเป็นเพื่อน ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ่อยครั้ง
ลี่สื่ออวี่พูดกับเจียงอี้เฉินหลายครั้ง
เขาบอกว่าเขามองหลินฉีเซี่ยเป็นแค่น้องสาว ไม่มีใจชายหญิง
แต่ตอนนี้ดูเหมือน เขาคงจริงจังกับน้องสาวคนนี้ไปแล้ว
ลี่สื่ออวี่นึกถึงคืนเมื่อคืนอีกครั้ง
เขากับฮั่วสวินโจวทะเลาะกันเรื่องหมั้นหมายอย่างหนัก จุดยืนแข็งกร้าว
เธอคิดว่ายังไงเขาก็ยังมีความทรงจำบางอย่างที่วางไม่ลง จึงไม่อยากรับการแต่งงานที่ครอบครัวจัดหาให้
เธอคิดว่าเขาปฏิเสธการแต่งงาน เพราะในใจยังมีเธอ
แต่ตอนนี้ดูไปแล้ว ช่างเป็นการคิดไปเองจริง ๆ
ลี่สื่ออวี่หลุบตาลง ปิดซ่อนรอยยิ้มเยาะตัวเองในแววตา
เธอไปคาดหวังอะไรกันแน่?
คาดหวังว่าเขาจะรักษาตัวให้บริสุทธิ์เพื่อเธอ?
คิดว่าเขาปฏิเสธงานแต่งเพราะลืมเธอไม่ได้?
เลิกฝันได้แล้ว
เจียงอี้เฉินในอดีต เล่นอะไรที่เสียวก็เล่นหมด ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นใหญ่บ้างเล็กบ้างตลอดปี
เธอบอกว่าเขาไม่แคร์ชีวิต เตือนเขาหลายครั้ง
เขาก็ยอมปรับเปลี่ยนเพื่อเธออยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว แอบไปเล่นอีกหลายครั้ง
เธอเองก็เคยโกรธ แต่ต่อมาก็ทำใจได้
เธอคิดว่า ยังไงนั่นก็เป็นงานอดิเรกของเขา
เธอไม่มีสิทธิ์พรากงานอดิเรกของใครไป ก็เลยเลิกยุ่ง
แต่ตอนนี้ เจียงอี้เฉินที่เคยไม่แคร์ชีวิตคนนั้น กลับถูกหลินฉีเซี่ยคุมไว้เรียบร้อย
ดูท่า คำพูดของคู่หมั้นถึงจะมีน้ำหนักจริง ๆ
ข้าง ๆ มีคนถามอีก: “งานแต่งจัดวันไหน? ฉันจะได้เตรียมเงินซองไว้ล่วงหน้า”
เจียงอี้เฉินจิบเหล้าเล็กน้อย “วันที่สิบแปดเดือนหน้า”
หัวใจลี่สื่ออวี่สั่นวูบ
คราวนี้ที่ฮั่วสวินโจวกลับมา ก็เพื่อหารือเรื่องแต่งงานของเจียงอี้เฉินนี่เอง
เธอรู้ดี ว่าเขากำลังจะแต่งงาน
แค่ไม่คิดว่า งานแต่งจะเป็นวันนั้น
สิบแปดพฤศจิกายน
วันเกิดของเธอ
ตอนที่ยังคบกับเจียงอี้เฉิน เขาเคยบอกว่าจะจัดงานแต่งในวันเกิดของเธอ
เธอหัวเราะแล้วบอกว่าไม่ได้ ถ้าจะแยกฉลองก็เลื่อนไปอีกสองวัน
แต่เจียงอี้เฉินกลับบอกว่า จะให้เธอแปลกใจเป็นสองเท่า
แต่เดือนหน้า วันที่สิบแปด คนที่เขาจะแต่งด้วยไม่ใช่เธอ
เจียงอี้เฉินยังคงพูดคุยกับคนอื่นอยู่ แต่ลี่สื่ออวี่ฟังไม่ไหวแล้ว
เธอหันไปพูดเบา ๆ กับฮั่วสวินโจวข้างกาย: “ขอไปห้องน้ำหน่อย”
เพิ่งออกจากห้องน้ำมา เธอก็ถูกเจียงอี้เฉินขวางทางไว้
แขนเขาวางกั้นอยู่ตรงหน้าเธอ ฝ่ามือยันอยู่กับกรอบประตู ไม่ยอมให้เธอผ่าน
เธอหยุดยืนนิ่ง เจียงอี้เฉินเปิดปาก หน้าตาเก้กัง: “ลุงฉันอยู่อย่างสงบสุขมาเป็นสิบปี จะไหวเหรอที่จะตอบสนองความต้องการของเธอ?”
ลี่สื่ออวี่ขมวดคิ้ว ไม่พูดอะไร
เห็นเธอไม่สนใจเขา สีหน้าเจียงอี้เฉินเปลี่ยนไปให้เห็นได้ชัด
วินาทีถัดมา เขายื่นมือคว้าข้อมือเธอ ลากเธอไปยังห้องเล็กว่าง ๆ ข้าง ๆ
“นายจะทำอะไร?” ลี่สื่ออวี่ดิ้นรน แต่กลับถูกเขาผลักเข้าไปอย่างแรง
ประตูปิดลงด้านหลัง พื้นที่ภายในไม่กว้าง ทั้งคู่ยืนชิดกันมาก
เจียงอี้เฉินใช้มือเดียวเท้าประตูกั้นด้านหลังเธอ กักขังเธอไว้ระหว่างตัวเขากับกำแพง
“ลุงฉันยอมรับผู้หญิงที่นอนกับคนอื่นมาแล้วเหรอ?” เขาจ้องเธอ ดวงตาราวกับจะเผาเธอให้ทะลุ
ลี่สื่ออวี่มองเขา อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกขำ
เธอมองตาของเขา แล้วพูดทีละคำ: “ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดแล้ว นายคิดว่าลุงนายใจแคบเหมือนนายเหรอ?”
ลมหายใจเจียงอี้เฉินหนักขึ้นชัดเจน เขาบีบคางเธอ เสียงบีบออกมาจากซอกฟัน: “ลี่สื่ออวี่ เธอหมายความว่ายังไงกันแน่?”
“หลังจากเลิกกับฉัน ก็วางแผนทุกย่างก้าว พยายามเข้าใกล้ลุงฉัน เธอคิดว่าอย่างนั้นฉันจะมองเธออีกสักตาหรือไง?”
ลี่สื่ออวี่ส่ายหัว: “นายคิดมากไปแล้ว”
“สำหรับฉัน นายไม่สำคัญขนาดนั้นอีกต่อไป”
ประโยคนั้นเหมือนจุดชนวนชนวนระเบิด
ไฟโกรธของเจียงอี้เฉินลุกโชนขึ้นทันที
“ตอนคบกับฉันทำตัวบริสุทธิ์ราวกับนางฟ้า ไม่ให้แตะต้องเลยสักนิด พอเลิกกันก็กลิ้งไปอยู่บนเตียงกับเพื่อนชายคนนั้นเลย”
“ฉันยังคิดว่าเธอจะเข้มแข็งแค่ไหน ไหงตอนนั้นเอากระดาษเก่า ๆ มาบอกว่าตัวเองบริสุทธิ์ พอฉันจับได้ก็หนีไปเจียงเฉิง”
“เธออดไม่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
จู่ ๆ เขาก็โถมตัวเข้าหา มือหนึ่งกระชากคอเสื้อเธอ อีกมือหนึ่งจับท้ายทอยเธอไว้แล้วกดจูบลงมา