ผูโหรวเป็นพวกนอนดึก เธอออกจากคลับไห่ถังตอนตี 3 กลับถึงบ้านแล้วยังคิดจะดูหนังสักเรื่องก่อนนอน
เปิดประตู ถอดรองเท้า หางตาเหลือบเห็นรองเท้าหนังผู้ชายเนื้อดีคู่หนึ่ง
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากบันได
“กลับมาแล้วเหรอ?”
น้ำเสียงเย็นชาเจือความเหนื่อยล้า สามีใหม่ของผูโหรว—เซิ่งขวง ชายที่เธอเคยพบเพียงสองครั้ง
ผมยาวตรงสีดำของเธอยุ่งแบนไปนิดเพราะเต้นในไนต์คลับ แต่ยังดีที่ใบหน้ายังคงงดงาม ผูโหรวร้องในใจว่าแย่แล้ว พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง รอยยิ้มอ่อนหวานว่าง่ายก็ปรากฏอยู่บนใบหน้า
“เซิ่งขวง คุณกลับจากเดินทางไปทำงานแล้วเหรอ?”
ดูเหมือนเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมยังหมาด กลิ่นจูนิเปอร์สดชื่นปนคมกริบลอยอวลมากับไอชื้น
เซิ่งขวงเดินเอื่อยไปที่ห้องอาหารเพื่อหาน้ำดื่ม “งานแบบไหนกันที่ทำให้คุณนายเซิ่งต้องเข้าสังคมจนดึกดื่นขนาดนี้?”
เห็นได้ชัดว่าเขากำลังเหน็บแนม คุณหนูที่วัน ๆ ใช้ชีวิตไปเรื่อยในบริษัทของครอบครัว จะมีงานสังคมอะไรให้ต้องไปกัน
ผูโหรวเดินตามไปที่โต๊ะอาหาร “เพิ่งจดทะเบียนก็ต้องนอนเหงาอยู่บ้าน ฉันเลยนัดพวกพี่สาวไปฆ่าเวลาน่ะ”
เซิ่งขวงรินน้ำแล้วเลื่อนแก้วมาตรงหน้าเธอ “ผมรีบกลับมาให้ทันเวลาที่เรานัดกันไว้แล้ว”
“คนที่นอนเหงาอยู่บ้านควรเป็นฉันต่างหาก”
ผูโหรวกะพริบตา สมองที่ยังมึนจากอาการเมาค้างเริ่มกลับมาทำงานขึ้นมาบ้าง
ตอนจดทะเบียน เธอพูดเรื่องข้อตกลงอย่างไม่กระดากปากว่า “ฉันทนแต่งงานบังหน้าไม่ไหวหรอก ในเมื่อเลือกฉันแล้ว ก็ต้องอ่อนโยนและเอาใจใส่ฉันหน่อย”
“เงินใช้จ่ายก็ห้ามขาด”
“ชีวิตคู่ก็ต้องมีนะ เอาเป็นวันธรรมดาก็แล้วกัน”
วันธรรมดา...พอนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันพุธ
เธอเงยหน้ามองเซิ่งขวง
ไหล่กว้างเอวสอบ กล้ามเนื้อแน่นกระชับ ส่วนหน้าตายิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่อย่างนั้นสาวเจ้าสำราญอย่างเธอคงไม่รีบจดทะเบียนกับเขาแบบสายฟ้าแลบ—เขาหล่อถูกใจเธอทุกกระเบียดนิ้ว
พอนึกถึงหนุ่มทรงดีที่เธอกับพวกพี่สาวเพิ่งเรียกมาดูแล้วเปลี่ยนใจไม่เอาในวันนี้ ก็อดคิดไม่ได้ว่าสังคมนี้ใจดีกับผู้ชายเกินไปจริง ๆ
เธอเลียริมฝีปาก “รอฉันนะ อาบน้ำเสร็จแล้วจะมา”
ไอน้ำอบอวลในห้องน้ำ ผูโหรวทาออยล์บำรุงผิวลงบนตัวอย่างพิถีพิถัน แม้ใกล้รุ่งแล้ว แต่นี่ก็เป็นคืนเข้าหอคืนแรก เธอให้ความสำคัญกับมันมาก
ชุดนอนที่หยิบเข้าห้องน้ำไปเป็นชุดซื้อใหม่ ปักลายลูกไม้สไตล์ฝรั่งเศสเว้าแหวก เนื้อผ้าน้อยจนดูวาบหวิวไปหน่อย แต่พออยู่บนตัวเธอกลับให้ความรู้สึกเย้ายวนไร้เดียงสาอย่างเป็นธรรมชาติ
ในฐานะสาวสวยที่มีดีแค่หน้าตา ผูโหรวรู้ดีว่าจุดเด่นของตัวเองอยู่ตรงไหน
ก่อนตกลงแต่งงาน คุณแม่โจวหรงจวินพูดกับเธออย่างจริงจังว่า “ถึงตระกูลเซิ่งจะมีอำนาจมาก แต่แม่กับพ่อก็ทุ่มเททำงานหนักมาตั้งหลายปี เรายังมีสิทธิ์ปฏิเสธอยู่”
ผูโหรวซาบซึ้งใจ แต่ก็ตอบอย่างตรงไปตรงมาว่า “ยังไงหนูก็ต้องแต่งงานอยู่แล้ว ถ้าได้คนระดับยอดพีระมิดมาสนใจ ก็ช่วยธุรกิจที่บ้านได้ด้วย จะมีเหตุผลอะไรให้ปฏิเสธล่ะคะ”
เธอเปิดประตูห้องน้ำแล้วเดินเท้าเปล่าไปทางห้องนอนใหญ่ เดินผ่านฉากกั้นลายดอกไม้และนกสไตล์หนานหยางตรงทางเข้า ก่อนจะชะงักฝีเท้า
เซิ่งขวงเอนตัวพิงหัวเตียง หายใจสม่ำเสมอ หลับไปแล้ว ดูจากท่าทางคงรอเธอจนเผลอหลับ
ในห้องนอนเปิดไว้เพียงโคมไฟหัวเตียง บรรยากาศอบอุ่นละมุน เธอค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ ในที่สุดก็มีโอกาสพินิจสามีที่เคยพบเพียงสองครั้งอย่างละเอียด
คิ้วและจมูกของชายคนนี้ได้รูปงดงาม แนวกรามคมชัด ใบหน้าคมเข้ม
เขาเอียงศีรษะหลับอยู่ กล้ามเนื้อบริเวณลำคอขึงเป็นเส้นชัด ผิวขาวจัด ลำคอที่เผยออกมาดูเย้ายวนและเปราะบาง
ผูโหรวเบนสายตากลับมา
ดูท่าคงต้องเลื่อนแผนคืนนี้ออกไปก่อน เธออ้อมไปอีกฝั่งของเตียงใหญ่ ค่อย ๆ เปิดผ้าห่มขึ้นมุมหนึ่ง
ผ้าห่มทำจากเนื้อผ้าชั้นดี เสียดสีกันแทบไม่มีเสียง แต่คนบนเตียงกลับตื่นขึ้นมา
เธอชะงักค้างในท่าปีนขึ้นเตียงที่ดูน่าอับอาย “เอ่อ คุณตื่นแล้วเหรอ”
เตียงสั่งทำสูงไปหน่อย พอปีนขึ้นมาได้ เธอก็นั่งคุกเข่าข้างเขาอย่างเรียบร้อย “วันนี้คุณเหนื่อยมากใช่ไหม? พักก่อนเถอะ ฉันให้คุณหยุดหนึ่งวัน”
เซิ่งขวงตื่นจากการหลับตื้น ภาพตรงหน้าทำเอาเขามองแทบไม่ทัน เธอสวมชุดนอนลูกไม้สีขาว กลิ่นผลไม้เมืองร้อนหอมฟุ้งไปทั้งตัว ทั้งเซ็กซี่และไร้เดียงสา ช่างขัดแย้งกันอยู่บ้าง
ก็เหมือนตัวเธอ ทั้งที่ภายนอกดูบอบบางอ่อนหวาน แต่คำพูดและการกระทำกลับตรงไปตรงมาเกินคาด
“ผมไม่เหนื่อย” สายตาเรียบนิ่งของเขาหยุดอยู่บนตัวเธอ
ผูโหรวเริ่มไม่มั่นใจ ชุดเกราะของเธอ...ดูเหมือนจะไม่ได้ผล
ขณะที่กำลังกระวนกระวาย ชายหนุ่มก็เลื่อนผ้าห่มบางลง เผยให้เห็นท่อนบนเปลือยเปล่า ส่วนท่อนล่างสวมเพียงกางเกงชั้นในสีดำ
เขายื่นมือที่ข้อนิ้วเด่นชัดมาให้ แล้วเอ่ยเสียงต่ำ “ขึ้นมา”
ผูโหรวตั้งสติ ก้าวขายาวคร่อมร่างเขาอย่างคล่องแคล่ว ราวกับมีความเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด ฝ่ามือของเซิ่งขวงวางลงตรงเอวเธออย่างเป็นธรรมชาติ คอยประคองไว้หลวม ๆ
เขาเงยหน้า แล้วผูโหรวก็กัดริมฝีปากล่างของเขา ชายหนุ่มยังคงนิ่ง ปล่อยให้เธอเป็นฝ่ายจัดการ
ตอนเลือกเธอจากบรรดารูปถ่ายของคู่ดูตัวเพื่อแต่งงาน คนรอบข้างก็มีไม่น้อยที่อดพูดแทรกไม่ได้ “คนนั้นน่ะเหรอ สวยก็จริง แต่แฟนเก่าเยอะเกินไป ในแวดวงมีชื่อเสียงเรียงนามก็เจ็ดแปดคนแล้ว”
แต่ดูจากฝีมือจูบตอนนี้แล้ว เธอกลับไม่เหมือนคนช่ำชองเลย
ร่างกายใต้ฝ่ามืออุ่นร้อนและเปี่ยมพลัง ความอดทนของเซิ่งขวงสิ้นสุดลง เขาประคองเธอให้เอนหงาย
ที่นอนยุบลงเล็กน้อยภายใต้น้ำหนักของคนทั้งคู่
ผูโหรวรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว ชุดนอนบางเบาตัวนั้นถูกถอดออกแล้ว
“ฉันอยากปิดไฟ” น้ำเสียงเธอขาดความมั่นใจ ก่อนจะพูดเสริมอีกประโยค “ได้ไหมคะ คุณสามี?”
เซิ่งขวงยันตัวขึ้น เธอเหลือบมองเส้นกล้ามเนื้อหน้าท้องที่ทอดลงไปจนถึงสะดือ ก่อนมันจะหายลับไปในความมืดตามการเคลื่อนไหวของเขา
เมื่อแสงหายไป ประสาทสัมผัสในความมืดกลับยิ่งไวขึ้น จูบของเขาทาบลงมา แผ่วเบา ค่อย ๆ เลียและดูดดุน ก่อนจะกลายเป็นการพันเกี่ยวของริมฝีปากและปลายลิ้น
สัญชาตญาณดิบของผู้ชายทำให้เซิ่งขวงเรียนรู้ทุกอย่างได้เองโดยไม่ต้องมีใครสอน ผูโหรวตื่นเต้นจนหายใจไม่เป็นจังหวะ แต่ไม่อยากเผยพิรุธ จึงทำได้เพียงยื่นมือไปกอดเอวสอบ แผ่นหลัง และท้ายทอยของเขาไว้
เซิ่งขวงซุกหน้าลงข้างลำคอเธอ เสียงหายใจของเขาดังชัดอยู่ข้างหู ผูโหรวอดไม่ได้จนมีเสียงครางแผ่ว ๆ หลุดจากลำคอ
เสียงนั้นช่วยเร้าอารมณ์อย่างไม่ต้องสงสัย จูบของเขาเลื่อนต่ำลงต่อไป
ที่นอนคงแพงมาก ผูโหรวคิดขณะใกล้ขาดอากาศหายใจ ไม่อย่างนั้นทำไมถึงรู้สึกเหมือนกำลังนอนอยู่บนก้อนเมฆ
“เซิ่งขวง” เธอลูบคลำท้ายทอยเขา เจอเส้นผมสั้นเกรียนที่ตัดแต่งไว้อย่างเรียบร้อย “ขั้นตอนนี้จำเป็นด้วยเหรอ?”
เสียงของผูโหรวเจือสะอื้นน้อย ๆ ท้องน้อยเกร็งจนแทบเป็นตะคริว
เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มฟังไพเราะในความมืด “จะได้ช่วยให้คุณเหนื่อยน้อยลงสักหน่อย”
ร่างกายของเธอคงมีพรสวรรค์ติดตัว เพราะทนการเตรียมตัวของเขาไม่ไหว
ร่างกายใต้ฝ่ามือร้อนจนแทบสุก
เธอยอมแพ้อย่างสิ้นเชิง “ขอโทษ...ฉัน...”
ถึงแล้ว
*
ข้อควรรู้ก่อนเริ่มกินมื้อใหญ่:
1. พระนางต่างบริสุทธิ์ทั้งคู่ นางเอกเป็นสาวเจ้าสำราญแต่ก็ยังบริสุทธิ์ พระเอกเป็นหนุ่มเนื้อหอมแต่ก็ยังบริสุทธิ์ ไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น ทั้งคู่บริสุทธิ์แน่นอน
2. มีปมรักแรกพบที่ชวนให้คิดถึงเล็กน้อย เป็นรักแรกพบของนางเอก ต่อมาจะมีช่วงตามง้อสามีเล็ก ๆ ระดับความอร่อยห้าดาว
3. เป็นนิยายหวานละมุนเรื่อย ๆ ในชีวิตประจำวัน รับรองว่าช่วงขมอมหวานก็อร่อยมากเช่นกัน ถ้าไม่ชอบนิสัยของพระนางหรือบางเหตุการณ์ เชิญไปอ่านผลงานยอดเยี่ยมเรื่องอื่นได้เลย ขอร้องทุกคนอย่าลดคะแนนหนังสือเล่มนี้เพราะทั้งรักทั้งชังกันเลยนะ ขอร้องจริง ๆ
4. นางเอกเป็นสาวเจ้าชู้พราวเสน่ห์และบอบบางดุจไม้เลื้อย ขอความกรุณาอย่าตัดสินว่าเธอควรเป็นนางเอกสายแกร่ง (ประสานหมัด) ทั้งเรื่องคาดว่าจะยาวราว 300,000 คำ ขอให้อ่านกันอย่างมีความสุข~