คนที่มาสำนักงานกิจการพลเรือนทำอะไรกัน แค่ดูสีหน้าก็รู้แล้ว!
ถ้ายิ้มแย้ม จูงมือกันหวานชื่น ก็มา จดทะเบียนสมรส!
ถ้าทั้งคู่ทำหน้าเย็นชา ไม่สนใจกันสักคน ก็มาแจ้งหย่า!
ส่วนพวกที่ทะเลาะกันมา ไม่ต้องพูดถึงเลย!
โจวอี้เริ่มทำงานอย่างคล่องแคล่ว กรอกแบบฟอร์มเสร็จก็ประทับตราเหล็ก จากนั้นยิ้มแสดงความยินดีอีกสองประโยค!
งานง่ายมาก!
แต่แผนกจดทะเบียนหย่าไม่เหมือนกัน!
กัวหรานนั่งหน้าเหม่อลอย สายตาจับจ้องต้นไม้ประดับบนโต๊ะ!
ทว่าข้างหูกลับมีเสียงทะเลาะของคู่สามีภรรยาที่อยู่ตรงหน้าดังไม่หยุด!
ฝ่ายชายบอกว่าตัวเองถูก ฝ่ายหญิงก็บอกว่าตัวเองถูก!
ทั้งคู่เถียงกันไปมา จนหน้าแดงคอเป็นเอ็น!
บางคู่ถึงขั้นลงไม้ลงมือกันเลยด้วยซ้ำ!
ในที่สุด พอถึง 11 โมงครึ่ง!
โจวอี้ก็ส่งคู่แต่งงานใหม่คู่สุดท้ายกลับไป ก่อนลุกออกจากห้องทำงาน!
หลังทักทายเพื่อนร่วมงานแล้ว เขาก็เดินมาที่โถงใหญ่!
พอเห็นกัวหรานเดินออกมาด้วยสีหน้าเหม่อลอย โจวอี้ก็ยิ้มแล้วโบกมือเรียก!
“กัวหราน ทางนี้!”
พอได้ยินเสียงเรียก กัวหรานก็เดินเข้ามาหา!
“ดูสีหน้าเหม่อ ๆ ของนายแล้ว วันนี้คงงานหนักไม่น้อยเลยสินะ!”
“อย่าพูดถึงเลย! เสียงทะเลาะแทบทำฉันตาย! ฝ่ายชายบอกฝ่ายหญิงผิด ฝ่ายหญิงก็บอกฝ่ายชายผิด เถียงวนไปวนมาอยู่ได้ เถียง เถียง แล้วก็เถียง! จนหูฉันแทบจะด้านแล้ว!”
“บอกเลยว่าตอนนี้ฉันแทบจะเป็นโรคซึมเศร้าแล้ว!”
โจวอี้เพิ่งเกริ่นขึ้นมา กัวหรานก็เริ่มบ่นยาวไม่หยุด!
ทั้งคู่คุยกันไปพลาง เดินไปโรงอาหารไปพลาง!
หลังตักอาหารเสร็จ ปากของกัวหรานก็ยังไม่หยุดอยู่ดี!
ยังดีที่ตอนกินข้าวเขาหยุดพูดได้!
“กัวหราน นายคิดจะหาแฟนเมื่อไหร่? นายก็ไม่เด็กแล้วนะ ปีนี้ 35 แล้วใช่ไหม? คิดจะแต่งงานเมื่อไหร่ล่ะ?”
“อย่าพูดคำว่าแต่งงานสองคำนั้นเลย! แค่ได้ยินฉันก็กลัวแล้ว!”
“อะไรนะ อาการกลัวการแต่งงานของนายยังไม่หายอีกเหรอ?”
“ไม่มีทางหายแล้ว! ชาตินี้ฉันไม่คิดจะแต่งงานหรอก ต่อไปฉันจะถือกล้องไปถ่ายสิงโตที่แอฟริกา!”
พอพูดถึงการถ่ายสิงโต ใบหน้าของกัวหรานก็มีรอยยิ้มขึ้นมาทันที!
“ถ่ายสิงโตเหรอ? ฝันไปเถอะ รอให้กลับไปนอนฝันก่อนแล้วค่อยถ่ายก็แล้วกัน ถึงหน่วยงานเราจะมีวันหยุดก็เถอะ แต่จะไปแอฟริกาน่ะ เป็นไปไม่ได้หรอก!” โจวอี้ยิ้มพลางสาดน้ำเย็นใส่เขา!
กัวหรานถอนหายใจทันที “ก็จริง! เมื่อไหร่ฉันถึงจะทำตามฝันได้สักที!”
“ตอนฝันไง!” โจวอี้รับมุกทันที!
“ไสหัวไปเลย! อย่าพูดถึงฉัน นายเองก็ไม่เด็กแล้วนะ คิดจะแต่งงานเมื่อไหร่!”
“ฉันเหรอ? ฉันต้องหาคนสวย อ่อนโยน แล้วก็เป็นแม่ศรีเรือน! ที่สำคัญที่สุดคือต้องสวย!”
“ยังจะมาว่าฉันอีก นายก็กลับไปล้างหน้าแล้วนอนซะเถอะ ในฝันมีทุกอย่าง!”
โจวอี้ไม่ได้พูดอะไร ที่เขาพูดกับกัวหรานแบบนี้ก็เพื่อให้เจ้าตัวจำเรื่องนี้ไว้
ถ้าต้วนซีเฟิงมาหากัวหรานเพื่อให้ช่วยนัดดูตัวกับน้องภรรยา ด้วยท่าทีที่กัวหรานต่อต้านผู้หญิงขนาดนี้ เขาจะมาขอให้โจวอี้ช่วยหรือเปล่านะ?
ถึงจะไม่มาขอให้ช่วย เขาก็ยังสืบข่าวของหยางเถาจากกัวหรานได้!
ไม่อย่างนั้น ปักกิ่งกว้างขนาดนี้ เขาจะไปหาหยางเถาจากที่ไหน!
กินข้าวเสร็จ โจวอี้ก็กลับเข้าไปในห้องทำงานเพื่อพักกลางวัน!
เริ่มงานตอนบ่ายสอง ยังมีเวลาพักอีกสองชั่วโมง!
พอเข้าห้องทำงาน เขาก็เอนพนักเก้าอี้ลง แล้ววางขาทั้งสองข้างไว้บนโต๊ะ!
เขาเปิดร้านค้า เตรียมใช้คูปองแลกไอเทมในร้านค้า!
ส่วนแต้ม 100 แต้ม เขาก็ไม่คิดจะเก็บไว้เหมือนกัน!
เดี๋ยวค่อยเอาไปแลกเป็นแต้มค่าสถานะ!
คูปองแลกของที่มีมูลค่า 500 แต้มทำให้เขาเลือกอยู่นาน แต่ก็รู้สึกว่าแลกอะไรก็ไม่คุ้ม!
ตอนนี้เขาขาดอะไร?
ขาดเงิน!
หลังตามจีบหยางเถาได้แล้วก็ต้องใช้ชีวิตกันต่อใช่ไหม?
ใช้ชีวิตก็ต้องใช้เงิน!
แล้วเงินจะมาจากไหน? เงินเดือนเหรอ?
ถ้าพึ่งเงินเดือน ชาตินี้เขาก็คงไม่มีวันได้ใช้ชีวิตแบบที่ต้องการ!
ตอนนี้เขาได้เงินเดือนแค่ 9,000 หยวนต่อเดือน!
ฟังดูไม่น้อย แต่ที่นี่คือเมืองหลวงนะ!
เงิน 9,000 หยวนต่อเดือนก็แค่พอให้ตัวเองมีกิน ไม่ต้องอดอยากเท่านั้น!
ยังดีที่เขามีบ้านของตัวเอง แถมยังมีโรงอาหารให้กิน!
ไม่ต้องใช้เงินมากนัก!
ไม่อย่างนั้น แค่ค่าเช่าบ้าน ค่าอาหาร ค่าน้ำค่าไฟ และค่าเดินทางก็กดเขาจนจมแล้ว!
ที่จริงเขาเห็นสูตรผลิตภัณฑ์มาหลายอย่าง ทั้งสูตรมาสก์หน้าเพื่อความงาม!
ประสิทธิภาพเรียกได้ว่าสุดยอดมาก!
ช่วยให้ผิวขาว ลดความหมองคล้ำ ทำให้ผิวหน้าเปล่งปลั่งขาวอมชมพู!
ใช้แค่ 300 แต้มก็แลกได้แล้ว!
ยังมีครีมบำรุงผิว แชมพู ครีมอาบน้ำ โลชั่นเพิ่มความชุ่มชื้น และอื่น ๆ อีก!
มีสูตรสารพัดแบบ!
ยิ่งราคาแพง ประสิทธิภาพก็ยิ่งดี!
แต่ในฐานะคนทำงานในหน่วยงานรัฐ เขาทำธุรกิจพวกนี้ไม่ได้!
อีกอย่าง!
ข้อแรก เขาไม่มีเงินทุน!
ข้อสอง เขาไม่มีเส้นสาย!
ไม่มีเงินทุนก็ผลิตสินค้าในปริมาณมากไม่ได้ ไม่มีเส้นสาย ต่อให้สินค้าโด่งดังขึ้นมาโดยบังเอิญ ก็มีโอกาสสูงที่จะถูกคนอื่นมาแย่งผลประโยชน์ไป!
ตอนนี้เป็นปี 2013 คนที่ทำธุรกิจจนใหญ่โตได้ ใครบ้างไม่มีเบื้องหลังเป็นแก๊งอันธพาล!
เพราะงั้นทำธุรกิจไม่ค่อยปลอดภัย!
เขาจึงหันไปมองหมวดสกิลแทน!
ถ้าอยากลงทุนน้อยแต่ได้กำไรมาก ก็ต้องทำเงินก้อนโต!
ทางที่ดีที่สุดก็คือสายการเงิน!
เล่นหุ้น นี่คือความคิดแรกของเขา!
ในฐานะคนทำงานในหน่วยงานรัฐ อาชีพเสริมที่เขาทำได้มีไม่มาก!
เล่นหุ้นหรือเขียนนิยายยังพอทำได้!
แค่แจ้งที่มาของเงินทุนให้ทราบก็พอแล้ว!
เขาจึงมองหาสกิลด้านการเงินกับสกิลด้านการเขียน!
การซื้อขายทางการเงิน (ระดับเริ่มต้น): 100 แต้ม!
การซื้อขายทางการเงิน (ระดับชำนาญ): 1,000 แต้ม!
การซื้อขายทางการเงิน (ระดับเชี่ยวชาญ): 10,000 แต้ม!
การซื้อขายทางการเงิน (ระดับสมบูรณ์แบบ): 100,000 แต้ม!
ระดับเริ่มต้นหาเงินได้ไหม? ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวโจวอี้!
ระดับเริ่มต้นคงเข้าไปเป็นแค่แมงเม่าตัวเล็ก ๆ โดนคนอื่นเชือดได้ง่าย ๆ แน่!
เขาหันไปดูสกิลการเขียนอีกครั้ง!
เหมือนกับการซื้อขายทางการเงินเลย!
มีระดับเริ่มต้น ระดับชำนาญ ระดับเชี่ยวชาญ และระดับสมบูรณ์แบบ!
ใช้แต้มเท่ากันด้วย!
“เฮ้อ แต้มเอ๋ย แต้ม! แกคือหัวใจสำคัญของฉันเลย!”
“ตอนเรียนคะแนนก็สำคัญ พอเรียนจบแล้ว ไหงคะแนนยังสำคัญขนาดนี้อีก? หรือฉันจะหนีจากพันธนาการของคะแนนไม่พ้นกันนะ?”
โจวอี้ถอนหายใจพลางแหงนมองฟ้า!
“ระบบ ต่อรองกันหน่อยได้ไหม ลดราคาสกิลการซื้อขายทางการเงินให้หน่อย!” โจวอี้ลองต่อรองกับระบบแบบเผื่อฟลุกดู!
“ตรวจพบว่าโฮสต์ใช้ร้านค้าเป็นครั้งแรก มอบส่วนลด 50% ให้โฮสต์หนึ่งครั้งเป็นรางวัล!”
“ส่วนลด 50% งั้นก็แลกสกิลการซื้อขายทางการเงินระดับชำนาญได้สิ!”
“เร็วเข้า ระบบ! ฉันต้องการแลกสกิลการซื้อขายทางการเงินระดับชำนาญ!”
“ตรวจพบว่าโฮสต์ต้องการแลกสกิลการซื้อขายทางการเงินระดับชำนาญ ยืนยันหรือไม่? ขอแจ้งเตือนเป็นพิเศษว่า การแลกครั้งนี้ต้องใช้คูปองแลกไอเทมในร้านค้าหนึ่งใบ และใช้ส่วนลด 50% หนึ่งครั้ง!”
“ยืนยัน”
“ติ๊ง! แลกเปลี่ยนเรียบร้อย! กำลังถ่ายทอดสกิลการซื้อขายทางการเงินระดับชำนาญ โปรดเตรียมตัว!”
โจวอี้สูดหายใจเข้าลึก ๆ หลับตาลง แล้วเตรียมตัวให้พร้อม!
“5, 4, 3, 2, 1! เริ่มถ่ายทอดสกิล!”
ชั่วพริบตา ความรู้เกี่ยวกับการซื้อขายก้อนใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในสมองของเขา!
กฎพื้นฐานของการซื้อขาย!
วิธีวิเคราะห์ตลาด!
วิธีควบคุมความเสี่ยง!
และอื่น ๆ อีกมากมาย!