ตอนที่ 48 ซื้อความสงบ
ตอนออกไปยืมจักรยาน ทั้งคู่ยังฮึกเหิมเต็มเปี่ยม พอกลับมากลับคอตก แม้สุดท้ายจะยืมจักรยานมาได้ แต่สีหน้าก็ดูเสียดายเงินอยู่ไม่น้อย
ซูเถาเดาได้ทันทีว่าต้องจ่ายเงินแน่ ๆ จะมีเรื่องดี ๆ ที่ได้เปรียบฟรีตั้งมากมายขนาดนั้นได้ยังไง ในเมือง ครอบครัวสี่คนต้องประหยัดอดออมกันหลายปีกว่าจะซื้อจักรยานได้สักคัน ส่วนในชนบทก็ยิ่งยากเข้าไปใหญ่
จักรยานถูกเช็ดจนเงาวับ แม้แต่เบาะยังหุ้มด้วยผ้า เห็นได้ชัดว่าเจ้าของทะนุถนอมมันมากแค่ไหน
ถ้าไม่ใช่คนสนิทกัน ใครจะยอมให้ยืมโดยไม่คิดเงิน!
เบาะหลังจักรยานของซูเถากับถังจิ่งสิงต่างก็ผูกเบาะรองใบเล็กที่ทำจากเสื้อผ้าเก่าไว้ ส่วนเบาะหลังจักรยานของเซี่ยเนี่ยนอันผูกตะกร้าสานไว้ใบหนึ่ง เหตุผลนั้นไม่ต้องพูดก็เข้าใจ
เธอไม่อยากพาใครไป และก็ไม่อยากให้ใครพาเธอไปด้วย
อู๋จวิ้นเจี๋ยตกลงกับเจียงหมิงหย่วนไว้ก่อนแล้วว่าทั้งสองจะขี่จักรยานคันเดียวกัน คนที่เหลือจึงมีเพียงจางหย่าจือ
เธอเดินไปหาหานจื้อเหวินอย่างกระมิดกระเมี้ยน ใบหน้าแดงก่ำราวกับปัดแก้มมา
หานจื้อเหวินทอดสายตาเปี่ยมรักไปทางเซี่ยเนี่ยนอัน พอเห็นอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาอะไร ก็แสร้งก้มหน้าลงอย่างเศร้าสร้อย
การแสดงฉากนี้ลื่นไหลเป็นธรรมชาติเสียจนซูเถาแทบอยากปรบมือให้
ขี่จักรยานเร็วกว่ากันมาก ระยะทางที่เดินเท้าต้องใช้เวลาสองชั่วโมง พวกเขาใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงกว่า ๆ ก็ถึงตัวอำเภอแล้ว
ทุกคนออกเงินคนละ 50 เหมาเป็นเงินกองกลาง ก่อนจะพากันไปสหกรณ์ซื้อเอาน้ำตาลทรายแดงมาหนึ่งชั่ง เดิมทีอยากซื้อนมมอลต์เพิ่มอีกขวด แต่พอเห็นราคาแล้ว สุดท้ายก็คิดว่ามอบเงินที่เหลือให้เซวียลี่เจวียนดีกว่า