ภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นยังติดตาจางหย่าจือ เธอกลืนน้ำลายอย่างประหม่า
“ซูเถาแรงเยอะจริง ๆ นะ ตำรวจบอกว่าเตะปลิวไปตั้ง 10 เมตร”
“โอ๊ยแม่เจ้า ตั้ง 10 เมตรจริง ๆ เหรอ!”
“โธ่เอ๊ย คุณกู้ปัญญาชนหนักตั้งร้อยสามสิบสี่สิบชั่งเชียวนะ เตะปลิวไปไกลขนาดนั้น ต่อไปใครจะกล้าแต่งกับคุณซูปัญญาชนล่ะ!”
“แต่งกลับบ้านไป ไม่ต้องโดนซ้อมทุกวันหรือไง!”
“สะใภ้แบบนี้ ต่อให้มีเงินฉันก็ไม่เอา”
“ใช่ ๆ เอามาไม่ได้หรอก”
“นี่ คุณจางปัญญาชน คุณซูปัญญาชนเคยเตะคุณไหม?”
โจวหลานได้ยินคำซุบซิบนินทารอบตัว แทบกลอกตาจนขึ้นฟ้า ซูเถาเก่งกาจขนาดนั้น ยังจะมีโอกาสให้พวกคุณเลือกไม่เอาเสียที่ไหน ฝันหวานกันไปเถอะ
พอได้ฟังเรื่องซุบซิบของป้าหลายคน เซี่ยเนี่ยนอันก็เริ่มใจเต้นเหมือนกัน หรือเธอจะลองเตะใครสักคนดูบ้างดีนะ?
ช่วงหลายวันนี้มีคนมาถามไถ่เรื่องเธอมากกว่าซูเถาไม่น้อย บางคนยังฉวยโอกาสมาช่วยทำงานให้ด้วย ความคิดของพวกเขา ทุกคนต่างรู้แก่ใจ
หลังจากเธอแจ้งความไปสองครั้ง พวกนั้นถึงได้รู้จักสำรวมขึ้นมาบ้าง
ดูท่าปกติเธอคงอ่อนโยนเกินไป พอฟังทุกคนพูดกันแล้ว ที่แท้ก็ชอบผู้หญิงดุ ๆ กันนี่เอง งั้นเธอจะไม่เกรงใจแล้วนะ!
ซูเถาพอใจกับข่าวลือที่แพร่กระจายไปทั่วมาก หลังทำงานของตัวเองเสร็จ เธอก็เดินเอื่อย ๆ ไปบ้านช่างไม้ก่อน รอยยิ้มบนใบหน้าบอกชัดว่าอารมณ์ดีแค่ไหน
ถ้าจะอยู่คนเดียว ตู้เตียงเตี้ยใบเล็กใบเดียวคงไม่พอ ซูเถาจึงเพิ่มตู้เตียงใบใหญ่กับตู้สูงต่ำสำหรับวางในห้องกินข้าวอีกใบ เอาไว้เก็บของก็ได้ วางชามตะเกียบก็ดี
หลังตกลงกำหนดวันที่จะทำเฟอร์นิเจอร์เสร็จแล้ว เธอยังสั่งโต๊ะเตียงมาอีกตัว พอเห็นโต๊ะเตียงเล็ก ๆ ที่บ้านหัวหน้าหมู่บ้าน เธอก็รู้สึกว่ามันใช้งานได้ดีทีเดียว