ซูเถากับโจวหลานกินข้าวอิ่มแล้ว ยังถูกเซี่ยเนี่ยนอันป้อนลูกพีชกระป๋องให้อีกกระป๋อง
ซูเถาลูบท้องน้อยที่กลมป่อง ก่อนมองลูกพีชสีสันชวนกิน เธอลังเลอยู่เพียง 0.1 วินาที ก็เข้าร่วมศึกแย่งลูกพีชกับโจวหลานทันที
ของฟรีไม่มีในโลก ลูกพีชก็ไม่มีทางได้กินเปล่า ๆ
ตอนบ่ายที่ออกไปทำงาน ซูเถากับโจวหลานประกบเซี่ยเนี่ยนอันอยู่คนละข้างราวกับสองผู้พิทักษ์ เดินตรงไปหาหยางเสี่ยวฉินท่ามกลางสายตาของทุกคน
เมื่อเจอทั้งสามคนที่ท่าทางเอาเรื่อง หยางเสี่ยวฉินก็ใจไม่ดี ขยับหลบไปด้านข้าง ตั้งใจจะเลี่ยงพวกเธอ แต่กลับชนเข้ากับซูเถาที่จงใจขยับเข้ามาพอดี
เมื่อเห็นซูเถายิ้มแย้ม หยางเสี่ยวฉินก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายมาหาเธอคงไม่มีเรื่องดีแน่ เธอกัดฟันหันหลังวิ่งหนี แต่โจวหลานที่คาดเดาไว้ก่อนแล้วก็ขวางเธอไว้ได้ทัน
“พวกเธอจะทำอะไรกัน?”
หยางเสี่ยวฉินถามสามคนที่ล้อมเธอไว้ด้วยความไม่เข้าใจ เสียงสั่นเครือ ดวงตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำ ท่าทางน่าสงสารนั้นทำให้คนรอบข้างหลายคนอดเวทนาไม่ได้
พอเห็นดังนั้น เฝิงเว่ยกั๋วก็ทิ้งพลั่วเหล็กแล้ววิ่งปราดเข้ามา ยืนขวางหน้าหยางเสี่ยวฉิน
“ซูเถา พวกเธอจะทำอะไรกัน?”
“มีเรื่องที่ไหนก็โผล่มาที่นั่นเลยนะ!” ซูเถาขมวดคิ้วเรียว พึมพำอย่างหงุดหงิด
“ไปเลย!”
ซูเถาคว้าแขนเฝิงเว่ยกั๋วแล้วเหวี่ยงสุดแรงไปทางขวา ร่างของเขาก็ลอยละลิ่วออกไปตรง ๆ
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป หยางเสี่ยวฉินยังไม่ทันคว้าเสื้อเฝิงเว่ยกั๋วไว้ทำท่าน่าสงสาร เขาก็หายลับไปแล้ว