ซูเถากับอีกสองคนทำงานเข้าขากัน พอเห็นป้าสี่หลิวถูกตะคอกมาจากไกล ๆ ทั้งสามก็สบตากันแล้วยิ้ม ก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อ
ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน เสียงระฆังยังไม่ดัง ภรรยาหัวหน้าหมู่บ้านเงยหน้ามองดวงอาทิตย์ พอเห็นว่าได้เวลาทำอาหารแล้วก็หยุดมือ ป้าสองสามคนรอบข้างทยอยหยุดงานตามกันไป เรียกคนจดคะแนนมาบันทึกแต้มแรงงานของตัวเองแล้วจึงเดินกลับไปด้วยกัน
หลี่ซิ่วหลานกับอีกสามคนพาซูเถาไปส่งงานกับคนจดคะแนน พวกเธอยืนมองเขาจดให้คนละสามแต้มแรงงานเสร็จแล้ว ถึงค่อยยิ้มแย้มเดินกลับ
ตอนนั้นเองซูเถาถึงรู้ว่าคนจดคะแนนหนุ่มคนนี้เป็นลูกชายคนเล็กของหลี่อวี้อิง เธอเลยพลอยได้อานิสงส์ไปด้วย
ป้าหลายคนดีกับเธอ ซูเถาก็ไม่งก หยิบน้ำตาลผลไม้ให้ป้าทั้งสี่คนคนละสองเม็ด พอคิดว่าพวกเธอคงไม่ยอมกินเอง ก็แกะให้อีกคนละเม็ดแล้วยัดใส่ปาก ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธเลยสักนิด
ป้าทั้งหลายอมลูกอมไว้ในปาก รสหวานชื่นใจ หัวใจก็พลอยหวานตามไปด้วย
พวกเธอเห็นซูเถายังเด็ก แถมดูว่าง่าย ในฐานะคนเป็นพ่อแม่เหมือนกันก็อดสงสารไม่ได้ คิดว่าพ่อแม่ของซูเถาไม่ได้อยู่ข้างกาย ถ้าช่วยอะไรได้ก็อยากช่วยสักหน่อย
เดี๋ยวนี้น้ำตาลมีค่าขนาดไหน ซูเถายังยอมแบ่งให้พวกเธอกิน แสดงว่าคงเห็นพวกเธอเป็นคนในครอบครัวแล้ว
เป็นเด็กน่าสงสารจริง ๆ!
ต่อไปพวกเธอต้องช่วยดูแลให้มากขึ้น จะได้ไม่ถูกใครรังแก
สถานที่ทำงานของแต่ละหน่วยอยู่ไม่ไกลกัน ทุกคนยังทำงานกันอยู่ พวกปัญญาชนมองเห็นซูเถาเลิกงานแล้วจากไกล ๆ ทั้งอิจฉาทั้งริษยา
จางหย่าจือยกมือที่ถลอกจนหนังเปิดขึ้นมา พรางเดาว่าซูเถากลับไปเร็วขนาดนี้ ไม่รู้ว่าจะช่วยทำกับข้าวหรือเปล่า ถ้าอย่างนั้นพวกเธอกลับไปก็จะได้กินข้าวเลย