เมื่อเทียบกับความตื่นเต้นของคนอื่น ๆ ที่ได้กินเผือก ซูเถากลับรู้สึกราวกับคลื่นยักษ์ซัดโหมอยู่ในใจ
ตลอดทั้งคืน ซูเถาพลิกตัวไปมา หลับได้ไม่สนิทเอาเสียเลย
ตามเหตุผลแล้ว หลิวเฟิ่งเสียเป็นหญิงตั้งครรภ์ที่สุขภาพแข็งแรง แถมครอบครัวก็รักและดูแลอย่างดี พอใกล้คลอดก็น่าจะมีคนอยู่ข้างกายตลอด ยิ่งตอนคลอด ยิ่งไม่น่าปล่อยให้ยืดเยื้อมานานขนาดนั้นโดยไม่พาไปโรงพยาบาล
ตอนนี้เธอมีลางสังหรณ์ไม่ดีอยู่ข้อหนึ่ง เรื่องนี้จะมีฝีมือของเซวียลี่เจวียนอยู่เบื้องหลังหรือเปล่า
โทษตัวเองที่ตอนนั้นมัวแต่โมโห จนไม่ได้ตั้งใจอ่านเหตุการณ์อื่น ๆ ให้ละเอียด แถมเวลาผ่านไปนานแล้ว เธอจึงจำไม่ได้จริง ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ตลอดช่วงเช้า ซูเถาทำงานไปอย่างเหม่อลอย โดยเฉพาะตอนที่ป้าซิ่วหลาน ภรรยาผู้ใหญ่บ้านเข้ามาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง ใจเธอก็ยิ่งสับสนไม่รู้จะทำอย่างไร
ถ้าเล่าเรื่องนี้ให้ป้าซิ่วหลานฟัง เธอกลัวว่าครอบครัวผู้ใหญ่บ้านจะไม่เชื่อ แถมยังอาจตำหนิเธอด้วย แต่ถ้าไม่พูด ครอบครัวผู้ใหญ่บ้านก็ปฏิบัติต่อเธอดีมาตลอด
เฮ้อ!
เป็นคนดีนี่มันยากจริง ๆ!
ยิ่งจะเปลี่ยนชะตาชีวิตของคนอื่น ยิ่งยากเข้าไปใหญ่
ตอนเย็นหลังเลิกงาน พวกที่ว่าง ๆ ต่างก็ไปช่วยกันสร้างบ้านที่ลานหลังบ้าน แม้แต่โจวหลานก็ไปด้วย พวกเขาไม่อยากอยู่ที่ลานหน้าบ้านนานแม้แต่นิดเดียว กลัวว่ากู้เว่ยตงกับเซวียลี่เจวียนจะรู้ว่าพวกเขาจับได้แล้วว่าทั้งคู่กำลังมีความสัมพันธ์ลับ ๆ กัน
ฟ้าเริ่มมืด พอคนงานก่อสร้างกลับไปกินข้าวกันหมดแล้ว พวกเขาถึงค่อย ๆ เดินกลับ
ก่อนหน้านี้ไม่เคยสังเกต วันนี้ซูเถาถึงเพิ่งเห็นว่าเซวียลี่เจวียนนั่งตรงฝั่งโต๊ะที่ชิดกำแพงมาตลอด ส่วนตรงข้ามเธอก็คือกู้เว่ยตง ถ้าบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญ ก็คงบังเอิญเกินไปแล้ว