ซูเถาเห็นด้วยกับคำพูดของเซี่ยเนี่ยนอันมาก เธอเองก็ถูกความคิดฝังหัวมีอิทธิพล จนคิดว่าผู้หญิงควรทำอาหารเป็น ซึ่งเป็นความคิดที่ไม่ถูกต้อง
ซูเถาตำหนิตัวเองอย่างแรง ความคิดแย่ ๆ แบบนี้ใช้ไม่ได้จริง ๆ
“โจวหลาน ฉันทำอาหารไม่เป็น ตอนถึงตาฉันทำ เธอช่วยทำให้ฉันสักวันได้ไหม ฉันจะให้เงินเธอห้าเหมา เป็นไง?”
เซี่ยเนี่ยนอันคิดว่าให้เธอทำอาหารเอง ยังสู้จ้างคนด้วยเงินไม่ได้
โจวหลานที่ถูกเซี่ยเนี่ยนอันเรียกกำลังจมอยู่ในโลกของตัวเอง ช่วงหลายวันนี้โลกทัศน์ของเธอกำลังถูกรื้อสร้างใหม่อย่างบ้าคลั่ง
“โจวหลาน คุณโจว พอจะช่วยได้ไหม?”
เซี่ยเนี่ยนอันยื่นมือโบกไปมาตรงหน้าโจวหลาน เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเหม่อลอย จึงตบไหล่เบา ๆ
“มีอะไรเหรอ คุณเซี่ย?” โจวหลานที่ได้สติกลับมามองเซี่ยเนี่ยนอันอย่างงุนงง
หลังจากฟังซูเถาอธิบาย โจวหลานก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธ
ปกติเธอก็ทำอาหารมากกว่าใครอยู่แล้ว ส่วนเซวียลี่เจวียนกับซ่งเสี่ยวอวิ๋นก็เดี๋ยวปวดตรงนั้นเดี๋ยวไม่สบายตรงนี้ เวลาขอให้เธอช่วยทำงาน ก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องให้เงินเลยสักครั้ง
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้ว่าการช่วยทำงานก็รับเงินได้เหมือนกัน
“ได้ นี่หนึ่งหยวน ให้เธอก่อนสองวัน ใช้หมดแล้วฉันค่อยให้เพิ่ม รอจนกว่าฉันจะทำอาหารเป็นแล้วค่อยว่ากัน”
เซี่ยเนี่ยนอันยื่นเงินให้โจวหลาน ไม่แม้แต่จะหันไปมองเซวียลี่เจวียนที่อิจฉาจนตาแดง ก่อนเก็บข้าวของเตรียมไปล้างหน้าแปรงฟัน
“ฮึ ทำตัวเยี่ยงนายทุน!”
เซี่ยเนี่ยนอันกำลังจะออกจากห้อง พลันได้ยินเซวียลี่เจวียนบ่นพึมพำ เท้าที่ก้าวออกไปแล้วจึงถอยกลับเข้ามา
เธอวางอ่างล้างหน้าในมือลงบนชั้นไม้ใต้หน้าต่าง พลางค่อย ๆ พับแขนเสื้อขึ้นอย่างไม่รีบร้อน ก่อนเอ่ยว่า “คำพูดของคุณเซวียนี่ ฉันฟังแล้วไม่ชอบเลยนะ”