โจวหลานโยนฟืนในมือลงไปในปากเตาอย่างแรง เถ้าถ่านฟุ้งกระจายขึ้นมาเป็นกลุ่มควัน
“โจวหลาน ตั้งใจเติมฟืนหน่อย ไม่อย่างนั้นก็ล้างจานเองนะ”
เซวียลี่เจวียนโดนเถ้าถ่านจับหน้า เธอใช้แขนเสื้อเช็ดแรง ๆ อยู่หลายครั้ง ไม่นานใบหน้าก็เปื้อนจนดำมอมเหมือนแมว
ซ่งเสี่ยวอวิ๋นที่กำลังปั้นหมั่นโถวข้าวโพดเงยหน้ามอง มุมปากยกขึ้นนิด ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร
“ซูเถา ข้าวเย็นคืนนี้เซี่ยเนี่ยนอันช่วยออกธัญพืชให้ อย่าลืมคืนให้เธอล่ะ” จางหย่าจือเรียกซูเถาที่กำลังจะออกไป
“เลี้ยงข้าว แต่ใช้ธัญพืชของเราเองเหรอ?”
ทำแบบนี้ก็ได้ด้วยหรือ?
ซูเถานึกว่าการเลี้ยงข้าวหมายถึงปัญญาชนรุ่นพี่เป็นคนออกธัญพืชให้ เธอยังคิดอยู่เลยว่าจะเอาอาหารกระป๋องอะไรสักอย่างมาเป็นของขอบคุณดีไหม
ดูท่าแล้วคงไม่ต้องแล้ว
ที่เธอไม่คาดคิดยิ่งกว่าก็คือ คนที่ช่วยออกธัญพืชให้คือเซี่ยเนี่ยนอัน ดูท่าผู้ยิ่งใหญ่คนนี้จะชอบเธอไม่น้อย ไม่ได้ถือโทษเรื่องเหล้าที่เธอเอาไปให้
สมกับเป็นนางเอกในยุควันสิ้นโลกที่เธอชื่นชมจริง ๆ
หลังถามว่าเซี่ยเนี่ยนอันช่วยออกธัญพืชให้เท่าไร ซูเถาก็กลับเข้าไปในห้อง ตักแป้งข้าวโพดมาเกือบครึ่งชาม แค่ครึ่งชามเธอก็ยังรู้สึกขาดทุน เพราะไม่ชอบดื่มของแบบนี้เอาเสียเลย
แต่เธอหาอยู่ตั้งนานก็ไม่เห็นเซี่ยเนี่ยนอัน
“เซี่ยเนี่ยนอันล่ะ?”
โจวหลานตอบโดยไม่เงยหน้า “เดินเล่นอยู่ในลาน ไม่รู้ว่าทำอะไร”
ซูเถาวางแป้งข้าวโพดลงบนโต๊ะ คิดว่าเดี๋ยวตัวเองต้องล้างจานอยู่แล้ว จึงไม่แย่งทำงานกับคนอื่น รีบไปเข้าห้องน้ำก่อน
เพราะบ้านปู่ย่าของเธออยู่ชนบท เธอจึงพอจินตนาการหน้าตาห้องส้วมชนบทไว้บ้างแล้ว อาจเป็นเพราะทุกคนเป็นปัญญาชนที่ลงชนบท ห้องส้วมข้างในจึงสะอาดกว่าที่คิดไว้หน่อย