ตอนลงจากรถที่ตัวอำเภอ ซูเถาก็สนิทสนมกับป้าทั้งสามคนจนกลายเป็นพี่น้องกันไปแล้ว
เซี่ยเนี่ยนอันไม่เข้าใจเลยว่าเรื่องราวมันพลิกมาเป็นแบบนี้ได้ยังไง ทั้งที่เธอก็นั่งอยู่บนรถด้วย ไม่เห็นซูเถาทำอะไรสักอย่าง แล้วทำไมถึงเข้ากับพวกป้า ๆ ได้ดีขนาดนั้น!
“ซูเถา ตอนบ่ายพวกเราจะรอเธออยู่ตรงนี้นะ!”
“ใช่แล้ว ซูเถา อย่ามาสายล่ะ ไม่อย่างนั้นต้องเดินกลับเอานะ”
“ซูเถา อย่าลืมกลับมาก่อนเวลาล่ะ”
“พวกป้าสบายใจได้ค่ะ ฉันรู้แล้ว งั้นพวกเราไปก่อนนะคะ เจอกันตอนบ่ายค่ะ”
ซูเถายิ้มร่ำลากับป้าสองสามคน ไม่มีท่าทีรำคาญแม้แต่น้อย
เพราะยังเช้าอยู่ แต่ละคนต่างมีธุระของตัวเอง ไม่มีใครอยากไปด้วยกัน ทั้งสามคนจึงนัดเจอกันตอนเที่ยงที่ร้านอาหารของรัฐ
ซูเถาเดาได้ว่าเซี่ยเนี่ยนอันต้องไปตลาดมืดแน่ ๆ ของที่เธอเอาติดตัวมาชนบทครั้งนี้มีไม่มาก เงินก็มีไม่เท่าไร ของในมิติหลายอย่างเอาออกมาใช้โจ่งแจ้งไม่ได้ เพื่อไม่ให้ต้องกินทุนเก่าจนหมด เธอจำเป็นต้องหาเงินไปซื้อของที่ใช้ได้จริงบ้าง
ซูเถาไม่ขาดของอะไรอยู่แล้ว แต่ขาดเงินซื้อบ้านนี่สิ เธอเลยคิดว่าจะลองไปเดินดูตลาดมืดเหมือนกัน
เธอพอจำได้ลาง ๆ ว่าตลาดมืดที่เซี่ยเนี่ยนอันไปอยู่ไกลพอสมควร งั้นเธอก็ไปหาตลาดมืดที่ใกล้หน่อยดีกว่า ไปตลาดเดียวกับนางเอกก็เท่ากับรนหาที่ตายชัด ๆ
ตลาดมืดมักอยู่ในบริเวณที่ผู้คนพลุกพล่าน การคมนาคมสะดวก และมีทางแยกหลายแห่ง เช่น ใกล้สถานีรถโดยสาร สถานีรถไฟ โรงงานอาหาร หรือโรงงานเหล็ก ซูเถาสังเกตอย่างละเอียด จนเห็นคนท่าทางแปลก ๆ อยู่บริเวณหนึ่งใกล้สหกรณ์สินค้า