พอลืมตาขึ้นมา ก็สบเข้ากับดวงตาสองคู่ที่มีรอยคล้ำใต้ตา ซูเถาสะดุ้งจนตัวสั่น หดเข้าไปในผ้าห่มนิดหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ดึงผ้าห่มมาคลุมตัว แล้วยิ้มเจื่อน ๆ
“พวกคุณเป็นอะไรไปเหรอ?”
จางหย่าจือสูดหายใจลึก อดกลั้นแล้วอดกลั้นอีก แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว
“ยังจะถามอีกว่าเป็นอะไร เธอรู้ไหมว่าเมื่อคืนนอนอยู่บนเตียงแล้วออกหมัดเป็นชุดเลยนะ?”
“ดูแขนฉันสิ มีแต่รอยฟันของเธอเต็มไปหมด”
“ดูขาฉันด้วย โดนเธอเตะจนเขียวช้ำไปหมดแล้ว”
“เธอนอนหลับสบายเลยสินะ! ฉันไม่ได้นอนทั้งคืน รู้หรือเปล่า!”
“ขอโทษนะ ฉันชินกับการนอนคนเดียว เลยไม่รู้ว่าตัวเองนอนดิ้น”
“ขอโทษจริง ๆ”
ซูเถาลุกขึ้นนั่งคุกเข่า เอ่ยขอโทษสองสาวที่มีรอยคล้ำใต้ตา
“ซูเสี่ยวเถา ฉันว่าพวกเราคงไม่ถูกโฉลกกัน เจอเธอทีไร ฉันมีแต่เรื่องซวย” เซี่ยเนี่ยนอันกอดอกพูดเสียงเย็น
เธอเป็นถึงหัวหน้าฐานในยุควันสิ้นโลก ไม่เคยเสียเปรียบใครมาก่อน แต่พอมาถึงที่นี่ แค่เจอซูเถาก็ถูกกรอกเหล้าจนเมาหมดสติแล้ว เมื่อคืนยังโดนซูเถาไล่กัดอีก รอยฟันบนแขนมีมากกว่าของจางหย่าจือเสียอีก
ถ้าซูเถาไม่หลับตาพริ้ม หลับสนิทราวกับลูกหมู เธอคงสงสัยไปแล้วว่าซูเถ้าจงใจแกล้งกัน
“เอาละ ว่ามาสิว่าจะชดเชยให้พวกเรายังไง?”
พอสบกับดวงตาน่าสงสารของซูเถา เซี่ยเนี่ยนอันก็ใจอ่อนลงจนได้
ซูเถามองเซี่ยเนี่ยนอัน แล้วหันไปมองจางหย่าจือ กัดฟันก่อนพูดว่า
“มื้อเที่ยงฉันเลี้ยงพวกคุณไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐได้ไหม?”
ดวงตาจางหย่าจือเป็นประกาย เธอกลืนน้ำลายแล้วเงยหน้ามองเซี่ยเนี่ยนอันอย่างคาดหวัง
ร้านอาหารของรัฐเชียวนะ เธอไม่ได้ไปกินมานานแล้ว อยากกินเนื้อจัง