จางหย่าจือไม่เข้าใจ เธอก็แค่พูดว่าไม่ต้องรอซูเถาแล้วไม่ใช่หรือ ไม่ได้พูดอะไรอย่างอื่นสักหน่อย ทำไมทุกคนถึงพากันว่าเธอ
เดิมทีซูเถามีจักรยาน ยังไงก็คงไม่ได้นั่งรถล่ออยู่แล้ว ที่เธอบอกให้รถล่อออกไปก่อนก็เพื่อประหยัดเวลาของทุกคน ทำไมสุดท้ายกลายเป็นความผิดของเธอไปได้
พอซูเถาได้ยินป้า ๆ หลายคนพูดกัน ก็พอเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น เธอมองจางหย่าจืออย่างพูดไม่ออก ก่อนจะยิ้มแล้วยื่นลูกอมผลไม้สองสามเม็ดให้หลิวอู่ป๋อเป็นการขอบคุณ
“ขอบคุณที่รอฉันนะคะ หลิวอู่ป๋อ เชิญกินลูกอมค่ะ”
“เพราะรอฉัน ป้า ๆ เลยเสียเวลาไปด้วย ทุกคนกินลูกอมกันนะคะ ให้ปากหวาน ๆ”
ซูเถาหยิบลูกอมออกมาอีกกำมือ ยื่นให้ป้า ๆ หลายคน โดยไม่สนใจคนจากเรือนพักปัญญาชนเลยแม้แต่น้อย
“อู่ป๋อคะ ป้า ๆ ฉันไปก่อนนะคะ”
หลังทักทายป้า ๆ ที่คุ้นเคยกันบนรถแล้ว ซูเถาก็ขึ้นนั่งเบาะหลังจักรยานอย่างเบิกบาน โบกมือลาทุกคน
หลิวอู่ป๋อเก็บลูกอมยัดใส่อกเสื้อ รอจนซูเถาปั่นไปไกลแล้ว ถึงค่อย ๆ บังคับรถล่อกลับไป
เขาเป็นทหารมาหลายปี แค่มองก็รู้ว่าปัญญาชนแซ่จางคนนั้นพูดไม่หมด เด็กสาวคนนี้ขี้อิจฉาเกินไป ไม่ใช่เรื่องดีเลย
ซูเถานั่งสบายใจอยู่บนเบาะหลัง คอยหยอกโจวหลานเป็นระยะ ๆ มองเซี่ยเนี่ยนอันให้สบายตา แล้วก็แอบชำเลืองถังจิ่งสิงกับหยางหย่งเป็นครั้งคราว ในหัวแต่งเรื่องราวขึ้นมาได้ตั้งมากมาย
ช่วงแรกโจวหลานยังปั่นได้ไม่ค่อยมั่นคง ทุกคนจึงช่วยกันประคองจังหวะให้เธอ ต่อมาพอปั่นได้คล่องขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนก็เริ่มปั่นเร็วขึ้น