หลังมื้อกลางวัน ทั้งสามคนไม่ได้พัก แต่ช่วยกันปลูกผักลงแปลงตรงทางเข้าประตูหลังบ้าน พอกินข้าวเสร็จ ถังจิ่งสิงกับหยางหย่งก็ไปตักน้ำ แล้วรดผักที่ปลูกเสร็จในสวนหลังบ้านจนทั่วตามที่โจวหลานบอก
โจวหลานมองพื้นที่ว่างที่ซูเถาเว้นไว้ให้แล้วถามอย่างสงสัยว่า “ซูเถา เธอจะปลูกอะไรตรงนี้เหรอ?”
ซูเถาทำหน้าลึกลับ “บอกไม่ได้ บอกไม่ได้”
ความจริงเธอเองก็ไม่รู้ว่าภาคตะวันออกเฉียงเหนือเหมาะจะปลูกอะไร คงต้องหาเวลาปรึกษาระบบดูสักหน่อย
เธอชอบกินทุเรียน แต่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือปลูกไม่ได้หรอก!
ไม่รู้ว่าจะปลูกสตรอว์เบอร์รี เชอร์รี แคนตาลูปอะไรพวกนี้ได้ไหมนะ?
เธอชอบกินหมดเลย
“เซี่ยเนี่ยนอัน เธออยากปลูกอะไรเหรอ?” โจวหลานเห็นว่าถามอะไรจากซูเถาไม่ได้ จึงหันไปมองเซี่ยเนี่ยนอันที่อยู่ข้าง ๆ
เซี่ยเนี่ยนอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวิ่งเหยาะ ๆ กลับเข้าไปในบ้าน ไม่นานก็ถือห่อกระดาษใบเล็กออกมา พอเปิดดูข้างในก็เห็นเมล็ดผักอยู่หลายชนิด
ในบรรดาเมล็ดพวกนั้น ซูเถารู้จักอยู่ชนิดเดียว นั่นคือเมล็ดแตงโม
“โจวหลาน เธอดูหน่อยสิว่าเมล็ดพวกนี้ปลูกได้ไหม?” เซี่ยเนี่ยนอันมองโจวหลานอย่างไม่ค่อยมั่นใจ
ผักพวกนี้ล้วนเติบโตได้ดีมากในยุควันสิ้นโลก ผู้คนจำนวนมากรอดชีวิตมาได้เพราะผักกลายพันธุ์เหล่านี้ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเมล็ดพวกนี้จะเติบโตในยุค 70 ได้หรือเปล่า
โจวหลานคัดเมล็ดที่ตัวเองรู้จักออกมา ส่วนเมล็ดที่ไม่รู้จักก็ส่งคืนให้เซี่ยเนี่ยนอัน
“เมล็ดที่ฉันถืออยู่น่าจะปลูกขึ้นนะ ส่วนพวกนี้ฉันไม่รู้จัก เลยไม่แน่ใจว่าจะปลูกได้หรือเปล่า”