ซูเถานับเงินที่ได้จากตลาดมืด แยกส่วนที่ต้องใช้แล้วส่งให้เจ้าหน้าที่ รอจนพนักงานห่อแสตมป์ให้เรียบร้อย เธอก็อาศัยจังหวะทำท่าเก็บมันลงกระเป๋าสะพาย แอบนำแสตมป์ไปเก็บไว้ในห้องเก็บของในมิติ ข้าง ๆ ยังมีเหล้าเหมาไถหลายขวดที่ซื้อจากบ้านเกิดด้วย
ของพวกนี้เธอต้องเก็บรักษาไว้ให้ดี เพราะทั้งหมดคือเงินบำนาญในอนาคตของเธอ
ที่ช่องรับพัสดุ ซูเถาถึงได้รู้ว่าพัสดุของเธอมาถึงตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เธอรับใบรับพัสดุแล้วไปรับของทันที
เมื่อเห็นพัสดุสูงเท่าตัวคน ซูเถาก็อ้าปากค้าง มองอยู่นาน
มิน่าล่ะ เมื่อครู่นี้บุรุษไปรษณีย์รู้ว่าเธอมาคนเดียว ถึงได้มองเธอด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจนัก
พัสดุใหญ่ขนาดนี้ข้างในเต็มไปด้วยความรักของแม่ หนักอึ้งจริง ๆ
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของพนักงาน ซูเถายกพัสดุขึ้นสะพายอย่างสบาย ๆ แล้วเดินออกไปอย่างกับหอยทาก
ทิ้งให้เหล่าบุรุษไปรษณีย์ยืนอ้าปากค้าง พวกเขามองตามแผ่นหลังของเธอจนลับตา ก่อนจะกลับไปทำงานต่อ
ซูเถาไม่รู้เลยว่า เพียงเพราะเธอเผลอแสดงฝีมือไปนิดเดียว ชื่อของเธอก็โด่งดังไปทั่วที่ทำการไปรษณีย์แล้ว
แค่เป็นจดหมายของเธอ ทุกคนก็แย่งกันนำไปส่ง อยากเห็นสาวน้อยที่มีแรงมากราวกับวัว แถมยังได้ยินว่าหน้าตาสะสวย ว่าตัวจริงเป็นอย่างไรกันแน่
แต่เรื่องนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดี จดหมายของเธอมักไปถึงมือเร็วที่สุดเสมอ
ตอนเดินเข้าร้านอาหารของรัฐ ภาพซูเถาที่แบกพัสดุใบใหญ่ทำให้เกิดความฮือฮาขึ้นไม่น้อย คนที่มากินข้าวบางคนก็ยืดคอมองอย่างสำรวม ส่วนคนที่เปิดเผยหน่อยก็เดินตรงมาหาซูเถาเพื่อดูเรื่องสนุก