เมืองหรงเฉิง ตรอกเก่าเขตตะวันออก หน้าบ้านกระเบื้องเก่าทรุดโทรมหลังหนึ่ง
กู้โช่วหยวนวัยเจ็ดสิบปี ผมขาวโพลน เพิ่งเลิกงานกลับมา ยืนนิ่งแข็งทื่ออยู่หน้าประตู
เขาได้ยินเสียงทะเลาะเบาะแว้งดังออกมาจากในบ้าน จึงอดถอนหายใจหนัก ๆ ไม่ได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและขมขื่น
“แม่ ผมไม่สนแล้ว ผมจะสมัครวิชาสงคราม! นี่เป็นโอกาสเปลี่ยนชะตาชีวิตของผม ถ้าพลาดไป ผมต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่!”
“ชิงเอ๋อร์ แม่ก็รู้ว่าการฝึกยุทธ์เปลี่ยนชะตาชีวิตได้ แต่...แต่ฐานะทางบ้านเราไม่เอื้ออำนวยนะลูก!” หญิงคนหนึ่งตอบกลับด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย
“ค่าสมัครวิชาสงครามตอนมัธยมปลายปีสามก็หนึ่งหมื่นแล้ว นี่ยังเป็นแค่จุดเริ่มต้น หลังจากนั้นยังมีค่าอาหารบำรุงร่างกาย ค่ายาเม็ด ซึ่งเป็นค่าใช้จ่ายมหาศาลอีก!”
“เงินมากขนาดนั้น แม่...แม่ส่งเสียลูกไม่ไหวจริง ๆ!”
กู้โช่วหยวนได้ยินคนสองคนในบ้านกำลังทะเลาะกัน ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
คนหนึ่งในนั้นคือกู้ชิง หลานชายวัยสิบแปดปีของเขา อีกคนคือลูกสะใภ้ หวงฮุ่ย
“แม่! แม่ก็รู้ผลตรวจวรยุทธ์ของผมแล้วไม่ใช่เหรอ รากกระดูกระดับกลาง เหมาะกับการฝึกยุทธ์!”
“หลิวหยาง ตู้เฟิง แล้วก็คนอื่น ๆ ในห้องผมมีรากกระดูกระดับต่ำ พวกเขายังสมัครวิชาสงครามได้เลย ทำไมผมที่มีรากกระดูกระดับกลางถึงสมัครไม่ได้ ผมไม่ยอม แม่ ผมไม่ยอมจริง ๆ!”
“ลูกเอ๋ย...แม่...แม่ขอโทษลูก ขอโทษจริง ๆ! ฮือ ๆ!”
เสียงร้องไห้ในบ้านแผ่วเบา แต่กลับเหมือนค้อนหนัก ๆ ทุบลงกลางอกกู้โช่วหยวนครั้งแล้วครั้งเล่า
โลกกำลังสูง วรยุทธ์เป็นใหญ่!
นักสู้เหยียบย่างปราณ ฟันสัตว์ปีศาจ ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีระมิดสังคม กุมอำนาจและความมั่งคั่งที่คนธรรมดาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง!
ทว่าคนจนเรียนหนังสือ คนรวยฝึกยุทธ์!
หากอยากเป็นนักสู้ พรสวรรค์เป็นเพียงบัตรผ่านเข้าประตู ยังต้องใช้เงินอีกมากมาย!
กู้ชิงหลานชายของเขามีพรสวรรค์ไม่เลว แต่ครอบครัวไม่มีปัญญาส่งเสียจริง ๆ!
“แม่...แม่ลองไปเกลี้ยกล่อมคุณปู่ดูได้ไหม!”
“ขายที่ดินของบ้านเราไปสิ แบบนั้นผมก็จะมีเงินฝึกวรยุทธ์แล้ว!”
จู่ ๆ เสียงของกู้ชิงก็เบาลง แฝงความหวังอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังคว้าฟางเส้นสุดท้าย
“ถ้าวันหน้าผมได้เป็นนักสู้ ผมจะซื้อบ้านจัดสรรให้คุณปู่...ไม่สิ ซื้อห้าหลัง ซื้อสิบหลังเลย!”
“ชิงเอ๋อร์ ห้ามพูดเหลวไหลแบบนั้น!” หวงฮุ่ยรีบห้าม
“ลูกต้องรู้นะ ตั้งแต่เหตุการณ์สัตว์ปีศาจบุกเมืองเมื่อสิบปีก่อน พ่อของลูกก็ตายอย่างน่าอนาถอยู่ในปากสัตว์ปีศาจ ส่วนแม่ก็พิการ ทำงานหนักไม่ได้...ตลอดหลายปีมานี้ ภาระค่าใช้จ่ายหลักของบ้านตกอยู่กับคุณปู่ทั้งหมด!”
“ตอนนี้คุณปู่อายุเจ็ดสิบแล้ว ผมก็ขาวโพลน หลังยังค่อมอีก!”
“ปู่คนอื่นได้พักผ่อนอย่างมีความสุขในบั้นปลายชีวิต แต่คุณปู่ของลูกยังต้องทำงานหาเงิน ลำบากลำบนดูแลบ้านหลังนี้!”
“ลูกเริ่มสัมผัสวรยุทธ์ตั้งแต่มัธยมปลายปีหนึ่ง ถึงจะเป็นแค่ชั้นเรียนเสริมที่เรียนควบไปด้วย แต่คนจนเรียนหนังสือ คนรวยฝึกยุทธ์ ตลอดสองปีมานี้ก็ใช้เงินไปไม่น้อยแล้ว!”
“เท่าที่แม่รู้ ตอนแรกคุณปู่มีเงินเก็บหลายแสน...แต่หลายปีมานี้ เพื่อรักษาขาของแม่และช่วยเหลือพวกเรา เงินเก็บแทบจะใช้หมดแล้ว!”
“ถ้าขายที่ดินผืนนี้ไปอีก...คุณปู่ก็จะไม่เหลืออะไรเลยจริง ๆ!”
“ชิงเอ๋อร์! ชิงเอ๋อร์! คุณปู่ดีกับพวกเราขนาดนี้ พวกเราจะเป็นคนอกตัญญูไม่ได้เด็ดขาด!”
หวงฮุ่ยพูดออกมาแทบจะทั้งน้ำตา
ในห้องมีเสียงร้องไห้ของกู้ชิงดังขึ้นเช่นกัน “ฮือ ๆ แม่ แม่ครับ ผมรู้!”
“ผมรู้ว่าคุณปู่ดีกับผมมาตลอด ตั้งแต่พ่อเสียไป คุณปู่ก็ทำงานวันละสองกะ เงินเดือนแทบทั้งหมดให้พวกเรา ผมซาบซึ้งจริง ๆ!”
“ถ้ามีโอกาส ผมจะกตัญญูกับคุณปู่ให้ดีแน่นอน!”
“แต่...ให้ผมยอมแพ้วรยุทธ์ ยอมทิ้งโอกาสเปลี่ยนชะตาชีวิตแบบนี้ ผมไม่ยอม ผมไม่ยอมจริง ๆ!”
กู้ชิงร้องไห้พลางตะโกนอย่างทรมาน “ผมไม่ยอมเลือกสายวิชาการ ผมไม่ยอมเป็นคนธรรมดา!”
“ผมอยากเป็นนักสู้ ผมอยากเป็นคนเก่ง!”
“แบบนั้นต่อไปผมจะได้ทำให้แม่กับคุณปู่มีชีวิตที่ดีขึ้น ทั้งยังแก้แค้นให้พ่อได้ด้วย!”
“สัตว์ปีศาจสารเลวพวกนั้น ไอ้เดรัจฉานพวกนั้น!”
“พวกมันกัดพ่อตาย ทำให้ขาแม่หักแถมยังทำให้พิการ ความแค้นนี้ถ้าไม่ชำระ ผมก็ไม่ขอเป็นคนอีก...”
เสียงร้องไห้ เสียงตะโกน และเสียงสะอื้นกลั้นไว้ดังต่อเนื่องไม่ขาดสายจากในบ้าน
กู้โช่วหยวนยืนอยู่ด้านนอก ร่างชราสั่นเทาเล็กน้อย ดวงตาขุ่นมัวเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
ผ่านไปครู่ใหญ่
ขายเถอะ...
กู้โช่วหยวนพูดกับตัวเองในใจ
บ้านมันสำคัญอะไร?
รากฐานมันสำคัญอะไร?
ขอแค่หลานชายมีอนาคต หลุดพ้นจากเส้นทางขรุขระนี้ได้ และแก้แค้นให้ลูกชายที่ตายไป ต่อให้กระดูกแก่ ๆ ของเขาแหลกสลาย ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว...
ในจังหวะที่เขาตัดสินใจ ยกมือเตรียมผลักประตูนั้นเอง...
“ติ๊ง!”
“ระบบปฐมเทพแห่งโลกกำลังสูง เปิดใช้งานสำเร็จ!”
เสียงกลไกเย็นชาแผดดังขึ้นในสมองโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย การเคลื่อนไหวของกู้โช่วหยวนพลันชะงักค้าง
“หน้าที่ของระบบ: ผูกมัดผู้ถือระบบกับหลานสายเลือดกู้ชิงอย่างลึกซึ้ง ไม่ว่าพลังบำเพ็ญของหลานจะเพิ่มขึ้นถึงขอบเขตใด พลังบำเพ็ญของผู้ถือระบบจะสูงกว่าหนึ่งขอบเขตใหญ่โดยอัตโนมัติเสมอ”
“คำเตือน 1: หลานคือรากฐานที่ทำให้พลังบำเพ็ญของผู้ถือระบบเพิ่มสูงขึ้น โปรดปกป้องให้ดี”
“คำเตือน 2: หากหลานเสียชีวิตโดยไม่คาดคิด ขอบเขตพลังที่ผู้ถือระบบได้รับมาแล้วจะไม่ลดลง”
“คำเตือน 3: เมื่อหลานเผชิญวิกฤตถึงชีวิต ผู้ถือระบบจะได้รับการแจ้งเตือน และสามารถเคลื่อนย้ายไปอยู่ข้างกายหลานได้ทันที ระยะพักฟื้นสามสิบวัน”
“ระบบ?”
“ให้ตายเถอะ! ระบบของผมมาช้าไปหลายสิบปี ในที่สุดก็มาแล้ว!”
กู้โช่วหยวนชะงักงันไปก่อน จากนั้นคลื่นความยินดีมหาศาลก็โหมกระหน่ำอยู่ในอก ราวกับจะทะลักออกจากร่างชรา
ถูกต้อง!
เขาไม่ใช่คนของโลกนี้!
เขาทะลุมิติมาจากดาวสีน้ำเงิน ตอนเป็นหนุ่มก็เคยมีความฝันด้านวรยุทธ์ จินตนาการถึงการท่องยุทธภพด้วยกระบี่คู่ใจ เหยียบย่ำหมู่ดาวให้แหลกสลาย
แต่ความจริงกลับซัดเขาเข้าอย่างจัง รากกระดูกระดับต่ำ ความเร็วในการฝึกฝนเชื่องช้าราวกับเต่าคลาน!
ดิ้นรนมาจนถึงวัยสี่สิบปี ซึ่งเป็นช่วงที่ร่างกายแข็งแรงที่สุด เขาก็เพิ่งแตะขอบเขตทวนปีขั้นเก้าเท่านั้น ชั่วชีวิตนี้ไม่มีหวังไปถึงระดับนักสู้ขั้นหนึ่ง
หลังจากนั้นกาลเวลาก็ทำลายร่างกาย พลังเลือดลมเสื่อมถอย ระดับพลังลดลงเรื่อย ๆ
จนถึงตอนนี้ที่อายุเจ็ดสิบ เขาตกกลับมาอยู่ที่ทวนปีขั้นหนึ่งแล้ว แข็งแรงกว่าชายชราทั่วไปอยู่บ้างเท่านั้น!
กู้โช่วหยวนคิดว่าชีวิตนี้คงมีแค่นี้ ทำงานหนักจนตัวตายเพื่อเลี้ยงหลานชายให้เติบใหญ่ เท่านี้ก็ถือว่าทำ “ภารกิจ” ของผู้ทะลุมิติสำเร็จแล้ว
คิดไม่ถึงว่าในบั้นปลายชีวิต ในค่ำคืนที่ครอบครัวนี้สิ้นหวังที่สุด ระบบจะปรากฏขึ้น!
“ติ๊ง ตรวจพบว่าพลังบำเพ็ญของกู้ชิง หลานชายของผู้ถือระบบ อยู่ที่ทวนปีสามขั้นที่ยังไม่เข้าระดับ”
“พลังบำเพ็ญของผู้ถือระบบยกระดับเป็นนักสู้ขั้นหนึ่ง ระดับสาม!”
ทันทีที่เสียงของระบบสิ้นสุดลง กู้โช่วหยวนก็รู้สึกว่าจุดตันเถียนลึกลงไปในร่างระเบิดสนั่น!
พลังเลือดลมที่สงบนิ่งมาหลายสิบปีราวกับภูเขาไฟที่หลับใหลพลันตื่นขึ้น พวยพุ่งคำรามออกมาจากทั่วร่าง กระแสอุ่นร้อนทะลักไปตามเส้นลมปราณที่แห้งผากอย่างบ้าคลั่ง ชำระล้างความเสื่อมโทรมและบาดแผลสะสมมานานปี
กล้ามเนื้อที่เคยหดลีบและงองุ้มค่อย ๆ เต็มแน่นขึ้น หลังที่ถูกกดจนงอโค้งกลับเหยียดตรงขึ้นทีละนิดในชั่วขณะนี้!
พลัง!
พลังอันไม่รู้จบทะลักออกมาจากส่วนลึกของร่างกาย ราวกับกลับคืนสู่วัยหนุ่ม แถมยังแข็งแกร่งกว่าตอนนั้นสิบเท่า ร้อยเท่า!
กู้โช่วหยวนก้มมองร่างกายของตนด้วยความตกตะลึงปนยินดี ดวงตาขุ่นมัวพลันเปล่งประกายเจิดจ้า
ทวนปีกับนักสู้ขั้นหนึ่ง ราวฟ้ากับดิน!
กำแพงสวรรค์ที่เขาฝึกฝนอย่างหนักมาสี่สิบปีแต่ไม่อาจก้าวข้าม กลับถูกเขาข้ามผ่านอย่างง่ายดายในเวลานี้ เพียงเพราะหลานชายมีพลังระดับทวนปีขั้นสามเท่านั้น!
กู้โช่วหยวนจ้องมองร่างกายของตนอย่างตกตะลึง ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดีสุดขีด!
อะไรที่เรียกว่าฟ้ากับดิน?
นี่แหละที่เรียกว่าฟ้ากับดิน!
สะใจ!
หลังจากปรับตัวเข้ากับพลังอยู่ครู่หนึ่ง กู้โช่วหยวนก็ไม่ลังเลอีก เสียบกุญแจเข้ากับประตูแล้วเปิดผาง พร้อมตะโกนเสียงดังว่า
“วิชาสงคราม!”
“ชิงเอ๋อร์ต้องสมัครวิชาสงคราม!”
“ต่อให้บ้านเราต้องขายทุกอย่าง ขายที่ดินผืนนี้ ก็ต้องส่งชิงเอ๋อร์สมัครวิชาสงครามให้ได้!”