บนดาดฟ้า ลมหนาวพัดกระโชกอย่างบ้าคลั่ง!
ควันดินปืนปะปนกับกลิ่นคาวเหม็น พัดปะทะใบหน้ามาพร้อมสายลมกรรโชก!
ฝูงนกขนเหล็กนับไม่ถ้วนโฉบลงมาจากฟากฟ้าพร้อมเสียงหวีดหวิว ปีกของพวกมันกรีดอากาศจนเกิดเสียงแหลมบาดหูเป็นระลอก ราวกับมีดสั้นนับเล่มฟาดลงมาจากกลางอากาศ พุ่งเข้าใส่นักเรียนกับผู้ปกครองที่ยังอพยพลงไปด้านล่างไม่หมด!
“เร็วเข้า! คุ้มกันนักเรียนเข้าไปในหลุมหลบภัย!”
“คุณครูทุกคนเตรียมต่อสู้!”
“……”
ด้านล่างเต็มไปด้วยเสียงผู้คนอื้ออึง วุ่นวายและเร่งร้อน
คุณครูคอยคุ้มกันนักเรียนให้ถอยไปตามทางเดินใต้ดิน พลางเงยหน้ามองเงาดำที่โฉบลงมา แววตาเต็มไปด้วยความกังวลและเคร่งเครียด!
นกขนเหล็กเร็วเกินไป แถมยังมีจำนวนมากเกินไป!
อีกทั้งศัตรูที่บินได้เช่นนี้ หากอาศัยเพียงการสกัดกั้นจากพื้นดินก็ยากจะป้องกันไหว!
บนดาดฟ้า สีหน้าของหวังเจาฉวี่เปลี่ยนไปฉับพลัน เธอยกคันธนูยาวในมือขึ้นอย่างร้อนรน เล็งไปยังฝูงนกขนเหล็กที่โฉบลงมาแล้วง้างยิงทันที!
“ฟิ้ว!”
ลูกธนูพลาดเป้า นกขนเหล็กหลบได้อย่างคล่องแคล่ว
เธอสูดหายใจลึก ง้างธนูอีกครั้ง ลูกธนูดอกที่สองพุ่งผ่านปลายปีกของนกขนเหล็กไปพร้อมเสียง “ฟิ้ว” ก่อนจะพลาดเป้าอีกครั้ง
ลูกธนูดอกที่สามในที่สุดก็ “ฉึก” ทะลุปีกนกขนเหล็กตัวหนึ่ง สัตว์ปีศาจส่งเสียงร้องโหยหวน ร่างเอียงร่วงลงมา แต่ยังไม่ตายในทันที
หวังเจาฉวี่ขมวดคิ้วแน่น เหงื่อเย็นผุดขึ้นกลางฝ่ามือ
คันธนูยาวคันนี้เธอหยิบติดมือมาระหว่างเดินผ่านห้องเก็บอุปกรณ์เมื่อครู่ ปกติเธอถนัดใช้ดาบยาว ฝีมือยิงธนูจึงไม่ชำนาญ พอต้องลงมืออย่างฉุกละหุกก็เล็งพวกนกปีศาจที่บินเร็วเหล่านี้ไม่แม่นเลย
“คุณครูหวัง ขอยืมธนูหน่อย!”
เสียงชราทว่าทุ้มกังวานดังขึ้น ตามด้วยร่างหนึ่งที่รีบวิ่งเข้ามาใกล้ คนผู้นั้นคือกู้โช่วหยวน!