หนึ่งชั่วโมงก่อน
ภายในอาคารเรียน เสียงร้องแหลมบาดหูของสัตว์ร้ายดังก้องวนเวียนอยู่ด้านนอกหน้าต่าง
ผู้อำนวยการโรงเรียนกับอาจารย์วิถียุทธ์คนอื่น ๆ ตะโกนสั่งการเสียงดังไม่หยุด คอยจัดระเบียบให้นักเรียนอพยพลงไปยังหลุมหลบภัยใต้ดินอย่างรวดเร็ว
กู้ชิงกำดาบเหล็กฝึกซ้อมในมือขวาแน่น ส่วนแขนซ้ายที่บาดเจ็บก็พยายามปกป้องแม่ไว้
ก่อนหน้านี้บนเวทีประลอง ทวนของจินอี้หางแทงทะลุไหล่ซ้ายของเขา แม้จะทำแผลได้อย่างยากลำบากแล้ว แต่ระหว่างวิ่งหนี ผ้าพันแผลกลับปริออกอีกครั้ง เลือดอุ่น ๆ ซึมชุ่มผ้าก๊อซ ก่อนหยดลงพื้นทีละหยด
ทุกครั้งที่ขยับ ความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกก็แล่นจากไหล่และลำคอไปทั่วทั้งร่าง
หวงฮุ่ยสูญเสียมือซ้ายกับขาขวา ตอนนี้เธอใช้มือขวาค้ำไม้เท้า เดินไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก
ไม้เท้ากระทบพื้นดังตึก ๆ อย่างอู้อี้ หวงฮุ่ยพยายามเร่งฝีเท้าสุดกำลัง แต่ก็ยังเดินโซเซ เหงื่อผุดขึ้นที่ขมับไม่ขาด สีหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ
“แม่ ตามผมมา ไม่ต้องกลัวนะ”
กู้ชิงลดเสียงลง สายตากวาดมองหน้าต่างกระจกแตกทั้งสองฝั่งไม่หยุด เงาดำวูบผ่านด้านนอกเป็นครั้งคราว กรงเล็บมีขนของสัตว์ปีศาจครูดกับผนังด้านนอก เกิดเสียงแสบแก้วหู
หวงฮุ่ยเม้มริมฝีปากล่าง พยายามข่มความหวาดกลัวที่พลุ่งพล่านในใจ ใช้ไม้เท้าค้ำพื้นอย่างหนักแน่น ก่อนพูดหอบ ๆ เพื่อเกลี้ยกล่อมเขา
“ชิงเอ๋อร์ ถ้าเดี๋ยวเจออันตราย อย่าห่วงแม่ รีบหนีไปก่อน…”
“แม่ ห้ามพูดแบบนี้เด็ดขาด!” กู้ชิงตวาดเสียงต่ำ
“แต่…”
“ไม่มีแต่ทั้งนั้น!”