รถมายบัคสีดำแล่นออกจากอ่าวน้ำตื้น ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว แสงนีออนสองฝั่งอ่าววิกตอเรียเชื่อมต่อกันเป็นสาย สะท้อนผิวน้ำระยิบระยับราวประกายดาว
หร่วนเนี่ยนเนี่ยนนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง จ้องเงาด้านข้างพร่าเลือนบนกระจก ก่อนจะแอบเหลือบมองฮั่วหลิ่นที่นั่งอยู่ข้างกาย
ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนัก หลับตาพักผ่อน เสี้ยวหน้าคมชัดขึ้นเมื่อแสงสีจากนอกหน้าต่างพาดผ่าน ขนตายาวทอดเงาจาง ๆ ใต้ดวงตา ราวกับผีเสื้อหมึกกำลังเกาะพัก
ดูแล้ว...
ไม่เหมือนคนที่ป่วยหนักจนต้องแต่งงานเพื่อแก้เคล็ดเลยสักนิด
แต่พอนึกถึงภาพที่เขาเคี้ยวยาเล่นเหมือนลูกอมอย่างไม่สะทกสะท้านเมื่อครู่
แล้ว...เขาป่วยเป็นอะไรกันแน่?
“คิดอะไรอยู่?”
ในจังหวะที่หร่วนเนี่ยนเนี่ยนกำลังคิดฟุ้งซ่าน เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าก็ดังขึ้น
เธอเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วสบเข้ากับดวงตาสีหมึกใสกระจ่างพอดี
“ไม่ได้คิดอะไร...” หร่วนเนี่ยนเนี่ยนรีบเบือนสายตากลับ พอรู้สึกว่ารถหยุดแล้วก็หันไปมองนอกหน้าต่างโดยอัตโนมัติ “ที่นี่ที่ไหนเหรอ?”
มุมปากของฮั่วหลิ่นยกขึ้นเล็กน้อย เขาเหลือบมองปลายหูที่แดงเรื่ออยู่ครึ่งหนึ่ง “ถึงบ้านแล้ว ลงรถเถอะ”
อาเย่าลงจากรถไปเปิดประตูเป็นคนแรก
เขากำลังจะเตือนหร่วนเนี่ยนเนี่ยนบางอย่าง แต่ฮั่วหลิ่นกลับจูงมือเธอเดินเข้าไปด้านในแล้ว
สวนหยุนสุ่ยโอ่อ่ามาก ตกแต่งเรียบหรูแบบจีน มีผนังกระจกสูงจรดพื้นเป็นบริเวณกว้าง สะท้อนแสงไฟประดับในสวนและผิวน้ำระยิบระยับของสระว่ายน้ำส่วนตัว
ทันใดนั้น เสียงเห่าของสุนัขที่ดังไล่กันเป็นระลอกก็ดังมาจากส่วนลึกของสวน
อาเย่าหน้าเปลี่ยนสี “คุณหนูหร่วน ระวัง...”