อ่าวน้ำตื้น ตระกูลฮั่ว
คฤหาสน์เก่าของตระกูลฮั่วดูโอ่อ่าสง่างามและหนักแน่น ผนังด้านนอกสีขาว มีระเบียงทางเดินโค้งเป็นซุ้ม ภายในสวนปลูกต้นปาล์มสูงใหญ่ไว้เต็มไปหมด ไกลออกไปยังมองเห็นผิวน้ำในสระว่ายน้ำส่วนตัวระยิบระยับ
เดินผ่านระเบียงไปก็ถึงห้องรับแขกหลักของตระกูลฮั่ว
โคมระย้าคริสตัลส่องสว่างไปทั่วห้องราวกับกลางวัน บนโซฟาหนังแท้สีดำมีคนนั่งอยู่หลายคน
บนที่นั่งประธานคือคุณย่าฮั่ว ผู้มีผมสีเงินเต็มศีรษะ แม้ใบหน้าจะเปื้อนยิ้มและดูแข็งแรงกระฉับกระเฉง แต่ก็ยังน่าเกรงขามโดยไม่ต้องขึ้นเสียง ส่วนข้างกายคือโจวซูหว่าน อาสะใภ้รอง และฮั่วถิง ลูกพี่ลูกน้องของเขา
ยามฮั่วหลิ่นจูงมือหร่วนเนี่ยนเนี่ยนเดินเข้าไป สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่ทั้งสอง
“เจ้าหนุ่มนี่ มาถึงแล้วก็ไม่รู้จักบอกกล่าวกันสักคำ”
คุณย่าฮั่วกล่าวพลางหัวเราะตำหนิอย่างเอ็นดู ทว่าสายตากลับจับจ้องหร่วนเนี่ยนเนี่ยน รอยยิ้มเปี่ยมเมตตา “นี่คือเด็กสาวจากตระกูลหร่วนใช่ไหม? มานี่สิ ให้ย่าดูหน่อย...”
หร่วนเนี่ยนเนี่ยนก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว มือก็ถูกคุณย่าฮั่วกุมไว้ อีกฝ่ายพินิจมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ด้วยรอยยิ้ม
ใคร ๆ ก็ว่าความรักระหว่างคนต่างรุ่นนั้นแน่นแฟ้น ยิ่งหลานชายที่โดดเด่นที่สุดพาหญิงสาวงดงามเช่นนี้กลับมาให้เห็น คุณย่อมดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่
ฝ่ามือของหร่วนเนี่ยนเนี่ยนชื้นเหงื่อเล็กน้อย เธอพยักหน้า “สวัสดีค่ะคุณย่า หนูชื่อเจียวเจียวค่ะ”
โจวซูหว่านซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ กวาดสายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
ชุดเดรสสีขาวตัดเย็บอย่างเรียบง่าย ทว่าขับให้รูปร่างได้สัดส่วนของสาวน้อยโดดเด่นอย่างพอดิบพอดี เอวคอดเล็กจนแทบกำได้ด้วยมือเดียว ชายกระโปรงเผยให้เห็นข้อเท้าขาวผ่องเรียวบาง