“รู้แล้ว”
ฮั่วหลิ่นเอนกายพิงพนักเก้าอี้ ก่อนวางบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดในมือบนโต๊ะ “ต่อไปถ้าเลี่ยงได้ก็อย่ากิน”
ลู่หานชวนเม้มปาก “เอ้อร์เย่ ผมไม่ได้ล้อเล่นนะครับ”
เขาสูดหายใจลึก น้ำเสียงทุ้มต่ำ “นั่นก็เพราะพื้นฐานร่างกายของคุณแข็งแรง ถ้าเป็นคนทั่วไป ร่างกายคงทรุดไปนานแล้ว แต่ถึงจะเป็นร่างกายที่แข็งแกร่งปานเหล็ก ก็ทนการกรำใช้งานหนักแบบนี้ไม่ไหว ผลข้างเคียงของยาเหล่านั้น...”
“พอแล้ว” ฮั่วหลิ่นปรายตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ ตัดบท “คุณไปเป่ยเฉิงตั้งครึ่งปี พอกลับมากลายเป็นคนจู้จี้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร?”
ลู่หานชวนขมวดคิ้วแน่น
เขาอยู่ข้างกายฮั่วหลิ่นมาเกือบสิบปี ย่อมรู้จักนิสัยของอีกฝ่ายดี ยิ่งพูดเหมือนไม่ใส่ใจ ก็ยิ่งไม่มีอะไรให้ต่อรอง
“เอ้อร์เย่ แผนการรักษาของคุณต้องรีบกำหนดให้เร็วที่สุด...” น้ำเสียงของลู่หานชวนเคร่งขรึมลง “อย่างช้าสุดก็เดือนหน้า คุณ...”
“ลู่หานชวน” ฮั่วหลิ่นเอ่ยขึ้นกะทันหัน เรียกชื่อเต็มของเขา
ลู่หานชวนชะงักไป
“หุบปาก”
“เอ้อร์เย่...”
ฮั่วหลิ่นโบกมือ “ฉันมีเรื่องอื่นจะถามคุณ”
ลู่หานชวนเม้มปาก สุดท้ายก็ถอนหายใจ กลืนคำพูดที่จ่ออยู่ปลายลิ้นกลับลงไป
“เรื่องอะไรครับ?”
“คุณรู้ไหมว่าอาการวิตกกังวลเมื่อต้องใกล้ชิดคืออะไร?”
ลู่หานชวนชะงักงัน
“อะไรนะครับ?”
“อาการวิตกกังวลเมื่อต้องใกล้ชิด” ฮั่วหลิ่นทวนอีกครั้ง พลางเงยหน้ามองเขา “เกิดจากอะไร?”
“อาการวิตกกังวลเมื่อต้องใกล้ชิดเป็นโรคทางจิตใจชนิดหนึ่งครับ”