หลิงชวนไม่ลังเลแม้แต่น้อย เอ่ยตรงไปตรงมาว่า “หากท่านแม่ทัพไม่ยอมเปิดทางให้ ข้าก็มีแต่ต้องฝ่าด่านเข้าไป แล้วค่อยกลับไปขอรับโทษต่อหน้าฝ่าบาท!”
เมื่อคำพูดมาถึงขั้นนี้ สงชลีก็รู้ว่าหลิงชวนตั้งใจแน่วแน่ที่จะเข้าด่าน ต่อให้ตนไม่ยอมอ่อนข้อ ทหารสองพันนายที่ปากทางกู่เป่ยก็ไม่มีทางต้านทานกองทัพเสือหมาป่าหลายหมื่นนายใต้บังคับบัญชาของเขาได้
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อครู่หลิงชวนยังบอกเขาตรง ๆ ว่ามีทหารลาดตระเวนหนึ่งพันนายเข้าด่านไปแล้ว เท่ากับแจ้งเป็นนัยว่า ทหารลาดตระเวนเหล่านั้นสามารถช่วยเขายึดปากทางกู่เป่ยได้ทุกเมื่อ
แน่นอนว่าในใจลึก ๆ เขาไม่เชื่อเช่นกันว่าหลิงชวนจะก่อกบฏ แม้เรื่องที่หลิงชวนกล่าวว่าอ๋องหนิงยกทัพจะยังพิสูจน์ไม่ได้ แต่ดังที่เขาพูดไว้ หากคิดก่อกบฏจริง ย่อมไม่มีทางปล่อยให้ฝ่าบาทเสด็จออกจากชายแดนเหนือไป
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แววเด็ดเดี่ยวก็วาบขึ้นในดวงตาของสงชลี เขากล่าวว่า “ท่านอ๋อง ข้าน้อยเชื่อมั่นในตัวท่าน วันนี้ข้าน้อยขอเอาชีวิตพี่น้องสองพันนายแห่งปากทางกู่เป่ยเป็นเดิมพัน ขอเชิญท่านเข้าด่าน!”
สงชลีหลีกทางไปด้านข้าง พลางผายมือเชื้อเชิญอย่างจริงใจ
หลิงชวนพยักหน้าด้วยความซาบซึ้งใจ กล่าวว่า “วางใจเถิด หากภายหลังถูกลงโทษ ข้าจะไม่ทำให้ท่านต้องเดือดร้อนแน่นอน!”
“ท่านอ๋องกล่าวหนักเกินไปแล้ว!” สงชลีพยักหน้าอย่างหนักแน่น จากนั้นหันไปตะโกนสั่งทหารบนกำแพงเมืองว่า “เปิดประตู!”
ประตูเมืองค่อย ๆ เปิดออก สงชลีเดินเคียงข้างหลิงชวนเข้าเมืองไป เบื้องหลังพวกเขาคือกองทหารคนสนิทสามพันนาย และถัดไปด้านหลังคือทหารม้าอสูรโลหิตกับกองทหารม้าปีกห่าน