จำได้ว่าเมื่อแรกพบ นางเคยเอ่ยอย่างยิ้มแย้มว่าเขาจะต้องกลายเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งใต้หล้าได้แน่นอน! ตอนนั้นเขาคิดเพียงว่าเป็นคำพูดล้อเล่นไร้เดียงสาของเด็กสาว ยิ้มแล้วปล่อยผ่านไป แต่บัดนี้ คำพูดนั้นกลับกลายเป็นดาบที่คมกริบที่สุด แทงทะลุหัวใจของเขาอย่างแรง
"ปล่อยนางไว้ ข้าจะให้เจ้าจากไปได้!" ชายชราที่ขวางทางเอ่ย เสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์แม้แต่น้อย
เห็นหยางโต้วจ้งไร้ปฏิกิริยาใด เพียงกอดร่างที่ค่อย ๆ เย็นชืดในอ้อมแขนแน่นแนบแนบ ชายชราเอ่ยอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงเย็นเยียบ แต่แฝงความซับซ้อนที่ยากจะสังเกตได้ "นางตายแล้ว ส่งนางให้ข้า ข้าจะให้ นางได้ลงสู่สุคติ!"
คำพูดนี้เหมือนเข็มแหลมทิ่มแทงกำแพงแห่งความสิ้นหวังของหยางโต้วจ้ง ในดวงตาของเขา ในที่สุดก็มีระลอกคลื่นเล็ก ๆ ก่อตัวขึ้น
เนิ่นนาน จากนั้นเขาจึงค่อย ๆ ส่งร่างขององค์หญิงซิ่วฉานให้แก่ชายชราด้วยความอ่อนโยนอย่างที่สุด แล้วเขาก็ลากสังขารที่แทบแตกสลายไปทีละก้าว ๆ โซซัดโซเซออกจากนครเทวะไป
เขาเดินราวกับศพเดินได้ มุ่งสู่ทิศตะวันออก ตรงไปยังเมืองเมฆาขาว เพื่อท้าประลองกับผู้ที่ได้รับขนานนามว่าเป็นตำนานของยุทธภพ
ไม่เคยมีวูบใดที่เขาจะปรารถนาตำแหน่ง 'ยอดฝีมืออันดับหนึ่งใต้หล้า' ที่เคยไม่ใส่ใจใส่ใจได้มากเท่านี้เลย
น่าเสียดายที่เขาพ่ายแพ้
"สิบหกปีแล้วนะ... ซิ่วเอ๋อร์!" หยางโต้วจ้งพึมพำแผ่วเบา ในดวงตามีน้ำตาคลอ เขายกน้ำเต้าสุรา ขึ้น กรอกเหล้าเข้าปากหนึ่งคำใหญ่ สุราแรงกล้าผ่านคอ กลับไม่รู้สึกถึงรสชาติใดเลย มีแต่ความขมขื่นเต็มปาก "ตอนนี้ข้าก็เป็นแค่ชายแก่ชราคนหนึ่งแล้ว ถ้าเจ้าได้พบข้าตอนนี้ เจ้าต้องไม่ชอบแน่!"