สองคนต่างทุ่มสุดกำลัง สู้สุดชีวิต สุดท้ายก็เพียงแต่สามารถต้านอีกฝ่ายไว้ได้อย่างยากลำบาก อีกทั้งหลังจากการต่อสู้ต่อเนื่องกันหลายยก ทั้งคู่ยังได้รับบาดเจ็บไม่เบาอีกด้วย
บุรุษนิรนามมุมปากเปื้อนเลือด ภายในกายพลังปราณปั่นป่วน แต่เขาก็ยังคงฝืนใช้วิชาลับสำนักเต๋า ตราพันธุ์ฮุนหยวน
เพียงเห็นตราใหญ่สีเหลืองดินแกะสลักมังกรปรากฏขึ้นกลางอากาศ มังกรแท้บนตรานั้นมีชีวิตชีวา ปลดปล่อยอานุภาพกดดันน่าสะพรึง
ในเวลาเดียวกัน อวิ๋นซูเหลียนก็ชักม้วนไม้ไผ่ที่คาดเอวออกมาอย่างเด็ดเดี่ยว แล้วโยนขึ้นสู่เบื้องสูง
เพียงชั่วอึดใจ แผ่นไม้ไผ่สามสิบหกแผ่นก็กระจายออก ตั้งตรงขึ้นกลางอากาศ เรียงกันเป็นวงกลมด้วยตัวเอง
“ครืน...”
เสียงอู้อี้ดังมา แผ่นไม้ไผ่นั้นขยายตัวอย่างรวดเร็ว จากเดิมกว้างเพียงหนึ่งนิ้ว ยาวกว่าหนึ่งฉื่อ กลับขยายกลายเป็นแผ่นไม้ใหญ่กว้างสามฉื่อ ยาวกว่าหนึ่งจ้างในชั่วพริบตา
แผ่นไม้ไผ่ยักษ์เหล่านั้นลอยอยู่ในอากาศ ประหนึ่งรั้วขนาดมหึมา ครอบคลุมลวนถีชางไว้ภายใน
อวิ๋นซูเหลียนเหยียบอากาศ ก้าวเข้าไปทีละก้าว สายลมแรงพัดเสื้อผ้าของเขาพลิ้วไหวดังลั่น
อวิ๋นซูเหลียนขยับริมฝีปาก ท่องคาถาไปพลาง ในขณะเดียวกัน ตัวอักษรบนแผ่นไม้ไผ่ยักษ์เหล่านั้นก็สว่างขึ้นตามเสียงของอวิ๋นซูเหลียน กลายเป็นประกายทองอร่าม
‘ฝึกตน ครองเรือน ปกครองแคว้น ทำให้แผ่นดินสงบสุข...’
ทุกครั้งที่เขาท่องตัวอักษรหนึ่ง ตัวอักษรที่สอดคล้องกันบนแผ่นไม้ไผ่ก็จะสว่างวาบขึ้น ราวกับได้รับการประทานพลังเทพเจ้าบางอย่าง
จากนั้น แผ่นไม้ไผ่เหล่านั้นก็เริ่มลุกไหม้ กลายเป็นเถ้าถ่านปลิวว่อนในชั่วอึดใจ เหลือเพียงตัวอักษรสว่างไสวเหล่านั้นลอยอยู่กลางอากาศ