อีกสามชั่วยามต่อมา เหล่าทหารก็เหลือเพียงร้อยกว่าคนสุดท้ายเท่านั้น
เฉิงเชียนเริ่นกำมีดศึกในมือแน่น เงยหน้ามองท้องฟ้าเส้นแคบๆ เบื้องบนช่องเขา พึมพำว่า “ท่านแม่ทัพ พวกเราสุดกำลังแล้ว!”
จากนั้น พวกเขาก็แบ่งสุราหมดไม่กี่ขวดสุดท้าย แล้วราดน้ำมันไฟที่เหลืออยู่ไม่กี่ไหลงบนร่างกายตนเอง
“พี่น้องผู้เฒ่าทั้งหลาย ถึงคราของพวกเราแล้ว!”
“ใช้ชีวิตแก่ๆ ของพวกเรา แลกให้หนุ่มๆ อวิ๋นโจวได้มีชีวิตอยู่ต่อ คุ้มค่าแล้ว!”
“ไปกันเถิด อย่าให้พี่น้องข้างหน้าต้องรอนานเกินไป!”
“ฆ่า...”
ทหารผ่านศึกอวิ๋นโจวชุดสุดท้าย ออกอาละวาดครั้งสุดท้าย
เฉิงเชียนเริ่นวิ่งนำอยู่แถวหน้า มือที่ถือมีดฟันลง ตัดหัวทหารหูเจี๋ยคนหนึ่งขาดกระเด็น จากนั้นก็แทงมีดออกไป ทะลุทรวงอกศัตรูคนที่สอง
คนที่สาม คนที่เจ็ด คนที่เก้า...
เฉิงเชียนเริ่นสังหารศัตรูไปเก้าคนในคราวเดียว เกราะบนร่างของเขาก็ถูกมีดแทงทะลุไปหนึ่งดอก เขาไม่ลังเล ยกมีดขึ้น ฟาดคอศัตรูคนนั้นขาด
“ฆ่า...”
เสียงตะโกนอันโศกเศร้ายิ่งใหญ่ดังก้องไปทั่วช่องเขา นี่คือบทเพลงส่งท้ายสุดท้ายของทหารผ่านศึกอวิ๋นโจว
ห่างกันสี่สิบปี พวกเขาใช้ร่างที่ทรุดโทรมนี้ เขียนบันทึกอันหนักแน่นลงบนอนุสาวรีย์วีรกรรมของกองทัพอวิ๋นโจว
เมื่อเวลาผ่านไป เสียงโห่ร้องสังหารในช่องเขาก็เบาลงเรื่อยๆ สุดท้ายเหลือเพียงเฉิงเชียนเริ่นเพียงคนเดียว
ส่วนเขา ในยามนี้ก็เต็มไปด้วยบาดแผลทั่วร่าง ดาบโค้งหลายเล่มเสียบอยู่ตามร่างกาย รอบข้างมีศพศัตรูหลายยี่สิบศพนอนเกลื่อนกลาด
ทหารหูเจี๋ยฝ่ายตรงข้าม ต่อให้เคยชินกับความตาย ก็ไม่เคยเห็นภาพเช่นนี้มาก่อน