"หลิงชวนเอ๋ยหลิงชวน..." หลินหย่วนถูปิดตาลง ก้อนกระดาษในมือถูกบีบจนผิดรูป "เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่า หากแผนนี้ล้มเหลว เจ้า ข้า หรือแม้แต่แนวป้องกันชายฝั่งหมื่นลี้ของตงเจียง จะต้องเผชิญกับหายนะมิอาจฟื้นคืนเช่นไร?"
"ท่านแม่ทัพใหญ่ จดหมายฉบับนั้นมัน..." เจียงอวี้ฮวั่นอดรนทนไม่ไหวเอ่ยถามอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
หลินหย่วนถูลืมตาฉับพลัน ประกายสุดท้ายแห่งความลังเลในดวงตาถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยว เขาสูดลมหายใจลึก กวาดสายตาคมกริบมองเหล่าขุนพลในท้องพระโรง เอ่ยเสียงทุ้มน่าเกรงขามไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง:
"แม่ทัพทุกนายฟังคำสั่ง!"
ทุกคนลุกพรึ่บ สีหน้าเคร่งขรึม เกราะกระทบกันดังกรุ๋งกริ๋ง รอรับคำสั่งอย่างเงียบงัน
"ทุกมณฑลจงระดมทหารชั้นยอดหนึ่งแสนห้าหมื่นนายโดยด่วน เตรียมเสบียงและอาวุธยุทโธปกรณ์ให้พร้อม ห้าวันต่อจากนี้ แตกทัพเป็นห้าสาย มุ่งตรงสู่เกาะเชจู!"
คำสั่งนี้ดังขึ้น คนทั้งท้องพระโรงแตกตื่นอลหม่าน
ไม่ว่าขุนนางฝ่ายบุ๋นซึ่งมีเจียงอวี้ฮวั่นเป็นหัวแถว หรือแม่ทัพนายกองทั้งหลาย ล้วนเปลี่ยนสีหน้า บางคนถึงกับนึกว่าหูตัวเองฝาดไป
หลินหย่วนถูไม่ให้ทุกคนได้หายใจทัน เอ่ยคำสั่งละเอียดต่อเนื่อง รวดเร็วราวกับลูกปืนกล:
"แจ้งคำสั่งแก่เลี่ยวชางเหิงและเว่ยหลาน! ภายในสองวัน จงกวาดล้างข้าศึกที่ยกพลขึ้นบกเมืองไหลโจวให้สิ้นซาก! จากนั้น ให้เลี่ยวชางเหิงเป็นแม่ทัพหลัก คัดทหารชั้นยอดสามหมื่นนายจากกองทัพเมืองไหลโจวและเติงโจว จัดตั้งกองทัพข้ามทะเลสายที่หนึ่ง!"
"แจ้งคำสั่งแก่เกาเหวินฉง! จงเร่งสะสางกำลังพลที่เหลือของกองทัพปราบสมุทร รวบรวมเรือรบและทหารเรือฝีมือดีจากอี๋โจวและไห่โจวที่ใช้การได้ จัดตั้งกองทัพสายที่สอง!"