"ปากดีนัก ให้หลิงชวนกลิ้งออกมาพบข้าเดี๋ยวนี้!" ในขณะนั้นเอง เสียงเย็นชาแว่วมา
เพียงเห็นลู่เฉินเฟิงสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่ ขี่ม้าศึกสุดสง่างามมาถึงเบื้องหน้า สายตาเยียบเย็นท่ามกลางสายลมหิมะ จ้องไปที่ลั่วชิงอวิ๋น
"นายพลของเรากำลังอยู่ในเมืองกวาดล้างศัตรูที่เหลือ ท่านนายพลมีอะไรก็พูดกับข้าได้ ข้าจะไปแจ้งแก่นายพลหลิงให้เอง!" ลั่วชิงอวิ๋นเอ่ยเสียงเย็นชา ถึงแม้ต้องเผชิญหน้ากับลู่เฉินเฟิง ก็ยังคงสงบนิ่งไม่หวั่นเกรง
"บังอาจ!"
สือจ่าง หนึ่งในสี่จอมทัพคำรามขึ้น อาวุธยาวมังกรผ่าฟันในมือชี้ตรงไปยังลั่วชิงอวิ๋นบนกำแพงเมือง
"ข้าพูดอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย รีบเปิดทางซะ ไม่งั้นแค่คำสั่งเดียว ก็จะให้หัวพวกเจ้าทุกคนร่วงลงพื้น!"
ลั่วชิงอวิ๋นเห็นดังนั้น กลับเผยรอยยิ้มเยาะ แล้วหัวเราะเสียงเย็น "ท่านช่างมีอำนาจวาสนายิ่งนัก แต่ว่า ตอนที่บุกเมืองก่อนหน้านี้ ทำไมไม่เห็นเงาพวกท่านเลยเล่า?"
คำพูดนี้เอ่ยออกมา ไม่เพียงสี่จอมทัพสีหน้าเย็นชืด ฆาตกรรมกร่ำ ๆ แม้แต่สีหน้าของลู่เฉินเฟิงก็มืดคล้ำลงถึงขีดสุดในพริบตา
เขาลู่เฉินเฟิง ไหนเลยจะเคยทนรับความอัปยศเช่นนี้?
เพียงเห็นเขามีฆาตกรรมพลุ่งพล่านทั่วกาย บดขยี้หิมะโปรยปรายให้แหลกละเอียด จากนั้นกัดฟันกล่าวคำหนึ่งออกมา "ฆ่าพวกมันให้หมด!"
สื่อเหวินยวี่ เผยหมิงเฮ่อ และเหยาฉินเหยียน ต่างรู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมา แต่ถึงตอนนี้ พวกเขาผูกพันกับลู่เฉินเฟิงอย่างแนบแน่นจนไม่มีทางถอย จึงทำได้เพียงสั่งให้โจมตีเต็มกำลัง
ทหารจากสามแคว้นเคลื่อนพลรุกเข้า พร้อมวางท่าโจมตีอย่างแข็งกร้าว แต่ทว่า เมื่อพวกเขาเคลื่อนไปข้างหน้า ลั่วชิงอวิ๋นและพวกก็รีบถอยลงจากกำแพงที่หักพัง