“ข้าว่า เจ้าทั้งหลายคงลืมไปแล้ว!” น้ำเสียงของหลิงชวนทุ้มต่ำ ดั่งเสียงคำรามของสัตว์ร้าย
“แต่ไม่เป็นไร หนี้เลือดอันมากมายนี้ กองทัพฝ่ายเหนือจดจำไว้แทนพวกเจ้า ราษฎรต้าโจวจดจำไว้แทนพวกเจ้า กระดูกขาวอันอัดแน่นอยู่ที่ชายแดนก็จดจำไว้แทนพวกเจ้า...”
“หลายปีมานี้ พวกเจ้าชาวหูเจี๋ยครั้งใดที่บุกเข้ามา มิใช่เผาบ้านปล้นเมือง กระทำชั่วสารพัด? ทุกหนแห่งที่กีบม้าของพวกเจ้าเหยียบย่ำ ไม่ว่าจะทหารชายแดนหรือราษฎร ล้วนไม่ไว้ชีวิตผู้ใด...” น้ำเสียงของหลิงชวนยิ่งเยือกเย็น สายตาเฉียบคมดั่งคมดาบ จ้องเขม็งไปที่ทั่วปาจี๋
“บัดนี้ เจ้าให้ข้าไว้ชีวิตพวกเขา ต้องขออภัย ข้าไม่อาจให้อภัยพวกเขาสำหรับทหารชายแดนและราษฎรผู้บริสุทธิ์ที่ล้มตายไปได้ เลือดที่ต้องชดใช้ ก็ต้องใช้เลือดชำระ!”
ถ้อยคำนี้หนักแน่น ชัดเจนเข้าหูทุกคนในที่นั้น แม้แต่ทั่วปาจี๋เองก็หาคำใดมาค้านไม่ได้
เมื่อหลิงชวนค่อยๆ เชยดาบทลายวิญญาณที่เปื้อนเลือดขึ้น ทหารโจวที่ล้อมรอบลานฝึกต่างก็ชักเกาทัณฑ์ขึ้นพาดสาย ดึงให้เต็มแรง
ชั่วขณะหนึ่ง ไอสังหารอันหนาวเหน็บราวกระแสน้ำหลั่งไหลเข้าปกคลุมทั่วลาน เกล็ดหิมะที่โปรยปรายยิ่งดูดุร้าย หิมะใหญ่ดั่งขนห่านปลิวว่อน ราวกับทั่วทั้งนภากำลังจะร่วงหล่นลงมา
“ยิงเกาทัณฑ์!”
เมื่อดาบทลายวิญญาณฟันลง คำสั่งก็ดังขึ้นถี่รัวรอบลานฝึก เกาทัณฑ์มากมายดั่งตั๊กแตนบิน ครอบคลุมลงสู่กองทัพหูเจี๋ยที่อยู่กลางลานฝึก
ทันใดนั้น เสียงร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วกองทัพหูเจี๋ย ทหารล้มตายเป็นแถว