ไช่อวี้ถังคาดไม่ถึงว่าเขาจะปฏิเสธอย่างเด็ดขาดถึงเพียงนี้ น้ำเสียงพลันเย็นเยียบขึ้นทันใด "คุณชายโจว ไช่ขอเตือนท่านสักประโยค บางครั้งควรรู้จักพอแต่พอควร"
หลิงชวนยิ้มบางบนใบหน้า กล่าวว่า "เมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะบอกเหตุผลข้อหนึ่งแก่เจ้าเช่นกัน หนี้ต้องชดใช้ เป็นหลักธรรมดาแห่งฟ้าดิน"
"โจวเทียนกวน อย่าปฏิเสธเหล้าดีแล้วต้องดื่มเหล้าโทษ ท่านหากรู้จักพอเสียในวันนี้ ไช่ก็จะไม่ลำบากท่าน มิเช่นนั้น..."
"มิเช่นนั้นจะอย่างไร" หลิงชวนมองเขาถาม
"หึ" ไช่อวี้ถังหัวเราะเย็นชา "ที่นี่คือหวยโจว ข้าผู้เป็นชาวหวยโจว กล้าเปิดบ่อนพนัน เหตุใดจะไร้ภูมิหลัง ขอกล่าวโดยไม่ต้องเกรงใจ เพียงเอ่ยวาจาหนึ่งคำ ให้ผู้ใดผู้หนึ่งในเมืองหวยโจวนี้หายสาบสูญไปโดยสิ้นเชิง ล้วนง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ"
หลิงชวนหาได้หวาดหวั่นแม้แต่น้อย ใจนิ่งสงบราวไร้คลื่นลม กล่าวว่า "เช่นนั้นข้าก็ไม่ปิดบังจะบอกให้รู้ ข้าเป็นคนเห็นเงินสำคัญยิ่งกว่าชีวิต ผู้ใดบังอาจแตะต้องเงินของข้า ข้าจะสู้ตายกับมัน"
"ดี ดีนัก" ไช่อวี้ถังพยักหน้ายิ้ม
จากนั้นเขาก็จ้วงถ้วยชาในมือลงบนพื้น แตกกระจายทันที
"ในเมื่อเจ้ารนหาที่ตาย ก็อย่าโทษข้าแล้วกัน" พลันที่วาจาหลุดจากปาก ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกชนพังเข้ามา ชายฉกรรจ์ร่างกำยำหลายคนถือกระบองบุกกรูเข้ามา
ในกลุ่มคนเหล่านี้ มีชายผู้รับธนบัตรห้าสิบตำลึงของหลิงชวนไปก่อนหน้านี้ที่หน้าประตูรวมอยู่ด้วยอย่างชัดเจน
"สั่งสอนมันเสีย ข้าอยากรู้ยิ่งว่า ปากของมันแข็ง หรือหมัดของข้าแข็งกว่ากัน" ไช่อวี้ถังตวาดชายฉกรรจ์เหล่านั้น