เห็นทุกคนจ้องมองมาที่ตนด้วยแววตาเร่าร้อน หลิงชวนก็ยกยิ้มเย็นชา เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าคนพวกนี้คิดอะไรอยู่? เช่นเดียวกัน แล้วเขาจะเป็นคนที่ยอมเสียเปรียบหรือ?
"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ วันนี้ข้าหลิงชวนก็จะตั้งทัณฑ์ทหาร ณ ท้องพระโรงแห่งนี้ ต่อหน้าฝ่าบาท!" หลิงชวนกล่าวด้วยน้ำเสียงชัดเจนหนักแน่น "หากฝ่าบาทส่งข้าไปแดนตะวันออกแล้วข้าพ่ายศึก ก็ไม่ต้องให้พวกท่านลงมือ ข้าจะไปตายในทะเลตะวันออก ชดใช้ความผิดด้วยชีวิต!"
เขาหยุดเล็กน้อย สายตาคมกริบกวาดมองพวกหวงเฉียนหู่และคนอื่นๆ น้ำเสียงพลันเข้มงวดขึ้น: "แต่หากข้าหลิงชวนโชคดีมีชัย ขับไล่ข้าศึกแข็งแกร่ง รักษาแผ่นดินไว้ได้! เช่นนั้น ก็ขอเชิญท่านขุนนางทั้งหลายที่วันนี้สนับสนุนการหลีกเลี่ยงศึกและตั้งข้อกังขาต่อข้า จงถอดหมวกขุนนางบนศีรษะด้วยตัวเอง ปลดสายรัด คืนตรา กลับไปอยู่สวนไร่ปลายนา ใช้ชีวิตนั้นปลายอย่างสงบสุข!"
"ไม่ทราบว่าทุกท่าน กล้าพนันกับข้าสักตั้งหรือไม่?"
คำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของขุนนางเหล่านั้นที่ยิ้มอยู่ก็แข็งค้างทันที
พวกเขาไม่คิดว่าหลิงชวนจะพลิกกลับมาต้อนพวกเขาจนมุม สถานการณ์พลิกผันในชั่วพริบตา คราวนี้ถึงตาพวกเขาต้องกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
มิใช่ว่าพวกเขาเชื่อว่าหลิงชวนจะเอาชนะได้ แต่เป็นเพราะนี่คือการพนันที่ไม่เป็นธรรม หากหลิงชวนพ่ายแพ้ พวกเขาก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร ตรงกันข้าม หากเจ้าหมอนี่เอาชนะได้จริง พวกเขากลับต้องสูญเสียหมวกขุนนางบนศีรษะ ซึ่งใครๆ ก็ไม่ยอม
ที่ร้ายแรงยิ่งกว่านั้น การกระทำของหลิงชวนแฝงคมดาบซ่อนอยู่: หากพวกเขารับคำพนันตอนนี้ มิเท่ากับเป็นการแสดงออกอย่างเปิดเผยว่าในใจพวกเขากำลังหวังให้ต้าโจวพ่ายศึก?